Uitspraak · Omgevingsrecht
Rechtbank Den Haag, 5 november 2026 – Last onder dwangsom wegens achterstallig onderhoud
ECLI:NL:RBDHA:2026:32213Zaaknummer SGR 25/2689 en SGR 26/482
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- SGR 25/2689 en SGR 26/482
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Omgevingsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Vernietiging
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 5:39 Awb
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Last onder dwangsom wegens achterstallig onderhoud aan een pand. Overtreding van artikelen 2.6 (constructieve veiligheid) en 3.26 (waterdichtheid) van het Bouwbesluit 2012 is niet deugdelijk vastgesteld. Hoewel er sprake is van achterstallig onderhoud, heeft het college niet aan de hand van de dwingend voorgeschreven normen NEN 8700 en NEN 2778 onderzocht of de wettelijke minimumeisen worden overschreden. Nu het college niet heeft gesteld of onderbouwd dat toetsing conform deze NEN-normen praktisch onuitvoerbaar was, wordt aan een andere bepalingsmethode niet toegekomen. De louter visuele waarnemingen van de toezichthouder vanaf de buitenzijde zijn hiertoe onvoldoende. Het college was niet bevoegd om handhavend op te treden. Het beroep is gegrond. De last onder dwangsom en het daarop gebaseerde invorderingsbesluit worden vernietigd. Gegrond.
De rechtbank:
- verklaart het beroep tegen het bestreden besluit gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit;
- herroept het primaire besluit en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit;
- verklaart het beroep van rechtswege tegen het invorderingsbesluit gegrond en vernietigt dit besluit;
- draagt het college op het betaalde griffierecht van € 194,- aan eiser te vergoeden;
- veroordeelt het college in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 3.200,-.
Deze uitspraak is gedaan door mr. R.H. Smits, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Gerde, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 5 november 2026.
| Griffier | rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Algemene wet bestuursrecht (Awb)
Artikel 5:1
2 In deze wet wordt verstaan onder overtreding: een gedraging die in strijd is met het
bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift.
(…)
Artikel 5:31d
Onder last onder dwangsom wordt verstaan: de herstelsanctie, inhoudende:
- een last tot geheel of gedeeltelijk herstel van de overtreding, en
- de verplichting tot betaling van een geldsom indien de last niet of niet tijdig wordt uitgevoerd.
Artikel 5:32a
1. De last onder dwangsom omschrijft de te nemen herstelmaatregelen.
2 Bij een last onder dwangsom die strekt tot het ongedaan maken van een overtreding of het voorkomen van verdere overtreding, wordt een termijn gesteld gedurende welke de overtreder de last kan uitvoeren zonder dat een dwangsom wordt verbeurd.
Artikel 5:32b
1. Het bestuursorgaan stelt de dwangsom vast hetzij op een bedrag ineens, hetzij op een bedrag per tijdseenheid waarin de last niet is uitgevoerd, dan wel per overtreding van de last.
2 Het bestuursorgaan stelt tevens een bedrag vast waarboven geen dwangsom meer wordt verbeurd.
3 De bedragen staan in redelijke verhouding tot de zwaarte van het geschonden belang en tot de beoogde werking van de dwangsom.
Artikel 5:37
2 Alvorens aan te manen tot betaling van de dwangsom, beslist het bestuursorgaan bij beschikking omtrent de invordering van een dwangsom.
(…)
Artikel 5:39
1. Het bezwaar, beroep of hoger beroep tegen de last onder dwangsom heeft mede betrekking op een beschikking die strekt tot invordering van de dwangsom, voor zover de belanghebbende deze beschikking betwist.
2 De bestuursrechter kan de beslissing op het beroep of hoger beroep tegen de beschikking tot invordering echter verwijzen naar een ander orgaan, indien behandeling door dit orgaan gewenst is.
(…)
Woningwet
Artikel 1b, tweede lid
Het is verboden een bestaand bouwwerk, open erf of terrein in een staat te brengen, te laten komen of te houden die niet voldoet aan de op de staat van dat bouwwerk, open erf of terrein van toepassing zijnde voorschriften, bedoeld in artikel 2, eerste lid, aanhef en onderdeel b, tweede lid, aanhef en onderdeel a, en vierde lid (het Bouwbesluit).
