Uitspraak uitgelegd
Ontbinding wegens disfunctioneren afgewezen: IND-dossier schiet tekort
De Staat wilde de arbeidsovereenkomst met een IND-medewerker laten ontbinden omdat hij ook na een verbetertraject onvoldoende zou functioneren. De kantonrechter van Rechtbank Den Haag wees dat verzoek op 22 oktober 2026 af. De productie- en kwaliteitsproblemen waren onvoldoende onderbouwd. Ook een verstoorde arbeidsverhouding en de combinatie van ontslaggronden boden in dit dossier geen grond voor ontbinding.
- Primaire bron
- ECLI:NL:RBDHA:2026:31468
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Uitspraakdatum
- 2026-10-22
- Publicatie bron
- 2026-11-05
In het kort
- De kantonrechter wijst het ontbindingsverzoek van de Staat af; de arbeidsovereenkomst met de IND-medewerker wordt met deze beschikking niet beëindigd.
- De gestelde structurele productieachterstand en kwaliteitsgebreken zijn onvoldoende onderbouwd. Ook blijkt niet voldoende dat de erkende verbetering onvoldoende duurzaam was.
- Een meningsverschil over het functioneren toont hier geen verstoorde arbeidsverhouding aan. Ook de combinatie van ontslaggronden is onvoldoende voor ontbinding.
- De Staat moet € 1.009 aan proceskosten betalen, met bijkomende betekeningskosten als niet tijdig wordt betaald en de beschikking daarna wordt betekend.
Waarom deze zaak belangrijk is
Voor het opbouwen en beoordelen van een ontslagdossier is hier van belang dat een formeel verbetertraject geen vervanging was voor concrete en controleerbare gegevens over de gestelde tekortkomingen. Ook het verschil van inzicht over het functioneren leverde in deze omstandigheden geen zelfstandige grond voor ontbinding op.
Staat vroeg ontbinding na een formeel verbetertraject
De Staat vroeg ontbinding van het dienstverband van een IND-medewerker die vooral telefonisch en schriftelijk klantvragen beantwoordde. Volgens de Staat functioneerde hij ook na een formeel verbetertraject onvoldoende. De werkgever beriep zich op disfunctioneren, een verstoorde arbeidsverhouding en een combinatie van beide. De werknemer betwistte zowel het disfunctioneren als de gestelde verstoring.
Bronpassages bij deze uitleg
In deze functie houdt [verwerende partij] zich voornamelijk bezig met het telefonisch en schriftelijk beantwoorden van klantvragen.
Aan het verzoek legt de Staat – samengevat – ten grondslag dat [verwerende partij] ook na een formeel verbetertraject niet voldoende functioneert in zijn functie bij de IND, zodat op grond daarvan een einde zou moeten komen aan zijn arbeidsovereenkomst.
Daarnaast stelt de Staat dat er ook sprake is van een verstoorde arbeidsverhouding, die als die al niet als zelfstandige ontslaggrond, dan tenminste in combinatie met het disfunctioneren tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst zou moeten leiden.
Hij stelt dat er geen sprake is van disfunctioneren. Daarnaast betwist hij dat er sprake is van een verstoorde arbeidsverhouding, ook niet in combinatie met disfunctioneren.
Productiegemiddelde en structurele achterstand onvoldoende aangetoond
De productiekritiek draaide om gemiddeld twee e-mails en twee terugbelafspraken per uur. Niet inzichtelijk was hoe dat gemiddelde was berekend en aan medewerkers was uitgelegd. Evenmin was aangetoond dat de werknemer daar jarenlang structureel onder bleef. Andere medewerkers haalden die productie ook niet; uit de stukken bleek niet dat zij daarop waren aangesproken. Volgens de rechter was het niet zonder meer realistisch om van iedereen structureel die productie te verlangen. Verder woog mee dat de werknemer een deel van de periode werkte terwijl zijn jonge dochter veel medische aandacht nodig had, wat bij de IND bekend was.
Bronpassages bij deze uitleg
Dit omdat zijn productie volgens de Staat op dat moment zou achterblijven bij de gemiddelde productie van twee e-mails en twee terugbelafspraken per uur.
Op welke wijze deze gemiddelde productie is berekend, welke omstandigheden of uitgangspunten daarbij in aanmerking zijn genomen en hoe dit vervolgens aan de medewerkers kenbaar is gemaakt, blijkt niet uit de overgelegde stukken.
Evenmin blijkt uit de stukken dat [verwerende partij] over een reeks van jaren dit productiegemiddelde structureel vaker niet dan wel heeft gerealiseerd, terwijl juist daarin het wezenlijke verwijt aan zijn adres is gelegen.
De Staat heeft ter zitting bovendien aangegeven dat er ook andere medewerkers dan [verwerende partij] zijn die deze productie niet halen. Uit de overgelegde stukken valt niet op te maken dat deze medewerkers op hun functioneren zijn aangesproken
Het ondersteunt bovendien het standpunt van [verwerende partij] dat het niet zonder meer realistisch is om van iedere medewerker te verlangen dat deze structureel de hiervoor genoemde productie realiseert.
