Uitspraak · Arbeidsrecht
Rechtbank Den Haag, 22 oktober 2026 – Het verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst op grond
ECLI:NL:RBDHA:2026:31468Zaaknummer 12320510 \ RP VERZ 26-50859
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 22 oktober 2026
- Publicatiedatum
- 5 november 2026
- Zaaknummer
- 12320510 \ RP VERZ 26-50859
- Rechtsgebied
- Civiel recht, Arbeidsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig, Beschikking
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Het verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst op grond van disfunctioneren, een verstoorde arbeidsverhouding en een combinatie van die gronden, wordt afgewezen.
5 De beslissing
De kantonrechter:
wijst het verzoek van de Staat af;
veroordeelt de Staat in de proceskosten van € 1.009,-, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe en bepaalt dat als de Staat niet aan deze veroordeling voldoet en de beschikking daarna wordt betekend hij ook de kosten van betekening moet betalen.
Deze beschikking is gegeven door kantonrechter mr. M.E. Groeneveld-Stubbe en in het openbaar uitgesproken op 22 oktober 2026.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats 's-Gravenhage
PV/c
Zaaknummer / rekestnummer: 12320510 \ RP VERZ 26-50859
Beschikking van 22 oktober 2026
in de zaak van
DE STAAT DER NEDERLANDEN,
zetelend te Den Haag,
verzoekende partij,
hierna te noemen: de Staat,
gemachtigde: mr. N.M. Vastenburg,
tegen
[verwerende partij] ,
wonende te [woonplaats],
verwerende partij,
hierna te noemen: [verwerende partij],
gemachtigde: mr. W.M. de Bruijn.
1 De procedure
De kantonrechter heeft kennis genomen van de volgende stukken:
- het verzoekschrift met producties 1 tot en met 31;
- het verweerschrift met producties 1 tot en met 7.
Op 24 september 2026 heeft de mondelinge behandeling plaatsgevonden. Hierbij zijn verschenen mevrouw [naam 1], mevrouw [naam 2] en mevrouw [naam 3] namens de Staat, bijgestaan door mr. Vastenburg. [verwerende partij] is ook verschenen, bijgestaan door mr. De Bruijn. Namens de Staat zijn spreekaantekeningen voorgedragen en overgelegd en namens [verwerende partij] zijn spreekaantekeningen overgelegd. De spreekaantekeningen zijn aan het griffiedossier toegevoegd. Van hetgeen tijdens de mondelinge behandeling verder is besproken heeft de griffier zakelijke aantekeningen gemaakt, die zich eveneens in het griffiedossier bevinden. Aan het slot van de zitting is de beschikking bepaald op vandaag.
2 De feiten
[verwerende partij] is op [datum] 2002 in dienst getreden bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Hij is werkzaam als [functienaam] bij de backoffice van [afdeling] van de IND. In deze functie houdt [verwerende partij] zich voornamelijk bezig met het telefonisch en schriftelijk beantwoorden van klantvragen.
Op 16 december 2020 heeft de toenmalige leidinggevende tijdens een personeelsgesprek met [verwerende partij] aangegeven dat zijn productie achterblijft bij de productie van collega’s van de afhandeling van twee e-mails en twee terugbelafspraken per uur.
Op 21 september 2021 is tijdens een personeelsgesprek met [verwerende partij] een informeel verbetertraject van drie maanden afgesproken met als doel zijn productie te verhogen.
Op 20 januari 2022 is tijdens een nieuw personeelsgesprek door de toenmalige leidinggevende van [verwerende partij] vastgesteld dat de productie van twee e-mails en twee terugbelafspraken per uur nog steeds regelmatig niet door [verwerende partij] wordt gehaald. In het verslag van het gesprek staat als kanttekening dat de resultaten van [verwerende partij] onvoldoende/niet goed kunnen worden beoordeeld, omdat de cijfers van andere collega’s ontbreken. Om die reden zijn op dat moment geen conclusies verbonden aan de resultaten van [verwerende partij].
In de loop van 2023 is opnieuw geconstateerd dat [verwerende partij] achterblijft in de productie van twee e-mails en twee terugbelafspraken per uur. Dit is destijds met hem besproken door de IND.
Op 19 februari 2024 heeft de toenmalige leidinggevende van [verwerende partij] hem laten weten dat zij wil bespreken dat zowel zijn mailproductie als zijn productie van terugbelafspraken structureel achterblijft. Ook heeft zij daarbij aangegeven dat zij zijn hoge ziekteverzuim wil bespreken. Op 29 februari en 4 maart 2024 heeft een bilateraal gesprek plaatsgevonden tussen [verwerende partij] en zijn toenmalige leidinggevende. Tijdens deze gesprekken is, naast deze punten, besproken dat de kwaliteit van de door [verwerende partij] verwerkte e-mails onvoldoende is.