Bouwbesluit 2012
Artikel 2.6
1. Een bestaand bouwwerk is gedurende de restlevensduur voldoende bestand tegen de daarop werkende krachten.
(…)
Artikel 2.7
Een bouwconstructie bezwijkt niet gedurende de in NEN 8700 bedoelde restlevensduur bij de fundamentele belastingscombinaties als bedoeld in NEN 8700.
Artikel 2.8
- Het niet bezwijken als bedoeld in artikel 2.7 wordt bepaald volgens NEN 8700.
- Bij een niet in een woongebouw of logiesgebouw gelegen woonfunctie of logiesfunctie kan het bepalen van het niet bezwijken als bedoeld in artikel 2.7 rekening worden gehouden met de stabiliteitsvoorziening van een op een aangrenzend perceel gelegen gebruiksfunctie van dezelfde soort.
Artikel 3.25
1. Een bestaand bouwwerk heeft zodanige scheidingsconstructies dat de vorming van allergenen door vocht in verblijfsruimten, toiletruimten en badruimten voldoende wordt beperkt.
(…)
Artikel 3.26
- Een uitwendige scheidingsconstructie van een verblijfsruimte, een toiletruimte of een badruimte is, bepaald volgens NEN 2778, waterdicht.
- Een constructie die de scheiding vormt tussen een verblijfsruimte, een toiletruimte of een badruimte en een kruipruimte, met inbegrip van de op die constructie aansluitende delen van andere constructies, voor zover die delen van invloed zijn op het kunnen binnendringen van vocht in de verblijfsruimte, de toiletruimte of de badruimte, is, bepaald volgens NEN 2778, waterdicht.
- Een inwendige scheidingsconstructie van een verblijfsruimte, een toiletruimte of een badruimte, voor zover die scheidingsconstructie niet grenst aan een andere verblijfsruimte, een andere toiletruimte of een andere badruimte, is, bepaald volgens NEN 2778, waterdicht.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Bestuursrecht
zaaknummers: SGR 25/2689 en SGR 26/482
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 5 november 2026 in de zaken tussen
[eiser], uit [woonplaats], eiser
(gemachtigde: mr. J.W.G. van der Wallen)
en
het college van burgemeester en wethouders van Leiden, het college
(gemachtigden: mr. E. Kuin en N. den Rooijen).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over een last onder dwangsom die door het college aan eiser is opgelegd vanwege het in strijd met het Bouwbesluit 2012 (het Bouwbesluit) laten verkeren van het pand aan [adres] in een staat van achterstallig onderhoud.
Eiser heeft hiertegen bezwaar gemaakt. Het college heeft in het bezwaar van eiser geen aanleiding gezien voor een gewijzigd standpunt en heeft het bezwaar ongegrond verklaard onder handhaving van de last onder dwangsom.
Aan de hand van de gronden die eiser in het beroep tegen het bestreden besluit op bezwaar heeft aangevoerd, beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid daarvan. Het beroep heeft van rechtswege mede betrekking op het besluit tot invordering van de verbeurde dwangsom van € 25.000,-.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep tegen het bestreden besluit gegrond is en het beroep van rechtswege tegen het invorderingsbesluit eveneens. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het primaire besluit van 7 juli 2023 heeft het college eiser een last onder dwangsom van € 25.000,- ineens opgelegd met een begunstigingstermijn van 13 weken.
Met het besluit op bezwaar van 11 maart 2025 (het bestreden besluit) heeft het college het bezwaar van eiser tegen het primaire besluit ongegrond verklaard.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
Met het besluit van 5 november 2025 heeft het college de verbeurde dwangsom van € 25.000,- ingevorderd (het invorderingsbesluit). Op grond van artikel 5:39, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) heeft het beroep van eiser mede betrekking op het invorderingsbesluit. Het beroep tegen het invorderingsbesluit is bij de rechtbank ingeschreven onder zaaknummer SGR 26/482
De rechtbank heeft het beroep op 24 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, zijn gemachtigde en de gemachtigde van het college.
