Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 5 november 2026 – Artikel 59, eerste lid, aanhef

ECLI:NL:RBDHA:2026:33199Zaaknummer NL26.64103

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
5 november 2026
Publicatiedatum
19 november 2026
Zaaknummer
NL26.64103
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 94 Vw
Zittingsplaats
Den Haag
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw / Onduidelijkheid over asiel uitspraak in vovo beroep / Grond a, b en h / Geen lichter middel / ongegrond

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J. Holleman, rechter, in aanwezigheid van M.M. Maasland, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser
  2. Procesverloop
  3. Beoordeling door de rechtbank
  4. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.64103

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. P. Celikkal),

en

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: mr. J.E. Herlaar).

Procesverloop

1. Met het bestreden besluit van 22 oktober 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring, op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet (Vw), opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.

1.1.

Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.[_ebb741de-5376-4d71-b14d-ddee81046109]

1.2.

Partijen hebben ingestemd met een schriftelijke behandeling. Eiser heeft zijn gronden van beroep ingediend. De minister heeft een verweerschrift ingediend. De rechtbank heeft vervolgens het onderzoek op 30 oktober 2026 gesloten.

Beoordeling door de rechtbank

2. De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.

2.1.

In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:

a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

3. De gemachtigde van eiser voert aan dat de bewaring onrechtmatig is, aangezien de eerdere bewaring volgens hem al op 13 juli 2026 had moeten worden omgezet naar een andere grondslag. De afwijzing van de voorlopige voorziening op die datum betekende volgens eiser dat zijn rechtmatig verblijf was geëindigd. De omstandigheid dat de bewaring pas op 22 oktober 2026 is omgezet naar de huidige grondslag maakt dat eiser ruim drie maanden op een ongeldige grondslag in bewaring heeft gezeten. Daarnaast betwist eiser alle de aan de maatregel ten grondslag gelegde bewaringsgronden. Verder stelt eiser dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd waarom niet met een lichter middel kon worden volstaan. Ten slotte voert eiser aan dat er onvoldoende zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn bestaat en dat de minister onvoldoende voortvarend aan zijn uitzetting werkt.

4. De rechtbank overweegt het volgende.

5. De rechtbank stelt vast dat de eerste grond van eiser is gestoeld op een onjuiste voorstelling van zaken, zodat die grond reeds om die reden niet opgaat. Het klopt dat op 13 juli 2026 uitspraak is gedaan door de rechtbank Den Haag over de aanvraag voor een voorlopige voorziening (vovo) inzake eiser. Dit verzoek ging echter niet over de afwijzing van de asielaanvraag, maar betrof een verzoek om aan verweerder te verbieden een lp-aanvraag voor eiser aan te vragen.[_f3eb5387-a0ad-45ef-90c8-f30a347fb063] Dit verzoek is overigens door dezelfde gemachtigde als die van de onderhavige zaak ingediend. De rechtbank ziet daarom niet in, nog los van de vraag of dat in een ander geval wel had gemoeten, waarom verweerder op de registratie van de afwijzing van dit verzoek een toelichting had moeten geven in de M120. Ten tweede merkt de rechtbank op dat de afwijzing van dit verzoek gelet op de inhoud hiervan dus geen gevolgen heeft gehad voor de rechtmatigheid van eisers verblijf in Nederland. Verweerder is daarom niet overgegaan tot het omzetten van de maatregel naar een andere grondslag.

6. Op 21 oktober 2026 is er uitspraak gedaan door de rechtbank Den Haag over de asielaanvraag van eiser.[_ca57e1df-6467-476c-bf02-4a07a702bb60] Op 22 oktober 2026 is de maatregel omgezet naar de huidige grondslag. De wettelijke grondslag van de maatregel dient door de minister binnen 2 dagen na het vervallen van de vorige wettelijke grondslag te worden omgezet.[_4b099c9c-42ad-4436-8786-f0cc7666a6ea] De rechtbank is van oordeel dat de grondslag binnen de gestelde wettelijk termijn is omgezet.

7. De rechtbank ziet vervolgens geen grond voor het oordeel dat de minister het risico op onttrekken onvoldoende heeft gemotiveerd.

7.1.

De minister heeft aan grond a ten grondslag gelegd dat eiser niet beschikt over een geldig paspoort en het voor zijn binnenkomst vereiste visum. Uit de verklaringen van eiser volgt dat hij in april 2025 naar eigen zeggen zonder de daarvoor vereiste documenten naar Nederland is gekomen. Ook heeft hij geen melding gemaakt van zijn illegale binnenkomst en verblijf. De minister heeft deze omstandigheden daarom aan de maatregel ten grondslag mogen leggen. De omstandigheid dat eiser als minderjarige naar Europa is gekomen, maakt dit niet anders. De beroepsgrond slaagt niet.

7.2.