Op 14 maart 2024 is het functioneren van [verwerende partij] tijdens een personeelsgesprek beoordeeld met een ‘-‘. Deze beoordeling houdt in dat de prestaties duidelijk achterblijven bij de afspraken/verwachtingen. Tijdens het gesprek is [verwerende partij] meegedeeld dat een formeel verbetertraject van zes maanden zal worden opgestart.
Op 20 maart 2024 is [verwerende partij] per brief geïnformeerd over de start van het verbetertraject. In de brief wordt vermeld dat [verwerende partij] de productienormen op zowel het kanaal e-mail als het kanaal terugbelafspraken niet haalt, dat de kwaliteit van de verwerking op het kanaal e-mail onvoldoende is, dat hij zich niet houdt aan tijdens bilaterale gesprekken gemaakte afspraken en dat hij onvoldoende functioneert in het kader van houding en gedrag en de continuïteit in aanwezigheid vanwege het te hoge arbeidsverzuim. Als inhoudelijke verbeterpunten zijn in de brief opgenomen dat [verwerende partij] per uur twee terugbelafspraken en twee e-mails dient te verwerken en dat hij moet voldoen aan de kwaliteitsnorm ‘voldoende tot goede kwaliteit’. Ten aanzien van houding en gedrag zijn als verbeterpunten genoemd dat [verwerende partij] zich aan gemaakte afspraken houdt, de inzet van ontwikkeluren vooraf bespreekt, eventuele roosterwijzingen tijdig doorgeeft, privézaken zoals kinderopvang goed dient te regelen, zich houdt aan de pauze-tijden en iedere donderdag op kantoor werkt.
Op 2 april 2024 is het verbetertraject gestart. Tijdens het traject is [verwerende partij] ondersteund door een senior medewerker. Gedurende het traject hebben zes voortgangsgesprekken plaatsgevonden, waarvan telkens een schriftelijk verslag is opgesteld. Het zesde en laatste gesprek heeft, na een verlenging van het verbetertraject met twee maanden, plaatsgevonden op 25 november 2024. In de schriftelijke bevestiging van de eindevaluatie van het verbetertraject van 23 januari 2025 is geconcludeerd dat op de inhoudelijke verbeterpunten en op nagenoeg alle verbeterpunten ten aanzien van houding en gedrag onvoldoende ontwikkeling is waargenomen.
3 Het geschil
De Staat verzoekt – verkort weergegeven – om de arbeidsovereenkomst met [verwerende partij] te ontbinden, met veroordeling van [verwerende partij] in de proceskosten.
Aan het verzoek legt de Staat – samengevat – ten grondslag dat [verwerende partij] ook na een formeel verbetertraject niet voldoende functioneert in zijn functie bij de IND, zodat op grond daarvan een einde zou moeten komen aan zijn arbeidsovereenkomst. Daarnaast stelt de Staat dat er ook sprake is van een verstoorde arbeidsverhouding, die als die al niet als zelfstandige ontslaggrond, dan tenminste in combinatie met het disfunctioneren tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst zou moeten leiden.
[verwerende partij] verweert zich tegen het verzoek. Hij stelt dat er geen sprake is van disfunctioneren. Daarnaast betwist hij dat er sprake is van een verstoorde arbeidsverhouding, ook niet in combinatie met disfunctioneren. Voor zover de arbeidsovereenkomst toch ontbonden zou worden wegens een verstoorde arbeidsverhouding, maakt [verwerende partij] aanspraak op een billijke vergoeding van € 139.784,91 bruto.
4 De beoordeling
Disfunctioneren (d-grond)
Niettegenstaande het feit dat de Staat drie afzonderlijke ontslaggronden aan het verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst ten grondslag heeft gelegd is het belangrijkste punt, waarover de kantonrechter in dit geschil heeft te oordelen of er sprake is van ongeschiktheid van [verwerende partij] om zijn (overeengekomen) werkzaamheden uit te voeren.