Beoordeling door de rechtbank
Overgangsrecht Omgevingswet
3. Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Omdat de last onder dwangsom op 7 juli 2023 is opgelegd, blijft op grond van artikel 4.23, eerste lid, van de Invoeringswet Omgevingswet het oude recht van toepassing. Dit betekent dat de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo), de Woningwet en het Bouwbesluit van toepassing blijven.
Toetsingskader
4. De voor de beoordeling relevante wet- en regelgeving is opgenomen in de bijlage bij deze uitspraak, die van deze uitspraak deel uitmaakt.
Inleiding
5. In deze zaak gaat het om het pand aan [adres], plaatselijk bekend als [naam pand]. Het rechterdeel van dit pand ([adres]) is aangewezen als een gemeentelijk monument. De twee gebouwen dateren van 1866 en 1868. Het pand heeft een vloeroppervlak van 1.836 m² en meer dan 300 raampartijen. Eiser heeft het pand in 2013 gekocht van de gemeente Leiden.
Tijdens opeenvolgende controles in 2021, 2022 en 2023 heeft een gemeentelijke toezichthouder geconstateerd dat onder andere het metselwerk, stucwerk, houtwerk en de hemelwaterafvoeren ernstig beschadigd of verrot waren. Het college heeft geoordeeld dat het pand hierdoor niet voldoet aan de minimale kwaliteitseisen voor bestaande bouw zoals neergelegd in artikel 2.6 (sterkte van de bouwconstructie) en artikel 3.26 (waterdichtheid) van het Bouwbesluit, gelezen in samenhang met artikel 1b, tweede lid, van de Woningwet. Aan de last onder dwangsom is het constateringsrapport van de toezichthouder van 21 november 2022 ten grondslag gelegd waarin het volgende staat vermeld: “(...) Het metselwerk, stucwerk, de lateien, het houtwerk, het gietijzeren hekwerk, de dakranden / dakgoten, hemelwaterafvoeren, de kozijnen, de gevelbeplating, het balkon, het glas zijn beschadigd / verrot. Het Pand vertoont achterstallig onderhoud. Het schilderwerk van het houtwerk en de gevels laat los en is vuil. Door de vele gebreken in de uitwendige scheidingsconstructie is de waterdichtheid van de scheidingsconstructie niet langer gegarandeerd. De toezichthouder heeft niet alle gevels goed kunnen beoordelen, net als het dak. Gezien de algehele staat van het pand is het aannemelijk dat zowel de niet beoordeelde gevels als het dak van het pand achterstallig onderhoud vertonen.” In bezwaar heeft op 3 juli 2023 een hercontrole plaatsgevonden. Dit heeft geleid tot een aanvulling op het constateringsrapport. Die aanvulling bevat enkel de constatering dat de overtredingen nog niet zijn opgeheven.
Eiser heeft aangevoerd dat onderhoud nodig was maar dat de staat van onderhoud de constructiesterkte en waterdichtheid van de verblijfsruimten nimmer in gevaar heeft gebracht. Uit de constateringsrapporten en de foto’s blijkt niet van overtredingen zoals door het college wordt gesteld. De stelling van het college dat “het (...) wettelijk vastgestelde minimale kwaliteitseisen (betreft) die dienen ter bescherming van het algemene belang van
gezondheid en veiligheid” is niet onderbouwd en het college kan niet serieus volhouden dat
‘het algemene belang van gezondheid en veiligheid’ in het geding zou zijn.
Het standpunt van het college dat er sprake is van een overtreding van artikel 2.6 en artikel 3.26 van het Bouwbesluit kan niet warden gevolgd. Enige begrijpelijke toelichting ontbreekt. Artikel 2.6, eerste lid, van het Bouwbesluit bepaalt: “Een bestaand bouwwerk is gedurende de restlevensduur voldoende bestand tegen de daarop werkende krachten.” De vraag blijft onbeantwoord op welk onderdeel het bouwwerk niet voldoende bestand is tegen de daarop werkende krachten. Artikel 3.26 van het Bouwbesluit handelt over het binnendringen van vocht maar behoudens een zeer algemene blote stelling ontbreekt een begrijpelijke toelichting of onderbouwing.
