Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 2 november 2026 – AMbV, verlenging overdrachtstermijn, ongegrond

ECLI:NL:RBDHA:2026:32504Zaaknummer NL26.35967

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
2 november 2026
Publicatiedatum
5 november 2026
Zaaknummer
NL26.35967
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 8 EVRM
Zittingsplaats
Rotterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

AMbV, verlenging overdrachtstermijn, ongegrond

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van

mr. P. Tito Lliulli, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de

Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 6 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van

State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
  2. Procesverloop
  3. Overwegingen
  4. Conclusie en gevolgen
  5. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.35967

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. L. Sinoo),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. F.E. Mahler).

Procesverloop

In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het besluit van 23 juni 2026 (het bestreden besluit), waarbij verweerder de overdrachtstermijn op grond van artikel 46, tweede lid van Verordening (EU) 2024/1351 (Asiel- en migratiebeheerverordening, hierna AMbV) heeft verlengd tot drie jaar, omdat eiser is vertrokken zonder dat bekend is waarheen.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

De rechtbank heeft het beroep op 14 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van verweerder.

Overwegingen

Inleiding

1. Eiser heeft de Pakistaanse nationaliteit en is geboren op [geboortedatum] 1981.

1.1.

Eiser heeft op 25 maart 2026 een asielaanvraag in Nederland ingediend. Met het besluit van 29 mei 2026 heeft verweerder de asielaanvraag niet in behandeling genomen, omdat Duitsland op grond van Verordening (EU) 604/2013 (Dublinverordening) verantwoordelijk zou zijn voor de behandeling van de asielaanvraag. Het tegen dit besluit ingestelde beroep is ingetrokken, waarmee dit besluit in rechte vaststaat.

1.2.

Bij het bestreden besluit van 23 juni heeft verweerder de overdrachtstermijn verlengd tot drie jaar. Daaraan is ten grondslag gelegd dat eiser is vertrokken zonder dat bekend is waarheen. Uit de gegevens van verweerder blijkt dat eiser op 17 juni 2026 ‘met onbekende bestemming’ (MOB) zou zijn vertrokken. Dit wordt niet door eiser betwist.

Beroepsgronden van eiser

2. Primair voert eiser aan dat verweerder ten onrechte de AMbV van toepassing heeft verklaard op de overdrachtstermijn. Daarnaast stelt eiser dat de toepassing van de AMbV-termijn in strijd is met het vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel en dat verweerder de verplichting had om eiser tijdens zijn asielaanvraag op de hoogte te stellen van zijn rechten en verplichtingen en het niet nakomen daarvan. Toepassing van de AMbV zou daarbij ook materieel terugwerkende kracht hebben wat in strijd is met het Unierechtelijk verbod op terugwerkende kracht. De verlenging tot drie jaar zou tot slot in strijd zijn met het evenredigheidsbeginsel en een schending van artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) en artikel 7 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie (Handvest) opleveren. Subsidiair verzoekt eiser de rechtbank om een prejudiciële vraag voor te leggen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie op grond van artikel 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU).

Beoordeling door de rechtbank

Toepasselijk recht

3. Op 12 juni 2026 is de AMbV in werking getreden. Artikel 83, eerste volzin, van de AMbV bepaalt dat de Dublinverordening op 12 juni 2026 wordt ingetrokken. Artikel 84, tweede lid, van de AMbV bepaalt dat de vraag – welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een vóór 12 juni 2026 ingediend verzoek om internationale bescherming – wordt bepaald volgens de in de Dublinverordening vastgestelde criteria. Eiser stelt zich op het standpunt dat dit overgangsrecht in deze zaak van toepassing is en dat verweerder de overdrachtstermijn had moeten beoordelen op grond van de Dublinverordening met een maximale overdrachtstermijn van 18 maanden. De overdrachtstermijn is volgens eiser onlosmakelijk verbonden met de verantwoordelijkheidsvraag. Daarnaast ontbreekt de juridische onderbouwing in de Werkinstructie 2026/17.

3.1.

De rechtbank volgt dit betoog niet en overweegt het volgende. Eisers verzoek om internationale bescherming is vóór 12 juni 2026 ingediend. Dat betekent dat de vraag welke lidstaat verantwoordelijk is, op grond van het overgangsrecht, wordt bepaald volgens de in de Dublinverordening vastgestelde criteria. In deze zaak gaat het echter om de verlenging van de overdrachtstermijn en niet om de vaststelling van de verantwoordelijke lidstaat. Die vaststelling heeft immers al plaatsgevonden met het besluit van 29 mei 2026. Het verlengingsbesluit van de overdrachtstermijn dateert van 23 juni 2026, en daarmee ná de inwerkingtreding van de AMbV. Gelet op de onmiddellijke werking van de AMbV is die verordening dus van toepassing. De stelling van eiser dat de Werkinstructie 2026/17 juridische onderbouwing mist, wordt om diezelfde reden niet gevolgd. De werkinstructie gaat immers uit van eenzelfde uitleg van het overgangsrecht. De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie over de uitleg van het overgangsrecht.

Vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel

4. Eiser voert aan dat toepassing van de AMbV in strijd is met het vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel. Omdat eiser zijn asielaanvraag heeft ingediend vóór de inwerkingtreding van de AMbV, mocht hij erop vertrouwen dat de procedure en de bijbehorende termijnen overeenkwamen met de op het moment van aanvraag geldende Dublinverordening. Volgens eiser verzetten het vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel zich ertegen dat nieuw recht op reeds bestaande rechtssituaties wordt toegepast op een wijze die rechtmatige verwachtingen van betrokkenen aantast, tenzij dit gerechtvaardigd wordt door een dwingende reden van algemeen belang. Verweerder heeft niet gemotiveerd dat van een dergelijke situatie sprake is. Daarnaast voert eiser ter zitting aan dat het overdrachtsbesluit leidend is voor de vraag welk recht van toepassing is op het verlengingsbesluit en verwijst hiervoor naar de ‘EUAA Operational standards and indicators on the Asylum & Migration Management Regulation’ van maart 2026 (EUAA-richtlijnen). In artikel 42, eerste en tweede lid van de AMbV zou zijn verankerd dat het overdrachtsbesluit expliciet de materiële grondslag moet vermelden. Doordat het overdrachtsbesluit van eiser geen enkele verwijzing naar de toepasselijkheid van de AMbV bevat, mocht hij uitgaan van de maximale overdrachtstermijn van de Dublinverordening op het moment dat hij ging onderduiken. Ook verwijst eiser ter zitting naar de werkdocumenten van DG Home, waaruit zou volgen dat het, vanwege het parallelle verloop van Dublin- en AMbV-zaken, van belang is dat verplichtingen uit het overdrachtsbesluit blijken.

4.1.

De rechtbank is van oordeel dat het beroep van eiser op het vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel niet slaagt. Van een aantasting van een al bestaande rechtssituatie is geen sprake. De verantwoordelijke lidstaat is op 29 mei 2026 al vastgesteld. Uit de door verweerder overlegde stukken blijkt dat eiser hierna, op 17 juni 2026 is ondergedoken, dus na inwerkingtreding van de AMbV op 12 juni 2026. Daarmee is een nieuwe rechtsverhouding ontstaan waarop het nieuwe rechtsregime van toepassing is. Eiser kon dan ook niet uitgaan van toepassing van de vóór de inwerkingtreding van de AMbV geldende regelgeving en kon daaraan geen gerechtvaardigd vertrouwen ontlenen. Het enkele feit dat eiser zijn asielaanvraag vóór de inwerkingtreding van de nieuwe regelgeving heeft ingediend, maakt dit niet anders, nu de relevante omstandigheid die tot verlenging van de overdrachtstermijn heeft geleid (het onderduiken) zich pas daarna heeft voorgedaan. De stelling dat het overdrachtsbesluit leidend zou zijn voor de vaststelling van het toepasselijk recht op het verlengingsbesluit, wordt om diezelfde reden niet gevolgd. Het kan verweerder bovendien niet worden verweten dat hij de AMbV niet in het overdrachtsbesluit heeft toegepast, nu deze regelgeving ten tijde van dit overdrachtsbesluit nog niet in werking was getreden. Met een enkele verwijzing naar de EUAA-richtlijnen en de werkdocumenten van DG Home, zonder specifieke passages te noemen, heeft eiser onvoldoende aannemelijk gemaakt dat hierover anders moet worden geoordeeld. Dit geldt ook voor de stelling van eiser dat geen sprake zou zijn van een nieuwe rechtsverhouding. Het is onduidelijk waar eiser deze standpunten op baseert.

Informatieplicht

5. Verder wijst eiser ter zitting op artikel 19, eerste lid en onder n van de AMbV, waarin de informatieplicht van verweerder is neergelegd om eiser op de hoogte te stellen van het feit dat onderduiken zal leiden tot een verlenging van de termijn overeenkomstig artikel 46 AMbV.

5.1.