In het verzoekschrift heeft de Staat sterk de nadruk gelegd op het door [verwerende partij] niet behalen van de productie van twee e-mails en twee terugbelafspraken per uur als grond voor ontbinding wegens disfunctioneren. Tijdens de mondelinge behandeling heeft de Staat evenwel toegelicht dat het aan het ontbindingsverzoek ten grondslag gelegde disfunctioneren veeleer betrekking heeft op het functioneren van [verwerende partij] als geheel, daarbij kennelijk niet alleen doelend op zijn productie, maar tevens op de kwaliteit van zijn werk alsmede op zijn houding en gedrag. In het verlengde van wat de Staat naar voren heeft gebracht, ziet de kantonrechter aanleiding om de aan [verwerende partij] gemaakte verwijten met betrekking tot de verschillende aspecten van zijn functioneren afzonderlijk van elkaar te beoordelen, hoewel onderkend wordt dat tussen de kwantiteit en kwaliteit van de door [verwerende partij] verrichte werkzaamheden, zoals de Staat dat heeft betoogd, niet steeds een scherp onderscheid kan worden gemaakt omdat daartussen in zekere zin een vloeiende overgang bestaat.
Het dossier dat de Staat omtrent het functioneren van [verwerende partij] heeft opgebouwd, vindt zijn oorsprong in 2020. Aan het einde van dat jaar is [verwerende partij], voor zover de kantonrechter op basis van de overgelegde stukken kan vaststellen, voor het eerst en ook uitsluitend op zijn productie aangesproken. Dit omdat zijn productie volgens de Staat op dat moment zou achterblijven bij de gemiddelde productie van twee e-mails en twee terugbelafspraken per uur. Dit is de productie waar [verwerende partij] kennelijk op werd ‘afgerekend’, in die zin dat hij geacht werd deze productie, hoewel volgens de IND geen harde norm of KPI, te realiseren, althans dit zoveel mogelijk te benaderen.
Op welke wijze deze gemiddelde productie is berekend, welke omstandigheden of uitgangspunten daarbij in aanmerking zijn genomen en hoe dit vervolgens aan de medewerkers kenbaar is gemaakt, blijkt niet uit de overgelegde stukken. Evenmin blijkt uit de stukken dat [verwerende partij] over een reeks van jaren dit productiegemiddelde structureel vaker niet dan wel heeft gerealiseerd, terwijl juist daarin het wezenlijke verwijt aan zijn adres is gelegen. Het is weliswaar gebleken dat [verwerende partij] vanaf 2020 meerdere malen op zijn productie is aangesproken, maar deze omstandigheid kan bij gebrek aan een nadere feitelijke en cijfermatige onderbouwing, die niet is gegeven, niet zonder meer tot de conclusie leiden dat de aan [verwerende partij] gemaakte verwijten dienaangaande ook daadwerkelijk gegrond waren. Vast staat in dit verband in ieder geval dat het begin 2022 niet mogelijk was om de productie van [verwerende partij] te vergelijken met die van zijn collega’s, doordat de productiecijfers van collega’s ontbraken. Ook ten aanzien van de daaropvolgende jaren zijn door de Staat geen stukken overgelegd waaruit kan worden afgeleid dat de productie van twee e-mails en twee terugbelafspraken per uur daadwerkelijk het binnen het team van [verwerende partij] gerealiseerde gemiddelde betrof, dat [verwerende partij] deze productie structureel niet haalde en evenmin dat een dergelijke productie, gelet op de aard en inhoud van de werkzaamheden, redelijkerwijs een haalbare en realistische maatstaf voor het functioneren in die functie was.
Evenmin kan op grond van wat door de Staat naar voren is gebracht worden vastgesteld dat [verwerende partij] in zijn productie beduidend achterbleef bij collega’s in dezelfde functie. De kantonrechter ziet in de stellingen van de Staat aanleiding om te veronderstellen dat hiervan niet zonder meer sprake is, omdat naar de eigen stelling van de Staat de productie van twee e-mails en twee terugbelafspraken per uur een gemiddelde betreft. Dit brengt naar zijn aard mee dat er sommige medewerkers meer en sommige medewerkers minder dan twee e-mails en twee terugbelafspraken per uur afhandelen. De Staat heeft ter zitting bovendien aangegeven dat er ook andere medewerkers dan [verwerende partij] zijn die deze productie niet halen. Uit de overgelegde stukken valt niet op te maken dat deze medewerkers op hun functioneren zijn aangesproken en daarin wordt een aanwijzing gezien dat het door de Staat gestelde disfunctioneren van [verwerende partij] op dit specifieke onderdeel niet van dien aard is geweest dat reeds om die reden ontbinding moet volgen. De Staat heeft in ieder geval onvoldoende uitgelegd waarom dit in het geval van [verwerende partij] anders zou moeten zijn. Het ondersteunt bovendien het standpunt van [verwerende partij] dat het niet zonder meer realistisch is om van iedere medewerker te verlangen dat deze structureel de hiervoor genoemde productie realiseert. Dit klemt in het geval van [verwerende partij] temeer, omdat hij zijn werkzaamheden in een deel van de betreffende periode diende te verrichten terwijl zijn jonge dochter vanwege jeugdreuma veel (medische) aandacht nodig had, hetgeen de IND ook wist.