Ook waren de herstelwerkzaamheden complexer en tijdrovender vanwege de bewerkelijke verwijdering van een in het verleden door de gemeente aangebrachte dampdichte coating die dieperliggende schade maskeerde en vochtophoping veroorzaakte.
Is sprake van overtredingen?
6. Eiser voert aan dat onnavolgbaar is dat de artikelen 2.6 en 3.26 van het Bouwbesluit zijn overtreden, zoals het college stelt. Zo is niet toegelicht welk onderdeel van het pand volgens het college niet beantwoordt aan de vereisten van artikel 2.6 terwijl evenmin is toegelicht waarom sprake is van een overtreding van het bepaalde in artikel 3.26 van het Bouwbesluit.
De rechtbank stelt voorop dat niet in geschil is dat het onderhoud van het gebouw achterstallig was. In geschil is of het onderhoud zodanig achterstallig was dat het gebouw niet meer voldoet aan de eisen die het Bouwbesluit daaraan stelt. Daartoe is volgens de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) dan wel nodig dat van de zijde van het college op deugdelijke, deskundige wijze wordt vastgesteld of de normen van het Bouwbesluit, in dit geval de artikelen 2.6, eerste lid en artikel 3.26, zijn overtreden.[_244d0a06-bd05-4283-b5f7-9ddd4db8efa7] Het college stelt dat dit het geval is. Hierna zal de rechtbank beoordelen of dat juist is.
Artikel 2.6 van het Bouwbesluit
Ten aanzien van de gestelde overtreding van artikel 2.6, eerste lid, van het Bouwbesluit (sterkte van de bouwconstructie) overweegt de rechtbank als volgt.
De eis dat een bestaand bouwwerk gedurende de restlevensduur voldoende bestand is tegen de daarop werkende krachten, is nader uitgewerkt in de artikelen 2.7 en 2.8. Uit het systeem van de artikelen 2.6, 2.7 en 2.8 van het Bouwbesluit 2012, in onderlinge samenhang bezien, volgt dat wanneer overeenkomstig artikel 2.8 aan de hand van NEN 8700 wordt vastgesteld dat een bouwconstructie niet bezwijkt in de zin van artikel 2.7, daarmee vaststaat dat wordt voldaan aan de in artikel 2.6, eerste lid, neergelegde norm dat een bestaand bouwwerk gedurende de restlevensduur voldoende bestand is tegen de daarop werkende krachten. Het systeem van de artikelen 2.6, 2.7 en 2.8 van het Bouwbesluit sluit op zichzelf niet uit dat in het geval toepassing van de artikelen 2.7 en 2.8 praktisch niet uitvoerbaar is, aan de hand van een andere bepalingsmethode wordt bepaald of een bestaand bouwwerk voldoet aan artikel 2.6, eerste lid. Uit die andere bepalingsmethode moet dan wel onmiskenbaar volgen dat niet aan artikel 2.6, eerste lid, is voldaan.[_55ed5d78-43e8-41a6-b16b-9397e187ae43]
Volgens NEN 8700 brengt het bepalen van het niet-bezwijken van een bestaande bouwconstructie mee dat toetsing aan het voor bestaande bouw geldende veiligheidsniveau (in de norm aangeduid als het afkeurniveau, paragraaf 1.5.1.0a, blz. 11) dient plaats te vinden aan de hand van een verificatie van de uiterste grenstoestanden op basis van de representatieve en feitelijk optredende belastingen, de werkelijke geometrie en de actuele materiaaleigenschappen van de constructie (paragrafen 1.0 en 1.1, blz. 9–10, paragraaf 3.1–3.4, blz. 20–22, en bijlage A1, blz. 30–33), waarbij de norm bovendien voorschrijft dat bij een inspectie systematisch onderzoek moet worden verricht en bij geconstateerde schade een deugdelijke verklaring voor het ontstaan en de invloed daarvan op de constructieve veiligheid moet worden gegeven (paragraaf 1.5.2.20a, blz. 14, en bijlage E, paragrafen E.2, onder 2, en E.7.1, blz. 45 en 48–49).