Dit klemt in het geval van [verwerende partij] temeer, omdat hij zijn werkzaamheden in een deel van de betreffende periode diende te verrichten terwijl zijn jonge dochter vanwege jeugdreuma veel (medische) aandacht nodig had, hetgeen de IND ook wist.
Kwaliteitskritiek bleef zonder concrete voorbeelden
De kritiek op de kwaliteit betrof alleen de e-mails, niet de terugbelafspraken. Uit de stukken bleek niet dat de werknemer daar vóór de gesprekken van 29 februari en 4 maart 2024 op was aangesproken. De rechter kon niet vaststellen dat voldoende duidelijk was uitgelegd wat hij moest veranderen om het gewenste kwaliteitsniveau te halen. Ook ontbrak een onderbouwd voorbeeld van een e-mail met de verweten fouten. De gestelde kwaliteitsproblemen waren daarmee onvoldoende concreet onderbouwd.
Bronpassages bij deze uitleg
Uit de overgelegde stukken volgt verder dat [verwerende partij] door de IND slechts is aangesproken op de kwaliteit van de door hem verwerkte e-mails en niet (ook) op de kwaliteit van de terugbelafspraken.
Ten aanzien van de kwaliteit van het werk van [verwerende partij], volgt uit hetgeen aan stukken is overgelegd niet dat [verwerende partij] daar eerder op is aangesproken dan tijdens de bilaterale gesprekken op 29 februari en 4 maart 2024.
Op basis van de overgelegde stukken kan de kantonrechter niet vaststellen dat het voor [verwerende partij] voldoende duidelijk is geweest welk handelen van hem werd verwacht om de kwaliteit van zijn e-mailverwerking op het door de IND gewenste niveau te brengen.
De Staat heeft in de onderhavige procedure ook geen enkel onderbouwd voorbeeld gegeven van een door [verwerende partij] verwerkte e-mail waarin de thans aan hem verweten tekortkomingen zich daadwerkelijk voordeden
Evaluaties sloten niet steeds aan bij de begeleiding
Tijdens het verbetertraject zag de IND onvoldoende vooruitgang. De rechter constateerde echter dat de gespreksverslagen niet steeds aansloten bij de terugkoppeling van de begeleidende senior medewerker. Deze rapporteerde een stijgende lijn in de afhandeling van terugbelafspraken. Ook stond vast dat de e-mailkwaliteit was verbeterd. De Staat erkende verbetering, maar vond die onvoldoende en niet duurzaam. Juist dat laatste kon de rechter niet voldoende vaststellen op basis van de overgelegde stukken.
Bronpassages bij deze uitleg
Niettemin is dit traject opgestart en uit de verschillende gespreksverslagen van dat traject blijkt dat in de ogen van de IND gedurende het verloop onvoldoende vooruitgang is vastgesteld.
De inhoud van deze verslagen laat zich evenwel niet steeds verenigen met de terugkoppelingen die [verwerende partij] gedurende diezelfde periode heeft ontvangen van de senior medewerker die hem in het kader van het verbetertraject begeleidde.
Zo heeft deze medewerker teruggekoppeld dat sprake was van een stijgende lijn in de afhandeling van het aantal terugbelafspraken per uur en dat [verwerende partij] gedurende een periode van ongeveer een half jaar gemiddeld meer terugbelafspraken had verwerkt dan een anonieme collega.
Wat de kwaliteit van de verwerkte e-mails betreft, staat vast dat [verwerende partij] zich gedurende het traject ten goede heeft ontwikkeld.
De Staat ontkent ook niet dat er verbetering in het functioneren is opgetreden, maar stelt veeleer dat deze verbetering niet voldoende en duurzaam is geweest. Dat dit laatste het geval is, kan op basis van de overgelegde stukken onvoldoende worden vastgesteld.
Houding en gedrag waren niet doorslaggevend
De verbeterpunten over houding en gedrag vond de rechter te ondergeschikt om zelfstandig beslissend te zijn voor de geschiktheid voor het werk. Bovendien bleek onvoldoende overtuigend dat op dit onderdeel te weinig verbetering was bereikt. Zelfs als daarvan wel sprake zou zijn geweest, konden deze punten in deze zaak niet de conclusie dragen dat de werknemer disfunctioneerde.
Bronpassages bij deze uitleg
Het verbetertraject strekte zich blijkens de aankondiging daarvan eveneens uit tot de houding en het gedrag van [verwerende partij].
de met betrekking tot dit aspect van het functioneren geformuleerde verbeterpunten van zodanig ondergeschikte betekenis zijn dat daaraan, in het kader van de boordeling van de geschiktheid van [verwerende partij] voor de bedongen arbeid, geen zelfstandige doorslaggevende betekenis wordt toegekend.
Voor zover dus al zou moeten worden aangenomen dat [verwerende partij] op dit onderdeel van zijn functioneren gedurende het traject onvoldoende verbetering zou hebben getoond, hetgeen gelet op de overgelegde stukken overigens eveneens onvoldoende overtuigend is komen vast te staan,
kan dit naar het oordeel van de kantonrechter niet de conclusie dragen dat [verwerende partij] disfunctioneert als bedoeld in de wet.
