Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 12 november 2026 – Beroep bewaring
ECLI:NL:RBDHA:2026:33561Zaaknummer NL26.66500
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Publicatiedatum
- 16 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.66500
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep ongegrond
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 28 Vw
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Beroep bewaring art. 59b Vw. Onderduikrisico mag worden aangenomen, geen lichter middel. Medische problematiek voldoende meegewogen. Beroep ongegrond.
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P.L.C.M. Ficq, rechter, in aanwezigheid van
D.P. van Middelkoop, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummer: NL26.66500
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [V nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. M.A.M. Karsten),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder, hierna: de minister
(gemachtigde: [gemachtigde] ).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder a en b, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.[_9a98460b-cb2e-4ea2-b061-c2a4ba79b8d3]
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 2 november 2026 heeft de minister aan eiser, die stelt van Somalische nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1978, de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 6 november 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, A.H. Sharif als tolk en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
3. De minister kan in vreemdelingenbewaring stellen de vreemdeling die rechtmatig verblijf heeft op grond van artikel 8, aanhef en onder f, subonderdeel 2° of onder h, subonderdeel 2° van de Vw voor zover dit betrekking heeft op een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel als bedoeld in artikel 28 van de Vw, als:
a. a) vreemdelingenbewaring noodzakelijk is met het oog op vaststelling van de identiteit of nationaliteit van de vreemdeling.[_9258b96e-9acf-4135-951d-99acd12a6c87] Deze grond voor vreemdelingenbewaring is aanwezig, als de identiteit of de nationaliteit van de vreemdeling met onvoldoende zekerheid bekend is en zich ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb) zich voordoen.[_7ade87ee-58c7-4252-8607-dc5429732acd]b) vreemdelingenbewaring noodzakelijk is met het oog op het vaststellen van de gegevens die ten grondslag liggen aan een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel als bedoeld in artikel 28 van de Vw en die niet zouden kunnen worden verkregen indien de aanvrager niet in vreemdelingenbewaring zou worden gehouden, met name wanneer er sprake is van een onderduikrisico.[_80aa9ae6-3f50-4e7e-8253-7e60e38813cc] Deze grond voor vreemdelingenbewaring is aanwezig, als door middel van vreemdelingenbewaring de gegevens die noodzakelijk zijn voor beoordeling van een aanvraag tot het verkrijgen van een verblijfsvergunning kunnen worden verkregen en zich ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.[_d7ddbaef-261c-46ac-ae8b-e0542c44e159]
De minister stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. In het besluit tot vreemdelingenbewaring vermeldt de minister de feitelijke en juridische gronden waarop de vreemdelingenbewaring is gebaseerd en de reden dat geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast.[_363f9b7a-c02c-4f32-a52f-a2bdf648d960]
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
4. In de aan eisers opgelegde maatregel staat dat de vreemdelingenbewaring noodzakelijk is met het oog op de vaststelling van de identiteit of nationaliteit van eiser en met het oog het vaststellen van de gegevens die ten grondslag liggen aan een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel als bedoeld in artikel 28 van de Vw.
In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:
c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;g. tot ongewenst vreemdeling is verklaard als bedoeld in artikel 67 van de Vw dan wel toepassing is gegeven aan artikel 67a van de Wet, of tegen hem een inreisverbod is uitgevaardigd met toepassing van artikel 66a, zevende lid, van die wet;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
Eiser betoogt dat de minister ten onrechte aanneemt dat het risico bestaat dat hij zal onderduiken. In dat verband betwist eiser bovengenoemde gronden. Eiser stelt dat hij traceerbaar is voor de minister, omdat hij slaapt in een daklozenopvang en hij altijd in contact heeft gestaan met de hulpverlening.
De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. Eiser beschikt niet over een paspoort of over andere documenten waarmee hij zijn gestelde identiteit en nationaliteit kan onderbouwen en hij doet geen moeite om aan die documenten te komen. Dat hij eerder onder deze personalia rechtmatig verblijf heeft gehad in Nederland en hij hier al 30 jaar verblijft ontslaat hem niet van die plicht, dat betekent immers niet dat zijn identiteit en nationaliteit nu vaststaan. De minister mag hem dus tegenwerpen dat hij onvoldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit. De grond dat tegen eiser een inreisverbod met toepassing van artikel 66a, zevende lid, van de Vw is uitgevaardigd is feitelijk juist en mag hem ook worden tegengeworpen. Dat meerdere keren uitstel van vertrek is verleend op grond van artikel 64 van de Vw maakt dat niet anders. Ook mag de minister hem tegenwerpen dat hij geen vaste woon- of verblijfplaats heeft en dat hij niet beschikt over voldoende middelen van bestaan. Dat eiser slaapt in een daklozenopvang is in dat verband onvoldoende. Deze vier gronden, in onderlinge samenhang bezien, zijn voldoende om aan te nemen dat het risico bestaat dat eiser zal onderduiken.