In dit geval heeft de toezichthouder achterstallig onderhoud waargenomen, waarvan het bestaan ook door eiser wordt erkend. Niet is echter aan de hand van NEN 8700 vastgesteld dat de bouwconstructie niet aan het Bouwbesluit voldoet. Weliswaar kan ook aan de hand van een andere bepalingsmethode worden bepaald of het bouwwerk voldoet aan artikel 2.6, eerste lid, van het Bouwbesluit, maar uit die andere bepalingsmethode moet dan wel onmiskenbaar volgen dat niet aan artikel 2.6, eerste lid, is voldaan.[_05f8c420-7c13-4068-bf03-0be89e841b84] Bovendien wordt aan een andere bepalingsmethode alleen toegekomen wanneer NEN 8700 praktisch niet uitvoerbaar is. Nu het college niet heeft gesteld dat dit het geval is, is een andere bepalingsmethode geen optie. Of uit de waarneming van de toezichthouder, voor zover die als andere bepalingsmethode kan worden aangemerkt, onmiskenbaar volgt dat in dit geval niet aan artikel 2.6, eerste lid, van het Bouwbesluit is voldaan, kan daarom in het midden worden gelaten.
De rechtbank is daarom van oordeel dat het college de gestelde overtreding van artikel 2.6 van het Bouwbesluit in dit geval niet deugdelijk heeft vastgesteld.
Artikel 3.26 van het Bouwbesluit
Ten aanzien van de gestelde overtreding van artikel 3.26 van het Bouwbesluit (waterdichtheid) overweegt de rechtbank als volgt.
De eis van artikel 3.25, eerste lid, van het Bouwbesluit dat de vorming van allergenen door vocht in verblijfsruimten, toiletruimten en badruimten voldoende wordt beperkt, is nader uitgewerkt in artikel 3.26 van het Bouwbesluit. Uit de artikelen 3.25 en 3.26 van het Bouwbesluit volgt dat wanneer de uitwendige scheidingsconstructie waterdicht is, bepaald volgens NEN 2778, in elk geval wordt voldaan aan de eis van artikel 3.25, eerste lid, van het Bouwbesluit. Dit betekent dat niet kan worden vastgesteld dat er een overtreding van artikel 3.25, eerste lid, van het Bouwbesluit heeft plaatsgevonden, voordat is vastgesteld of de scheidingsconstructie waterdicht is, bepaald volgens NEN 2778.
Het systeem van de artikelen 3.25 en 3.26 van het Bouwbesluit sluit weliswaar op zichzelf niet uit dat in het geval toepassing van artikel 3.26 praktisch niet uitvoerbaar is, aan de hand van een andere bepalingsmethode wordt bepaald of een bestaand bouwwerk voldoet aan artikel 3.25. Uit die andere bepalingsmethode moet dan wel onmiskenbaar volgen dat niet aan artikel 3.25 is voldaan.[_98ddf400-e7f4-4e37-90bb-dd04cf553b47]
Volgens NEN 2778 moet bij een bestaand bouwwerk (paragraaf 5.0, blz. 13) worden vastgesteld of sprake is van daadwerkelijke waterdoorslag naar het binnenoppervlak van de constructie, hetzij door het verrichten van een normconforme beproeving ter plaatse waarbij de gevel onder een voorgeschreven luchtdrukverschil kunstmatig met water wordt belast conform paragraaf 5.1 en paragraaf 5.3 (in het bijzonder 5.3.4.2 en 5.3.4.4, blz. 14 en 18–21) dan wel bijlage E (paragrafen E.4 en E.5, blz. 71–73) van die norm, hetzij – bij gebreke van een beproeving – door een deugdelijk bouwfysisch onderzoek naar de samenstelling, detaillering en vochtwerende werking van de verschillende lagen van de scheidingsconstructie (paragrafen 3.7–3.9, blz. 7–9, en paragraaf 5.0, blz. 13–14).
