Rechtbank Den Haag, 27 oktober 2026

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. De minister heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft de behandeling van het beroep op verzoek van eiser aangehouden, omdat het iMMO[_409ce24e-e267-45d1-900c-32465f04d4ba] heeft toegezegd om medisch onderzoek te doen teneinde vast te stellen of de littekens, lichamelijke en psychische klachten van eiser passen bij de door hem gestelde martelingen en/of andere inhumane behandeling in Iran. Ook zal iMMO onderzoeken of ten tijde van de asielgehoren sprake was van medische problematiek of andere bijzonderheden die een rol kunnen hebben gespeeld bij het verklaren door eiser.

Eiser heeft op 24 augustus 2026 de door het iMMO opgestelde rapportage van 18 augustus 2026 aan het dossier toegevoegd.

De rechtbank heeft de minister op 2 september 2026 in de gelegenheid gesteld om op het iMMO-rapport van 18 augustus 2026 te reageren.

Met het besluit van 14 september 2026 heeft de minister het bestreden besluit van 29 juli 2025 ingetrokken vanwege een veranderde omstandigheid, te weten het van toepassing zijnde besluit- en vertrekmoratorium voor Iran. Ook heeft de minister het standpunt ingenomen dat hij geen aanleiding ziet om de proceskosten in beroep te vergoeden.

Eiser heeft de rechtbank op 14 september 2026 verzocht om het huidige beroep aan te merken als een beroep tegen het niet tijdig beslissen. Daarbij is verzocht de minister op te dragen binnen twee weken een nieuw besluit te nemen en de minister te veroordelen in de vergoeding van de proceskosten en de vergoeding van de kosten van het iMMO-rapport. Dit verzoek is op 2 oktober 2026 aangevuld in die zin dat tevens wordt verzocht de minister een dwangsom op te leggen voor elke dat dat de minister te laat is met het nemen van een besluit op de aanvraag.

Bij brief van 15 oktober 2026 heeft de minister op dit verzoek gereageerd. De gemachtigde van eiser heeft vervolgens op deze brief van de minister gereageerd.

De rechtbank heeft het onderzoek gesloten op 26 oktober 2026. Met toestemming van partijen heeft de rechtbank uitspraak gedaan zonder zitting.

De rechtbank overweegt als volgt. Niet is gebleken dat eiser belang heeft bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het bestreden besluit, nu dat besluit is ingetrokken. Er is daarom geen procesbelang meer bij de beoordeling van het bestreden besluit. Het beroep tegen het bestreden besluit is daarom niet-ontvankelijk. De gronden die eiser heeft aangevoerd tegen de intrekking van het besluit zullen dan ook niet worden besproken, omdat de minister opnieuw dient te beslissen op de asielaanvraag van eiser.

Volgens vaste rechtspraak[_8ead8676-b905-4a72-9ca2-f438e755bcdf] van de hoogste bestuursrechter is van ‘tegemoetkomen’ in de zin van artikel 8:75a, eerste lid van de Awb slechts sprake indien het bestuursorgaan een in het bestreden besluit ingenomen standpunt, dat binnen de grenzen van het geding valt, heeft herzien en het door de indiener van het beroepschrift gewenste besluit alsnog heeft genomen op gronden die een erkenning van de onrechtmatigheid van het oorspronkelijke besluit impliceren. Intrekking of wijziging van het besluit vanwege nieuwe feiten of veranderde omstandigheden, dan wel vanwege pas in beroep verkregen, buiten de onderzoekslast van het bestuursorgaan vallende, informatie houdt geen tegemoetkomen in voormelde zin in en vormt geen grond voor een proceskostenveroordeling.

Bij brief van 14 september 2026 heeft de minister medegedeeld dat hij het besluit van 29 juli 2025 intrekt, vanwege een veranderde omstandigheid, te weten het van toepassing zijnde besluit- en vertrekmoratorium voor Iran.[_85d1363c-12da-41ca-9c48-15092eb38edb] De rechtbank is van oordeel dat van tegemoetkomen in dit geval geen sprake is.[_804d8b39-a2ad-44c9-b891-d9294c909444] De minister heeft voldoende deugdelijk gemotiveerd dat het bestreden besluit is ingetrokken vanwege een veranderde omstandigheid, namelijk de ontwikkelingen en huidige omstandigheden in Iran.

Gelet op wat hiervoor is overwogen, bestaat er dus geen aanleiding om de minister te veroordelen tot vergoeding van de proceskosten die eiser in verband met het beroep tegen het bestreden besluit van 29 juli 2025. De rechtbank wijst het verzoek om een proceskostenveroordeling daarom af. De rechtbank wijst eveneens het verzoek af om de minister te veroordelen in de vergoeding van de kosten van de iMMO-rapportage. Indien eiser een vergoeding van de kosten van de iMMO-rapportage wenst, kan eiser dit naar voren brengen in het kader van het nieuw te nemen besluit op eisers asielaanvraag.

Het beroep is ontvankelijk en gegrond. De minister moet alsnog een besluit nemen op de aanvraag.[_724a497e-acc7-42d0-8482-79fd9d7a1407]

De rechtbank oordeelt dat in de gevallen waarin, zoals hier, de bovengrens van 21 maanden[_527c8b8e-0c8d-4f8a-bf3a-b09ba37f8073] is overschreden een korte beslistermijn passend is. In dit geval heeft een nader gehoor plaatsgevonden. Dit betekent dat de minister binnen een termijn van twee weken een besluit moet nemen. De termijn begint op de dag na het bekendmaken van deze uitspraak.

De rechtbank bepaalt dat de minister een dwangsom van € 50,- per dag moet betalen als hij de door de rechtbank opgelegde beslistermijn overschrijdt. Hierbij geldt een maximum van € 15.000,-.[_10ec559d-96f3-4977-90bb-6cd8b48f3465]