Ten aanzien van de kwaliteit van het werk van [verwerende partij], volgt uit hetgeen aan stukken is overgelegd niet dat [verwerende partij] daar eerder op is aangesproken dan tijdens de bilaterale gesprekken op 29 februari en 4 maart 2024. Uit de overgelegde stukken volgt verder dat [verwerende partij] door de IND slechts is aangesproken op de kwaliteit van de door hem verwerkte e-mails en niet (ook) op de kwaliteit van de terugbelafspraken. In het gecombineerde gespreksverslag van voornoemde bilaterale gesprekken is niet te lezen dat [verwerende partij] toen reeds concreet is voorgehouden op welke wijze volgens de Staat ter zitting de kwaliteit van de door hem verwerkte e-mails tekort zou schieten, te weten het toepassen van een onjuist juridisch kader, het niet voldoen aan werkinstructies en het op onjuiste wijze afsluiten van e-mails. Evenmin is dit te lezen in het gespreksverslag van het personeelsgesprek van 14 maart 2024 en in de brief met de aankondiging van het formele verbetertraject. Hoewel in die brief een bepaalde kwaliteitsnorm wordt omschreven waaraan het functioneren van [verwerende partij] aan het einde van het traject zou moeten voldoen, wordt daarin niet geconcretiseerd wat nu exact van [verwerende partij] wordt verwacht om de daarin beschreven kwaliteitsnorm te halen. Op basis van de overgelegde stukken kan de kantonrechter niet vaststellen dat het voor [verwerende partij] voldoende duidelijk is geweest welk handelen van hem werd verwacht om de kwaliteit van zijn e-mailverwerking op het door de IND gewenste niveau te brengen. De Staat heeft in de onderhavige procedure ook geen enkel onderbouwd voorbeeld gegeven van een door [verwerende partij] verwerkte e-mail waarin de thans aan hem verweten tekortkomingen zich daadwerkelijk voordeden, laat staat een onderbouwing waaruit een meer dan incidenteel tekortschieten op de kwaliteit van e-mails kan worden afgeleid.
Op basis van hetgeen in deze procedure aan stukken naar voren is gebracht, wordt niet ingezien op grond waarvan de Staat in 2024 tot de conclusie heeft kunnen komen dat er voldoende grond bestond voor het inzetten van een traject om zowel de productie als de kwaliteit van de e-mails van [verwerende partij] te verbeteren. Niettemin is dit traject opgestart en uit de verschillende gespreksverslagen van dat traject blijkt dat in de ogen van de IND gedurende het verloop onvoldoende vooruitgang is vastgesteld. De inhoud van deze verslagen laat zich evenwel niet steeds verenigen met de terugkoppelingen die [verwerende partij] gedurende diezelfde periode heeft ontvangen van de senior medewerker die hem in het kader van het verbetertraject begeleidde. Zo heeft deze medewerker teruggekoppeld dat sprake was van een stijgende lijn in de afhandeling van het aantal terugbelafspraken per uur en dat [verwerende partij] gedurende een periode van ongeveer een half jaar gemiddeld meer terugbelafspraken had verwerkt dan een anonieme collega. Wat de kwaliteit van de verwerkte e-mails betreft, staat vast dat [verwerende partij] zich gedurende het traject ten goede heeft ontwikkeld. De Staat ontkent ook niet dat er verbetering in het functioneren is opgetreden, maar stelt veeleer dat deze verbetering niet voldoende en duurzaam is geweest. Dat dit laatste het geval is, kan op basis van de overgelegde stukken onvoldoende worden vastgesteld. Weliswaar wordt in het laatste gespreksverslag vermeld dat de productie op zowel de mail als de terugbelafspraken terugloopt en dat ten aanzien van de kwaliteit van de mail sprake lijkt te zijn van een terugval, maar dit komt niet terug in de laatste terugkoppeling van de senior medewerker die [verwerende partij] heeft begeleid. Daarbij komt dat voor de kantonrechter zonder onderliggende onderbouwing, die niet is gegeven, ook niet zichtbaar en meetbaar is in hoeverre de stelling van de Staat dat de getoonde verbetering onvoldoende (duurzaam) is daadwerkelijk juist is.
