Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 3 november 2026 – Artikel 59 (AMP) / verdedigingsbeginsel naar oordeel

ECLI:NL:RBDHA:2026:33191Zaaknummer NL26.63534

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
3 november 2026
Publicatiedatum
17 november 2026
Zaaknummer
NL26.63534
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 67 Vw
Zittingsplaats
Den Haag
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Artikel 59 (AMP) / verdedigingsbeginsel naar oordeel van de rechtbank niet geschonden / voldoende duidelijk ogv welke bevoegdeheid de staandehouding heeft plaatsgevonden / deels gronden niet bestreden / geen lichter middel / adrar-toets ter zitting geen aanleiding voor een schending van het refoulement beginsel / ongegrond

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C.W. Griffioen, rechter, in aanwezigheid van N. Mekenkamp, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
  2. Procesverloop
  3. Beoordeling door de rechtbank

RECHTBANK DEN HAAG

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.63534

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. M.C. de Jong),

en

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: mr. A.E. van Midden).

Procesverloop

1. Met het bestreden besluit van 20 oktober 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet (Vw) opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.

1.1.

Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.[_207dd56c-eead-448f-a3e9-39aa4dc9ada3]

1.2.

De rechtbank heeft het beroep op 27 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, Z. Hamidi als tolk en de gemachtigde van de minister.

Beoordeling door de rechtbank

De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring

2. De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico op onttrekking bestaat.

2.1.

In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:

a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;g. tot ongewenst vreemdeling is verklaard als bedoeld in artikel 67 van de Vw dan wel toepassing is gegeven aan artikel 67a van de Wet, of tegen hem een inreisverbod is uitgevaardigd met toepassing van artikel 66a, zevende lid, van die wet;h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

3. De gemachtigde van eiser voert aan dat het verdedigingsbeginsel is geschonden nu eiser is gehoord zonder bijstand van een advocaat. Uit het gehoor blijkt niet ondubbelzinnig dat eiser heeft afgezien van zijn recht op rechtsbijstand. Ook heeft de minister niet uitgelegd dat eiser het recht heeft om te wachten op een advocaat en recht heeft op gratis rechtsbijstand. Daarnaast is onduidelijkheid omtrent de aanleiding voor de staandehouding. Uit het proces-verbaal blijkt niet duidelijk op grond van grond van welke bevoegdheid eiser is staandegehouden. Hierdoor kan niet worden uitgesloten dat de staandehouding een vreemdelingrechtelijke aanleiding had. De gronden g, p, r en s die ten grondslag zijn gelegd aan de maatregel van bewaring worden betwist. De minister had daarnaast eisers persoonlijke belangen mee moeten nemen in de belangafweging. Zo heeft eiser een echtgenote in Frankrijk, is hij getrouwd, woont al 10 jaar in Frankrijk en heeft daar gewerkt en een opleiding gevolgd. Ook zorgt eiser voor zijn ouders die medische beperkingen hebben. Dit alles had een rol moeten spelen in de vraag of een maatregel van bewaring opgelegd had moeten worden.

4. De rechtbank overweegt het volgende.

5. De rechtbank volgt eisers standpunt niet dat het verdedigingsbeginsel is geschonden. Eiser heeft in het gehoor voorafgaand aan de bewaring verklaard dat hij een advocaat wenst. Vervolgens heeft eiser op de vraag: “V: vind u het goed gehoord te worden zonder de aanwezigheid van een advocaat?” het volgende gereageerd: “A: Ja hoor, ik spreek met plezier met u. Ik ben door de moeder van een vriend gevraagd om een tas

hierheen te brengen want die zit in de gevangenis. Als ik wist wat er kon gebeuren was ik in

Frankrijk gebleven.” Uit wat eiser in het gehoor voorafgaand aan de bewaring heeft verklaard heeft de minister naar het oordeel van de rechtbank niet af te hoeven leiden dat eiser alleen gehoord wilde worden in het bijzijn van een advocaat, omdat uit zijn verklaringen ondubbelzinnig blijkt dat hij geen probleem heeft om gehoord te worden zonder advocaat.

6. De rechtbank volgt eiser niet in de stelling dat onduidelijk is op grond van welke bevoegdheid eiser is staandegehouden. In het proces-verbaal van bevindingen van 20 oktober 2026 staat dat een voertuig met een Frans kenteken conform de Wet wapens en munitie is gecontroleerd. Bij deze controle werd een gebruikers hoeveelheid verdovende middelen aangetroffen. Voorafgaand aan de controle hebben de verbalisanten een passagier uit de auto met Frans kenteken zien stappen bij het detentiecentrum Rotterdam. Vervolgens hebben verbalisanten besloten om deze passagier zijn gegevens te controleren en hebben zij vastgesteld dat het om eiser ging. Naar oordeel van de rechtbank volgt hieruit voldoende dat de staandehouding heeft plaatsgevonden op grond van een strafrechtelijke bevoegdheid.

