Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 10 november 2026 – De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel

ECLI:NL:RBDHA:2026:33592Zaaknummer NL26.65096

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
10 november 2026
Publicatiedatum
13 november 2026
Zaaknummer
NL26.65096
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 106 Vw
Zittingsplaats
Haarlem
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. Verweerder hoefde niet te kiezen voor een lichter middel. De rechtbank realiseert zich dat de bewaringsrechter onderzoek moet doen naar de vraag of de bewaring rechtmatig is bezien in licht van het beginsel van non-refoulement maar acht dit in het onderhavige geval niet opportuun. De rechtbank kan niet vooruitlopen op het oordeel van de rechtbank in de asielprocedure.

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. W.B. Klaus, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Jongmans, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. Samenvatting
  2. Procesverloop
  3. Beoordeling door de rechtbank
  4. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.65096

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , eiser,

V-nummer: [v-nummer]

(gemachtigde: mr. W.M. Blaauw)

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. T. Stelpstra).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.[_b7c1ec81-abfc-4bc2-b4af-7ead9e58a098]

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. De maatregel van vreemdelingenbewaring voldoet aan de voorwaarden. Verweerder hoefde niet te kiezen voor een lichter middel en de uitzetting van eiser is niet in strijd met het beginsel van non-refoulement. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.

Procesverloop

2. Met het bestreden besluit van 27 oktober 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.

2.1.

Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.[_3cbc319a-3482-44ee-867c-fbad8a33d690]

2.2.

De rechtbank heeft het beroep op 3 november 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben eiser, mr. M.H.K. van Middelkoop als waarnemer van de gemachtigde van eiser, E.R. Gajadhar als tolk en de gemachtigde van verweerder deelgenomen.

Beoordeling door de rechtbank

Wat betrekt de rechtbank in haar beoordeling?

3. Eiser stelt geboren te zijn op [datum] 2003 en de Pakistaanse nationaliteit te hebben.

De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring

4. Verweerder heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.

4.1.

In de maatregel heeft verweerder als gronden vermeld dat eiser:

a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;j. een aanvraag voor het verlenen van een verblijfsvergunning asiel heeft ingediend die niet-ontvankelijk is verklaard of is afgewezen als kennelijk ongegrond;o. niet langer beschikbaar is door te verzuimen melding te doen van afwezigheid in een bepaald opvangcentrum of aangewezen gebied van verblijf;p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vreemdelingenbesluit 2000 heeft gehouden;q. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan;u. arbeid heeft verricht in strijd met de Wet arbeid vreemdelingen.

4.2.

De rechtbank stelt vast dat eiser de gronden die ten grondslag liggen aan de maatregel niet heeft bestreden. Ook ambtshalve toetsend is de rechtbank van oordeel dat er voldoende gronden zijn om de maatregel van bewaring te kunnen dragen.

Had verweerder een lichter middel moeten toepassen?

5. Eiser voert aan dat verweerder een lichter middel had moeten toepassen. Volgens eiser is het vanuit het detentiecentrum niet goed mogelijk om bewijs te verzamelen om zijn asielrelaas te onderbouwen. De maatregel is daarom disproportioneel.

5.1.

De rechtbank overweegt dat eiser ook vanuit het detentiecentrum contact kan zoeken met de buitenwereld. Eiser kan hiervoor om hulp vragen aan Vluchtelingenwerk Nederland of aan zijn advocaat. Verweerder heeft bovendien voldoende deugdelijk gemotiveerde gronden aan de maatregel ten grondslag gelegd om een onderduikrisico te kunnen aannemen. De rechtbank is daarom van oordeel dat verweerder geen aanleiding heeft hoeven zien om een lichter middel toe te passen.

Is uitzetting in strijd met het beginsel van non-refoulement?

6. Eiser voert aan dat zijn uitzetting in strijd is met het beginsel van non-refoulement. Er is in Pakistan namelijk een fatwa tegen hem uitgesproken.

6.1.

De rechtbank constateert dat verweerder met het besluit van 25 oktober 2026 de asielaanvraag van eiser kennelijk ongegrond heeft verklaard. Eiser heeft daartegen beroep ingesteld en een verzoek om een voorlopige voorziening ingediend. Het beroep en verzoek worden op 17 november 2026 ter zitting behandeld door deze rechtbank en zittingsplaats. De rechtbank realiseert zich dat de bewaringsrechter onderzoek moet doen naar de vraag of de bewaring rechtmatig is bezien in licht van het beginsel van non-refoulement maar acht dit in het onderhavige geval niet opportuun. De rechtbank kan niet vooruitlopen op het oordeel van de rechtbank in de asielprocedure. Eiser heeft tijdig een verzoek om een voorlopige voorziening ingediend en mag het oordeel van de rechtbank daarover afwachten. De vraag of eisers uitzetting in strijd is met het beginsel van non-refoulement zal in die procedure aan de orde moeten komen. De beroepsgrond slaagt niet.

Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?

7. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door verweerder en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.

Conclusie en gevolgen

8. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. W.B. Klaus, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Jongmans, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Voetnoten

  1. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel tot vreemdelingenbewaring beveelt, aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen.
  2. Dit volgt uit artikel 94, eerste lid, van de Vw.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.