Meningsverschil bewees geen verstoorde arbeidsverhouding
Voor ontbinding wegens een verstoorde arbeidsverhouding waren hier aanvullende feiten nodig, los van het onvoldoende onderbouwde disfunctioneren. Alleen het meningsverschil over de beoordeling was niet genoeg. De werknemer had zich tijdens het verbetertraject coöperatief en bereidwillig opgesteld. Uit het dossier bleek geen verstoring in de relatie met zijn leidinggevende of collega’s. Daarom wees de kantonrechter ook het beroep op de g-grond af.
Bronpassages bij deze uitleg
Tegen die achtergrond kan de Staat niet zonder nadere, van de d-grond te onderscheiden feiten en omstandigheden ontbinding op de g-grond verzoeken, zoals hij heeft gedaan.
De enkele omstandigheid dat de Staat kritiek heeft geuit op het functioneren van [verwerende partij], waarin [verwerende partij] zich niet, althans niet volledig heeft kunnen vinden, is onvoldoende om te kunnen spreken van een (onherstelbaar) verstoorde arbeidsverhouding.
Uit het dossier blijkt dat [verwerende partij] zich gedurende het gehele verbetertraject, ondanks zijn verschil van inzicht met de Staat over de beoordeling van zijn functioneren, coöperatief en bereidwillig heeft opgesteld
en uit niets blijkt dat sprake is van een verstoring in de relatie tussen [verwerende partij] en zijn leidinggevende dan wel tussen [verwerende partij] en andere collega’s. Ook het beroep op de g-grond slaagt dus niet.
Ook de cumulatiegrond bood in dit dossier geen uitkomst
De rechter wees ook het beroep op de cumulatiegrond, de i-grond, af. Van disfunctioneren en een verstoorde arbeidsverhouding was niet of nauwelijks gebleken. Samen leverden die omstandigheden in deze zaak evenmin voldoende grond voor ontslag op. De Staat had daarvoor feitelijk alleen dezelfde omstandigheden aangevoerd die bij de beoordeling van de afzonderlijke ontslaggronden al aan de orde waren geweest.
Bronpassages bij deze uitleg
Nu van disfunctioneren en een verstoorde arbeidsverhouding niet of nauwelijks is gebleken, leveren deze gronden ook gezamenlijk geen voldragen ontslaggrond op.
De Staat heeft in het kader van haar beroep op de i-grond in feite ook alleen verwezen naar omstandigheden die hiervoor reeds aan de orde zijn gekomen bij de beoordeling van de d- en g-grond
Het beroep op de i-grond slaagt derhalve evenmin.
Arbeidsovereenkomst niet ontbonden, Staat betaalt proceskosten
De kantonrechter wees het ontbindingsverzoek op alle drie de aangevoerde gronden af. De arbeidsovereenkomst werd met deze beschikking dus niet beëindigd. De werknemer had alleen voor het geval van ontbinding wegens een verstoorde arbeidsverhouding een billijke vergoeding gevraagd; die situatie deed zich niet voor. De Staat moet € 1.009 aan proceskosten betalen, inclusief nakosten, binnen veertien dagen na aanschrijving. Wordt niet tijdig betaald en wordt de beschikking daarna betekend, dan komen ook de betekeningskosten voor rekening van de Staat.
Bronpassages bij deze uitleg
De slotsom van het voorgaande is dat het verzoek van de Staat om de arbeidsovereenkomst op elk van de drie genoemde ontslaggronden te ontbinden, zal worden afgewezen.
wijst het verzoek van de Staat af;
Voor zover de arbeidsovereenkomst toch ontbonden zou worden wegens een verstoorde arbeidsverhouding, maakt [verwerende partij] aanspraak op een billijke vergoeding van € 139.784,91 bruto.
Als de in het ongelijk gestelde partij zal de Staat worden veroordeeld in de proceskosten (inclusief nakosten).
veroordeelt de Staat in de proceskosten van € 1.009,-, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe en bepaalt dat als de Staat niet aan deze veroordeling voldoet en de beschikking daarna wordt betekend hij ook de kosten van betekening moet betalen.
Verhouding tot eerdere rechtspraak
Er is geen volledige afzonderlijke vergelijkingsuitspraak aangeleverd. Daarom kan niet worden beoordeeld of deze beschikking aansluit bij of afwijkt van eerdere rechtspraak.
Reikwijdte en beperkingen
- Dit is een beschikking van de kantonrechter in eerste aanleg over een specifiek ontslagdossier. Over een eventueel hoger beroep of de onherroepelijkheid bevat de aangeleverde uitspraak geen informatie.
- Er zijn geen afzonderlijke uitspraken voor vergelijking aangeleverd. Een afwijking van eerdere rechtspraak is daarom niet beoordeeld.
- De geldende wetsversie is niet afzonderlijk onderzocht.
Uitspraken en wetsartikelen
Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.