Over grond b stelt de rechtbank vast dat eiser een afschrift van de beschikking, van 23 december 2025, onmiddellijk uitgereikt heeft gekregen.[_1f5ed312-b474-41d3-9e94-3e51b19eb9c6] In het verstrekte terugkeerbesluit is opgenomen dat eiser tot 20 januari 2026 had om uit Nederland te vertrekken. De rechtbank stelt vast dat eiser niet binnen de gestelde termijn Nederland heeft verlaten. Dat eiser stelt dat de precieze inhoud en reikwijdte van het terugkeerbesluit niet controleerbaar zijn, leidt niet tot een ander oordeel. De rechtbank ziet geen aanleiding om te twijfelen aan de juistheid van dit ambtsedig opgemaakte stuk. Daarnaast heeft eiser verklaard dat hij tot op heden geen enkele aantoonbare actie heeft ondernomen om Nederland daadwerkelijk te verlaten. Hierdoor heeft eiser het niet aannemelijk gemaakt dat hij thans wel uit vrije wil zou vertrekken. De beroepsgrond slaagt niet.

7.3.

De minister heeft aan grond h ten grondslag gelegd dat eiser meermaals heeft aangegeven niet naar Marokko te willen terugkeren. Dit heeft hij ook tijdens het vertrekgesprek van 26 oktober 2026 bevestigd. De minister heeft hieruit mogen afleiden dat eiser niet vrijwillig aan zijn vertrekplicht zal voldoen. Dat eiser heeft meegewerkt aan het invullen van een lp-aanvraag, maakt dit niet anders. Deze medewerking ziet immers op een door de minister georganiseerd vertrek vanuit detentie en betekent niet dat eiser bereid is zelfstandig aan zijn vertrekplicht te voldoen. Gelet hierop heeft de minister zich op het standpunt mogen stellen dat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De beroepsgrond slaagt niet.

7.4.

Gelet op het voorgaande heeft de minister al ruim voldoende gronden aan de maatregel ten grondslag gelegd die de maatregel kunnen dragen, nu er slechts twee nodig zijn. De rechtbank komt aan een bespreking van de overige gronden daarom niet toe.

8. De rechtbank ziet daarnaast geen aanleiding voor het oordeel dat de minister had moeten volstaan met een lichter middel. De minister heeft dat voldoende toegelicht, zoals benoemd onder grond h. Voorop staat dat dat het onderduikrisico bestaat en dat eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert, zoals dat uit de gronden volgt. Daarnaast heeft eiser geen gevolg gegeven aan een hem wekelijks opgelegde meldplicht, opgelegd vanaf 23 december 2025. Hieruit blijkt dat het opleggen van een lichter middel niet heeft geleid tot terugkeer van eiser naar Marokko. Dat eiser op

1 juni 2026 tijdens het vertrekgesprek heeft gesteld dat hij suïcidale gedachten heeft, maakt niet dat de bewaring onrechtmatig is. Op 2 juni 2026 heeft eiser namelijk verklaard dat hij niet suïcidaal is en dat hij zijn suïcidale uiting enkel gedaan heeft uit wanhoop om niet naar Marokko uitgezet te worden. Ook in het gehoor op 22 oktober 2026 heeft eiser verklaard dat hij geen medische klachten heeft en dat hij zich goed voelt. De minister heeft de medische situatie van eiser dan ook voldoende meegewogen. Bovendien heeft eiser in beroep geen feiten en omstandigheden aangevoerd die maken dat de bewaring voor hem onevenredig bezwarend is en die zijn de rechtbank ook niet gebleken.

9. De rechtbank ziet verder geen aanleiding voor het oordeel dat de minister onvoldoende voortvarend werkt aan de verwijdering van eiser uit Nederland, dan wel dat zicht op uitzetting ontbreekt. Eiser is op 22 oktober 2026 in bewaring gesteld. Op

26 oktober 2026 heet er een vertrekgesprek plaatsgevonden. Daarnaast loopt er een lp-aanvraag en zijn er geen aanwijzingen dat de Marokkaanse autoriteiten niet bereid zijn om een lp ten behoeve van eiser af te geven. Gelet op de door de minister verrichte handelingen bestaat geen grond voor het oordeel dat onvoldoende voortvarend aan het vertrek van eiser is gewerkt.

10. Ook met inachtneming van de ambtshalve toetsing waartoe de rechtbank gehouden is,[_39195edf-1e10-4bc1-ad74-16bd7be58ff5] ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de voortduring van de maatregel van bewaring onrechtmatig is. Het beroep wordt ongegrond verklaard. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J. Holleman, rechter, in aanwezigheid van M.M. Maasland, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Voetnoten

  1. Dit volgt uit artikel 94, eerste lid, van de Vw.
  2. Zie de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 13 juli 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:21146.
  3. Zie de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 21 oktober 2026, NL26.33868.
  4. Zie de uitspraak van de Afdeling van 6 mei 2024, ECLI:NL:RVS:2024:1869.
  5. Artikel 62a, van de Vw.
  6. Zie de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858 en 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647 en de uitspraak van de Afdeling van 12 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:329.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.