Voor zover eiser betoogt dat de minister desondanks had moeten volstaan met een lichter middel overweegt de rechtbank dat deze beroepsgrond ook niet slaagt. Aan eiser is uitstel van vertrek verleend tot 30 juli 2026, maar hij is daarna niet vertrokken en hij heeft zich niet gemeld bij de minister. Het feit dat eiser nu asiel heeft aangevraagd maakt niet dat er geen risico meer bestaat dat eiser (weer) zal onderduiken. Dit geldt te meer nu eiser niet beschikt over een vast adres waar hij traceerbaar is en ook niet over voldoende zelfstandige middelen van bestaan. De minister heeft daarom geen lichter middel hoeven opleggen.
5. Eiser betoogt verder dat de minister voorafgaand aan het opleggen van de maatregel onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar zijn medische situatie. Aan eiser is immers al eerder uitstel van vertrek verleend op medische gronden en die problematiek is chronisch van aard.
De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond evenmin slaagt. Onder de kop ‘Medisch’ heeft de minister in de maatregel het volgende overwogen:
“Art. 64 / BMA: Bij beschikking van 04-08-2025 heeft de IND uitstel van vertrek verleend tot 30-07-2026. Dat betekent dat betrokkene op dit moment weer verwijderbaar is. Niettemin spant de DT&V zich op dit moment in om te voldoen aan de reisvoorwaarden van het BMA. De afdeling Bijzonder Vertrek van de DT&V staat daartoe in contact met een arts in Somalië en het is de verwachting dat er op afzienbare termijn via die weg aan de voorwaarden van het BMA kan worden voldaan. De medische situatie is naar alle verwachting dan ook geen beletsel voor het daadwerkelijke vertrek.
Betrokkene geeft aan drugsverslaafd te zijn en stemmen in zijn hoofd te horen. Hij gebruikt daarvoor medicijnen, onder ander Methadon, die door een arts worden voorgeschreven.
Betrokkene komt net uit detentie waar hij is gezien en behandeld door een medisch team. Hij verklaart dat hij pijn in zijn buik heeft waarvoor hij nog niet is gezien door een arts.
De door betrokkene aangevoerde omstandigheden maken diens inbewaringstelling niet onevenredig bezwaarlijk, omdat tijdens het aan de inbewaringstelling voorafgaande gehoor betrokkene onder meer gewezen heeft op zijn gezondheidstoestand. Ten aanzien van de medische zorgverlening binnen de detentie- en uitzetcentra kan worden gesteld dat
deze gelijkwaardig is aan de gezondheidszorg in de vrije maatschappij. Nu er sprake is van gelijkwaardige gezondheidszorg maakt dit betrokkene niet detentieongeschikt. In zoverre bezien hoeft hierom niet te worden volstaan met het toepassen van een lichter middel dan de
inbewaringstelling.
PSYCHISCH
Tijdens het aan de inbewaringstelling voorafgaande gehoor heeft betrokkene onder meer gewezen op zijn psychiatrische problematiek. Betrokkene verklaart dat hij stemmen in zijn hoofd hoort.
Voor mensen die zich met moeite kunnen handhaven is in de detentie- en uitzetcentra gespecialiseerde zorg aanwezig. Als zorg niet voldoende kan worden gegeven, wordt betrokkene overgeplaatst naar een regulier ziekenhuis, een penitentiair psychiatrisch centrum of een gesloten gezondheidsinstelling. Nu de psychische zorg in de detentie- en uitzetcentra voldoende is afgedekt, maakt dit betrokkene niet detentieongeschikt. In zoverre bezien hoeft hierom niet te worden volstaan met het toepassen van een lichter middel dan de inbewaringstelling.”
Hieruit blijkt naar het oordeel van de rechtbank dat de minister voldoende rekening heeft gehouden met eisers medische problematiek. Hij heeft daarbij tot het oordeel kunnen komen dat een lichter middel ook om deze reden niet was geboden, gelet op de medische zorg die ook in detentie kan worden geboden. Dat hem eerder uitstel van vertrek is verleend op medische gronden maakt dat niet anders, daarvan is nu immers geen sprake.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
6. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P.L.C.M. Ficq, rechter, in aanwezigheid van
D.P. van Middelkoop, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.
Voetnoten
- Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel tot vreemdelingenbewaring beveelt, aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen.
- Dit volgt uit artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw.
- Dit volgt uit artikel 5.7, eerste lid, van het Vb.
- Dit volgt uit artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw.
- Dit volgt uit artikel 5.7, tweede lid, van het Vb.
- Dit volgt uit artikel 59c van de Vw.
Wetsartikelen in deze uitspraak
- Artikel 28 Vw meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 5.6 VB meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 67 Vw meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 66a Vw meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 64 Vw meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 106 Vw meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 59c Vw meer uitspraken over dit artikel
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.