Het verbetertraject strekte zich blijkens de aankondiging daarvan eveneens uit tot de houding en het gedrag van [verwerende partij]. Uit het dossier als geheel komt naar het oordeel van de kantonrechter evenwel naar voren dat de met betrekking tot dit aspect van het functioneren geformuleerde verbeterpunten van zodanig ondergeschikte betekenis zijn dat daaraan, in het kader van de boordeling van de geschiktheid van [verwerende partij] voor de bedongen arbeid, geen zelfstandige doorslaggevende betekenis wordt toegekend. Voor zover dus al zou moeten worden aangenomen dat [verwerende partij] op dit onderdeel van zijn functioneren gedurende het traject onvoldoende verbetering zou hebben getoond, hetgeen gelet op de overgelegde stukken overigens eveneens onvoldoende overtuigend is komen vast te staan, kan dit naar het oordeel van de kantonrechter niet de conclusie dragen dat [verwerende partij] disfunctioneert als bedoeld in de wet.
Het vorenstaande leidt de kantonrechter tot het oordeel dat de Staat niet goed genoeg heeft weten te onderbouwen dat [verwerende partij] ongeschikt is voor het verrichten van de bedongen arbeid en op het moment van het aanbieden van het verbetertraject zodanig concrete en objectiveerbare omstandigheden die een dergelijk traject rechtvaardigen bestonden om het verzoek van de Staat voor zover dat is gestoeld op de stelling dat [verwerende partij] disfunctioneert toe te wijzen. Het beroep op de d-grond slaagt dus niet.
Verstoorde arbeidsverhouding (g-grond)
Hiervoor is geoordeeld dat aan de wettelijke vereisten voor een ontbinding wegens disfunctioneren niet is voldaan. Tegen die achtergrond kan de Staat niet zonder nadere, van de d-grond te onderscheiden feiten en omstandigheden ontbinding op de g-grond verzoeken, zoals hij heeft gedaan. De g-grond is namelijk niet bedoeld als een herstelmogelijkheid voor een ontoereikend onderbouwd beroep op de d-grond. De enkele omstandigheid dat de Staat kritiek heeft geuit op het functioneren van [verwerende partij], waarin [verwerende partij] zich niet, althans niet volledig heeft kunnen vinden, is onvoldoende om te kunnen spreken van een (onherstelbaar) verstoorde arbeidsverhouding. [verwerende partij] kan, gezien het voorgaande, ook niet worden tegengeworpen dat hij zich op het standpunt heeft gesteld dat van disfunctioneren geen sprake is. Uit het dossier blijkt dat [verwerende partij] zich gedurende het gehele verbetertraject, ondanks zijn verschil van inzicht met de Staat over de beoordeling van zijn functioneren, coöperatief en bereidwillig heeft opgesteld en uit niets blijkt dat sprake is van een verstoring in de relatie tussen [verwerende partij] en zijn leidinggevende dan wel tussen [verwerende partij] en andere collega’s. Ook het beroep op de g-grond slaagt dus niet.
Cumulatiegrond (i-grond)
Nu van disfunctioneren en een verstoorde arbeidsverhouding niet of nauwelijks is gebleken, leveren deze gronden ook gezamenlijk geen voldragen ontslaggrond op. De Staat heeft in het kader van haar beroep op de i-grond in feite ook alleen verwezen naar omstandigheden die hiervoor reeds aan de orde zijn gekomen bij de beoordeling van de d- en g-grond en die omstandigheden hebben om redenen als hiervoor genoemd niet kunnen leiden tot de conclusie dat sprake is van een voldragen ontslaggrond. Het beroep op de i-grond slaagt derhalve evenmin.
Conclusie
De slotsom van het voorgaande is dat het verzoek van de Staat om de arbeidsovereenkomst op elk van de drie genoemde ontslaggronden te ontbinden, zal worden afgewezen. Als de in het ongelijk gestelde partij zal de Staat worden veroordeeld in de proceskosten (inclusief nakosten). De proceskosten van [verwerende partij] worden begroot op:
- salaris gemachtigde € 865,00 (tarief WWZ tegenspraak gemiddeld)
- nakosten € 144,00
Totaal € 1.009,00
5 De beslissing
De kantonrechter:
wijst het verzoek van de Staat af;
veroordeelt de Staat in de proceskosten van € 1.009,-, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe en bepaalt dat als de Staat niet aan deze veroordeling voldoet en de beschikking daarna wordt betekend hij ook de kosten van betekening moet betalen.
Deze beschikking is gegeven door kantonrechter mr. M.E. Groeneveld-Stubbe en in het openbaar uitgesproken op 22 oktober 2026.
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.