Het college heeft niet gesteld dat toepassing van artikel 3.26 volgens NEN 2778 in dit geval praktisch niet uitvoerbaar is. Aan een andere bepalingsmethode wordt daarom niet toegekomen. Of uit de waarneming van de toezichthouder onmiskenbaar volgt dat in dit geval niet aan artikel 3.26 van het Bouwbesluit is voldaan, kan daarom eveneens in het midden worden gelaten, nog daargelaten dat de toezichthouder heeft verklaard niet alle gevels goed te hebben kunnen beoordelen, net als het dak. Overigens is ook niet gebleken dat de toezichthouder in het pand is geweest, zoals ter zitting is vastgesteld, en heeft eiser ter zitting gesteld dat er geen sprake is geweest binnendringen van vocht in het pand.
Gelet hierop heeft het college zich ten onrechte op het standpunt gesteld dat eiser artikel 3.26, van het Bouwbesluit heeft overtreden.
Nu het college niet op de juiste wijze heeft aangetoond dat sprake is van een overtreding van de artikelen 2.6 en 3.26 van het Bouwbesluit, was het college niet bevoegd om handhavend op te treden. Het bestreden besluit kan daarom niet in stand worden gelaten.
De beroepsgrond slaagt.
Het invorderingsbesluit
7. De rechtbank overweegt dat de vernietiging van het bestreden besluit betekent dat het college de opgelegde dwangsom niet heeft kunnen invorderen. Het invorderingsbesluit moet daarom worden vernietigd.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep tegen het bestreden besluit is gegrond. Het bestreden besluit dient te worden vernietigd wegens strijd met de artikelen 3:2 en 7:12 van de Awb.
Aan de bespreking van de overige beroepsgronden komt de rechtbank niet meer toe.
De rechtbank ziet aanleiding om zelf in de zaak te voorzien. Zij herroept het primaire besluit met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Awb en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde bestreden besluit.
Het beroep van rechtswege tegen het invorderingsbesluit is eveneens gegrond, zodat ook het invorderingsbesluit zal worden vernietigd.
Omdat het beroep gegrond is, moet het college het door eiser betaalde griffierecht vergoeden.
Eiser heeft gevraagd om vergoeding van de werkelijke kosten voor rechtsbijstand als bedoeld in artikel 2, derde lid, van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb). Een volledige proceskostenvergoeding is alleen aan de orde in uitzonderlijke gevallen, waarbij sprake moet zijn van een vergaande mate van onzorgvuldigheid, kwade trouw of kennelijk onredelijk handelen door het bestuursorgaan. Van bijzondere omstandigheden op grond waarvan van het forfaitaire tarief moet worden afgeweken is de rechtbank niet gebleken.
De rechtbank veroordeelt het college in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten worden op grond van het Bpb voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vastgesteld op € 3.200,-. Dit bedrag bestaat uit € 1.332,- voor de bezwaarfase (1 punt voor het indienen van het bezwaarschrift en 1 punt voor het verschijnen op de hoorzitting, met een waarde per punt van € 666,-) en € 1.868,- voor de beroepsfase (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde per punt van € 934,-), waarbij telkens een wegingsfactor 1 is toegepast.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep tegen het bestreden besluit gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit;
- herroept het primaire besluit en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit;
- verklaart het beroep van rechtswege tegen het invorderingsbesluit gegrond en vernietigt dit besluit;
- draagt het college op het betaalde griffierecht van € 194,- aan eiser te vergoeden;
- veroordeelt het college in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 3.200,-.
Deze uitspraak is gedaan door mr. R.H. Smits, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Gerde, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 5 november 2026.
| Griffier | rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Algemene wet bestuursrecht (Awb)
Artikel 5:1
2 In deze wet wordt verstaan onder overtreding: een gedraging die in strijd is met het
bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift.
(…)
Artikel 5:31d
Onder last onder dwangsom wordt verstaan: de herstelsanctie, inhoudende:
- een last tot geheel of gedeeltelijk herstel van de overtreding, en
- de verplichting tot betaling van een geldsom indien de last niet of niet tijdig wordt uitgevoerd.
Artikel 5:32a
1. De last onder dwangsom omschrijft de te nemen herstelmaatregelen.
2 Bij een last onder dwangsom die strekt tot het ongedaan maken van een overtreding of het voorkomen van verdere overtreding, wordt een termijn gesteld gedurende welke de overtreder de last kan uitvoeren zonder dat een dwangsom wordt verbeurd.