6.1.

De rechtbank volgt het standpunt van de minister dat er weliswaar discrepanties staan in het proces-verbaal van bevindingen ten aanzien van de tijdstippen, maar dat uit de staandehouding voldoende duidelijk blijkt op grond van welke bevoegdheid deze heeft plaatsgevonden. Door eiser is de inhoud van het proces-verbaal ook niet betwist. Naar het oordeel van de rechtbank is er dan ook geen sprake van een gebrek in het voortraject.

7. Over de bewaringsgronden merkt de rechtbank op dat de minister heeft aangegeven de grond onder g niet langer aan eiser tegen te werpen.

7.1.

De rechtbank stelt vast dat de gronden a en h niet zijn bestreden. Naar het oordeel van de rechtbank kunnen deze gronden en de daarop gegeven motivering van de minister de maatregel dragen, nu deze gronden al voldoende zijn om ten aanzien van eiser een risico op onderduiken aan te nemen. Gelet hierop hoeven de door eiser bestreden gronden geen bespreking meer.

8. De rechtbank stelt vast dat eiser in het gehoor voorafgaand aan de oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel heeft verklaard dat hij geen bezwaar heeft tegen de maatregel en dat er geen medische omstandigheden zijn waarmee rekening gehouden moet worden. De minister heeft in de maatregel dan ook terecht overwogen dat er geen bijzondere omstandigheden zijn aangevoerd die het opleggen van een lichter middel rechtvaardigen. Daarnaast maakt het feit dat eiser een echtgenote in Frankrijk heeft, getrouwd is, al 10 jaar in Frankrijk woont en gewerkt heeft in Frankrijk, het voorgaande niet anders. Daarbij heeft eiser ook ter zitting geen duidelijkheid kunnen geven over een verblijfsaanvraag in Frankrijk. Ook de medische omstandigheden van eisers ouders vormen geen aanleiding om af te zien van het opleggen van een maatregel, nu ook niet is gebleken op welke wijze eisers ouders afhankelijk zijn van eiser. 9. Ter zitting heeft eiser verklaard dat hij vreest voor terugkeer naar Algerije, omdat hij bedreigd wordt door de familie van een meisje die ongewenst zwanger is geworden van hem. Daarnaast is eiser op jonge leeftijd naar Europa gekomen en heeft hij niets in Algerije. De rechtbank moet gelet op het arrest Adrar van het Hof[_c9a0e268-011f-43ab-8699-7b8d2102770d] ambtshalve beoordelen of het beginsel van non-refoulement zich tegen de verwijdering verzet. De rechtbank stelt vast dat eiser tijdens het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling heeft verklaard dat hij niet terug wil naar Algerije omdat hij daar niemand kent. Eiser heeft niet verklaard dat hij gevaar loopt bij terugkeer naar Algerije. De rechtbank stelt verder vast dat de verklaringen van eiser ter zitting niet eerder in de procedure naar voren zijn gebracht. Eiser heeft ter zitting verklaard dat het meisje in 2016 zwanger zou zijn geraakt en dat hij de bedreigingen van de broers van het meisje in 2019 via vrienden zou hebben vernomen. De rechtbank ziet gelet op het voorgaande geen grond voor het oordeel dat het beginsel van non-refoulement zich tegen de verwijdering van eiser naar Algerije verzet. De enkele verklaring van eiser, pas ter zitting, is daarvoor onvoldoende. Eiser heeft zijn ter zitting gestelde vrees niet eerder naar voren gebracht, hoewel hem daartoe tijdens de procedure uitdrukkelijk gelegenheid is geboden. Daarmee staat het beginsel van non-refoulement de maatregel van bewaring niet in de weg. Het feit dat eiser ter zitting heeft verklaard dat hij asiel wil aanvragen, maakt dat, gelet op het voorgaande, niet anders. Als eiser een asielaanvraag wil doen staat het hem vrij om dat te doen.

10. Ook met inachtneming van de ambtshalve toetsing waartoe de rechtbank gehouden is[_4973f75b-7d0c-4ff7-b06e-81550f054a48], ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de voortduring van de maatregel van bewaring onrechtmatig is geweest. Het beroep wordt ongegrond verklaard. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C.W. Griffioen, rechter, in aanwezigheid van N. Mekenkamp, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Voetnoten

  1. Dit volgt uit artikel 94, eerste lid, van de Vw.
  2. Zie het arrest van het Hof van Justitie van de EU van 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647.
  3. Zie de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858 en 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647 en de uitspraak van de Afdeling van 12 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:329.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.