Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 4 november 2026 – bewaring, inspanningsverplichting, gronden van de maatregel

ECLI:NL:RBDHA:2026:32282Zaaknummer NL26.64114

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
4 november 2026
Publicatiedatum
4 november 2026
Zaaknummer
NL26.64114
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Voorlopige voorziening
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 5.6 VB
Zittingsplaats
Rotterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

bewaring, inspanningsverplichting, gronden van de maatregel, lichter middel, ambtshalve toetsing, ongegrond

De rechtbank:

  • verklaart het beroep ongegrond;
  • wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C.E. Bos, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Felić, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser], eiser
  2. Procesverloop
  3. Beoordeling door de rechtbank
  4. Conclusie en gevolgen
  5. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.64114

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], eiser

V-nummer: [V-nummer]

(gemachtigde: mr. M.E. Muller),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. M. Smeulders).

Procesverloop

Met het bestreden besluit van 22 oktober 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.

Verweerder heeft de rechtbank van het opleggen van de maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.[_0dc0a6ef-e7b9-4c13-b754-082a2d574482]

De rechtbank heeft het beroep op 29 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, [naam tolk] als tolk en de gemachtigde van verweerder.

Beoordeling door de rechtbank

Inspanningsverplichting

1. Eiser voert aan dat verweerder de inspanningsverplichting tijdens eisers strafrechtelijke detentie heeft geschonden. Eiser heeft vanaf juni 2025 in strafrechtelijke detentie gezeten. Verweerder heeft gedurende de periode dat eiser in strafrechtelijke detentie zat niets ondernomen om te voorkomen dat eiser aansluitend in vreemdelingenbewaring zou worden gesteld. Volgens eiser maakt dit de maatregel van vreemdelingenbewaring onrechtmatig.

1.1.

Uit de DJI-registratiekaarten in het dossier blijkt dat eiser op 13 juni 2025 strafrechtelijk was aangehouden en dat hij vanaf 16 juni 2025 tot en met 22 oktober 2026 in preventieve hechtenis heeft gezeten. Aansluitend aan de opheffing van het bevel voorlopige hechtenis is eiser in vreemdelingenbewaring gesteld. Niet in geschil is dat de strafrechter tot op heden geen vonnis heeft gewezen in eisers strafzaak. Met verweerder is de rechtbank van oordeel dat uit de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 16 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5411) volgt dat er onder deze omstandigheden geen inspanningsverplichting gold voor verweerder. De einddatum van eisers strafrechtelijke detentie was immers nog volledig ongewis. Gelet hierop heeft verweerder gedurende de periode dat eiser in strafrechtelijke detentie zat, geen handelingen ter voorbereiding van eisers uitzetting hoeven verrichten. Dat eiser een lange periode in preventieve hechtenis heeft verbleven, maakt dit niet anders. De beroepsgrond slaagt niet.

Gronden van de maatregel

2. In de maatregel van vreemdelingenbewaring heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat het belang van de openbare orde de maatregel vordert omdat er een onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft, met toepassing van artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb), als gronden vermeld dat eiser:

a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij hij zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;

e. zich zonder noodzaak heeft ontdaan van zijn reis- of identiteitsdocumenten;

h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;j. een aanvraag voor het verlenen van een verblijfsvergunning asiel heeft ingediend die niet-ontvankelijk is verklaard of is afgewezen als kennelijk ongegrond;p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

2.1.

Verweerder heeft ter zitting de gronden a en h laten vallen. Eiser betwist de gronden c, j en r.

2.2.

Uit artikel 5.6, derde lid, van de Vb volgt dat verweerder bij de e-grond en de j-grond kan volstaan met een toelichting waaruit blijkt dat deze gronden zich feitelijk voordoen. Niet in geschil is dat eiser heeft verklaard dat hij een aantal van zijn identiteitsdocumenten in Bosnië heeft vernietigd. De e-grond is daarom feitelijk juist en kon aan eiser worden tegengeworpen. De rechtbank is verder van oordeel dat verweerder de feitelijke juistheid van grond j voldoende heeft toegelicht. Het is immers juist dat in het besluit van 9 augustus 2025 eisers asielaanvraag is afgewezen als kennelijk ongegrond. Ook deze grond mocht daarom aan eiser worden tegengeworpen.

2.3.

De gronden e en j kunnen de maatregel van vreemdelingenbewaring al dragen. Uit deze gronden volgt dat sprake is van een onderduikrisico. Aan een bespreking van de overige gronden komt de rechtbank daarom niet meer toe. De beroepsgrond slaagt niet.

Lichter middel

3. Eiser voert aan dat verweerder had moeten volstaan met een lichter middel dan inbewaringstelling. Eiser heeft tijdens het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling verklaard welke medicatie hij gebruikt. Verweerder heeft ten onrechte geen aanleiding gezien om eisers medische situatie nader te onderzoeken. Dit geldt temeer nu ook bekend was dat eiser eerder verbleef in het [inrichting]. Verder heeft eiser aangegeven terug te willen keren naar Turkije en heeft hij twee neven wonen in Nederland die hem bij terugkeer kunnen helpen.

3.1.

Naar het oordeel van de rechtbank stelt verweerder zich terecht op het standpunt dat niet met een lichter middel dan inbewaringstelling kan worden volstaan. Verweerder verwijst daarbij terecht naar de gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd, en het onderduikrisico dat daaruit volgt. De rechtbank verwijst in dit verband naar hetgeen is overwogen onder 2.2. In het licht van de gronden e en j geeft eisers enkele verklaring over het vrijwillig willen en kunnen terugkeren met hulp van familieleden geen aanleiding tot oplegging van een lichter middel. Deze verklaring is overigens ook niet geconcretiseerd. Voor zover eiser stelt dat vreemdelingenbewaring vanwege zijn psychische gesteldheid onevenredig bezwarend is voor hem of dat hij detentieongeschikt is, volgt de rechtbank hem hierin niet. Verweerder heeft voorafgaand aan de oplegging van de maatregel opgezocht dat eisers medicatie wordt gebruikt bij depressies en angst- en dwangstoornissen. Eiser wilde zelf namelijk niet verklaren waarom hij zijn medicatie gebruikt. Verweerder heeft terecht geen aanleiding gezien om vanwege eisers medische situatie af te zien van inbewaringstelling. In de maatregel is er terecht op gewezen dat er een medische dienst is in het detentiecentrum en dat de medische voorzieningen gedurende de vreemdelingenbewaring vergelijkbaar zijn met de medische zorg die in de vrije maatschappij wordt geboden. Eiser heeft geen medische stukken overgelegd waaruit zijn psychische klachten blijken. Evenmin is onderbouwd dat hij detentieongeschikt is. Niet is gebleken dat de in het detentiecentrum beschikbare begeleiding en psychologische zorg in eisers geval niet toereikend zijn of dat eisers psychische gesteldheid in bewaring door een gebrek aan psychologische zorg zal verslechteren. De beroepsgrond slaagt niet.

Ambtshalve toetsing

4. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door verweerder en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.[_8d1730f9-5984-40b2-8257-2066153a27ca]

Conclusie en gevolgen

5. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank:

  • verklaart het beroep ongegrond;
  • wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C.E. Bos, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Felić, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Voetnoten

  1. Dit volgt uit artikel 94, eerste lid, van de Vw.
  2. HvJEU 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858 en 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.