Artikel 5:32b
1. Het bestuursorgaan stelt de dwangsom vast hetzij op een bedrag ineens, hetzij op een bedrag per tijdseenheid waarin de last niet is uitgevoerd, dan wel per overtreding van de last.
2 Het bestuursorgaan stelt tevens een bedrag vast waarboven geen dwangsom meer wordt verbeurd.
3 De bedragen staan in redelijke verhouding tot de zwaarte van het geschonden belang en tot de beoogde werking van de dwangsom.
Artikel 5:37
2 Alvorens aan te manen tot betaling van de dwangsom, beslist het bestuursorgaan bij beschikking omtrent de invordering van een dwangsom.
(…)
Artikel 5:39
1. Het bezwaar, beroep of hoger beroep tegen de last onder dwangsom heeft mede betrekking op een beschikking die strekt tot invordering van de dwangsom, voor zover de belanghebbende deze beschikking betwist.
2 De bestuursrechter kan de beslissing op het beroep of hoger beroep tegen de beschikking tot invordering echter verwijzen naar een ander orgaan, indien behandeling door dit orgaan gewenst is.
(…)
Woningwet
Artikel 1b, tweede lid
Het is verboden een bestaand bouwwerk, open erf of terrein in een staat te brengen, te laten komen of te houden die niet voldoet aan de op de staat van dat bouwwerk, open erf of terrein van toepassing zijnde voorschriften, bedoeld in artikel 2, eerste lid, aanhef en onderdeel b, tweede lid, aanhef en onderdeel a, en vierde lid (het Bouwbesluit).
Bouwbesluit 2012
Artikel 2.6
1. Een bestaand bouwwerk is gedurende de restlevensduur voldoende bestand tegen de daarop werkende krachten.
(…)
Artikel 2.7
Een bouwconstructie bezwijkt niet gedurende de in NEN 8700 bedoelde restlevensduur bij de fundamentele belastingscombinaties als bedoeld in NEN 8700.
Artikel 2.8
- Het niet bezwijken als bedoeld in artikel 2.7 wordt bepaald volgens NEN 8700.
- Bij een niet in een woongebouw of logiesgebouw gelegen woonfunctie of logiesfunctie kan het bepalen van het niet bezwijken als bedoeld in artikel 2.7 rekening worden gehouden met de stabiliteitsvoorziening van een op een aangrenzend perceel gelegen gebruiksfunctie van dezelfde soort.
Artikel 3.25
1. Een bestaand bouwwerk heeft zodanige scheidingsconstructies dat de vorming van allergenen door vocht in verblijfsruimten, toiletruimten en badruimten voldoende wordt beperkt.
(…)
Artikel 3.26
- Een uitwendige scheidingsconstructie van een verblijfsruimte, een toiletruimte of een badruimte is, bepaald volgens NEN 2778, waterdicht.
- Een constructie die de scheiding vormt tussen een verblijfsruimte, een toiletruimte of een badruimte en een kruipruimte, met inbegrip van de op die constructie aansluitende delen van andere constructies, voor zover die delen van invloed zijn op het kunnen binnendringen van vocht in de verblijfsruimte, de toiletruimte of de badruimte, is, bepaald volgens NEN 2778, waterdicht.
- Een inwendige scheidingsconstructie van een verblijfsruimte, een toiletruimte of een badruimte, voor zover die scheidingsconstructie niet grenst aan een andere verblijfsruimte, een andere toiletruimte of een andere badruimte, is, bepaald volgens NEN 2778, waterdicht.
Voetnoten
- Vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 24 februari 2012, ECLI:NL:RVS:2012:BV7265.
- Zie de uitspraak van de Afdeling van 30 juni 2021, ECLI:NL:RVS:2021:1390, r.o. 18.1.
- Ter illustratie verwijst de rechtbank naar de uitspraak van de Afdeling van 15 juli 2026, ECLI:NL:RVS:2026:3934, r.o. 8.2. waarin sprake was van ‘ernstige uitbuigingen’ waardoor toepassing van NEN 8700 in dit geval praktisch niet uitvoerbaar was.
- Zie de uitspraak van de Afdeling van 20 januari 2021, ECLI:NL:RVS:2021:101, r.o. 4.2.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.