De rechtbank stelt voorop dat eiser na inwerkingtreding van de AMbV is ondergedoken, en dus heeft kunnen uitgaan van het nieuwe rechtsregime. Nergens blijkt uit dat verweerder verplicht was om eiser tijdens zijn procedure op de hoogte te stellen van de wijziging van de maximale duur van de verlenging van de overdrachtstermijn onder de AMbV. Uit artikel 19 van de AMbV volgt deze verplichting ook niet, omdat dit artikel slechts ziet op de informatieplicht tijdens de asielaanvraag. Verweerder heeft eiser tijdens zijn asielaanvraag terecht geïnformeerd over zijn rechten en verplichtingen op grond van de Dublinverordening, omdat van een situatie onder de AMbV nog geen sprake was. Die situatie is pas ontstaan nadat eiser is ondergedoken.

Materieel terugwerkende kracht

6. Eiser voert aan dat zijn asielaanvraag, het overnameverzoek en het claimakkoord van vóór inwerkingtreding van de AMbV op 12 juni 2026 dateren. Doordat de nieuwe overdrachtstermijn door verweerder is toegepast op een situatie die vóór de inwerkingtreding is ontstaan, heeft de regelgeving volgens eiser materieel terugwerkende kracht.

6.1.

De rechtbank volgt dit betoog niet en verwijst naar hetgeen hierboven is overwogen onder 4.1. Eiser is op 17 juni 2026 ondergedoken, dus na de inwerkingtreding van de AMbV. De verlenging van de overdrachtstermijn is daarmee gebaseerd op een omstandigheid die zich heeft voorgedaan onder het nieuwe rechtsregime, waardoor de toepassing van de overdrachtstermijn uit de AMbV niet leidt tot materiële terugwerkende kracht.

Evenredigheidsbeginsel

7. Wat betreft het evenredigheidsbeginsel voert eiser aan dat zelfs als de AMbV van toepassing zou zijn op de overdrachtstermijn, de verlenging tot maximaal drie jaar in dit geval disproportioneel is. Deze termijn zou in de AMbV ingevoerd zijn als structureel onderdeel van een volledig nieuw migratiebeheersysteem. Een asielzoeker wiens aanvraag en procedure volledig zijn begonnen onder de Dublinverordening, wordt volgens eiser door de verzwaring van de termijn van 18 maanden naar 36 maanden geconfronteerd met een maatregel die hem treft zonder dat het stelsel dat deze maatregel rechtvaardigt op zijn situatie van toepassing is. De toepassing van de langste verlengingstermijn op een procedure van voor de inwerkingtreding van de AMbV staat daarom niet in evenredige verhouding tot het nagestreefde doel.

7.1.

De rechtbank volgt dit betoog niet en overweegt daartoe als volgt. Uit overweging 59 van de preambule van de AMbV volgt dat verlenging is bedoeld om te voorkomen dat het gedrag van verzoekers kan leiden tot beëindiging van de verantwoordelijkheid of tot verschuiving ervan naar een andere lidstaat, indien personen het grondgebied van de lidstaten tijdens de behandeling van het verzoek verlaten of onderduiken. In geval van eiser is hiervan sprake, nu eiser op 17 juni 2026 met onbekende bestemming is vertrokken en eiser dit niet heeft betwist. De rechtbank is daarom van oordeel dat de verlenging het doel nastreeft als bedoeld in de preambule van de AMbV en daarom niet in strijd is met het evenredigheidsbeginsel. Dat een deel van eisers procedure onder de Dublinverordening viel, maakt dit niet anders.

Schending van het recht op privéleven

8. Tot slot voert eiser aan dat een overdrachtstermijn van drie jaar een aanzienlijke en langdurige inmenging in het recht op privéleven oplevert als bedoeld in artikel 8 van het EVRM en artikel 7 van het Handvest. Volgens eiser was deze inmenging niet voorzienbaar en disproportioneel, omdat hij bij het indienen van zijn asielaanvraag niet kon weten dat de AMbV op zijn procedure van toepassing zou zijn. Eiser heeft op basis van het geldende recht gehandeld en mag daarom niet geconfronteerd worden met een maatregel die zijn verblijfssituatie voor lange duur onzeker maakt.

8.1.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiser onvoldoende onderbouwd waaruit de gestelde inmenging in zijn recht op privéleven bestaat. De langere overdrachtstermijn vloeit voort uit het feit dat eiser zich aan het toezicht heeft onttrokken en de gevolgen van die keuze komen voor zijn eigen risico. De rechtbank ziet daarom geen reden om aan te nemen dat sprake is van een ongerechtvaardigde inmenging in het recht op privéleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM en artikel 7 van het Handvest.

9. De beroepsgronden slagen niet.

Conclusie en gevolgen

10. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van

mr. P. Tito Lliulli, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de

Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 6 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van

State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.