Rechtbank Den Haag, 20 juli 2026

Eiser voert aan dat hij procedureel rechtmatig verblijf in Polen heeft waardoor geen sprake is van onrechtmatig verblijf in Nederland. Eiser stelt dat verweerder onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar zijn verblijfsrecht in Polen. Eiser stelt dat hij bij binnenkomst in Nederland over een geldig paspoort beschikte, met een geldigheidsdatum tot 17 december 2033.

De rechtbank overweegt dat eiser enkel gesteld en niet onderbouwd heeft dat hij over een geldig paspoort beschikte en dat hij procedureel rechtmatig verblijf in Polen heeft vanwege een aanvraag voor een verblijfsvergunning. De rechtbank is dan ook van oordeel dat het gestelde tijdelijk verblijfsrecht van eiser in Polen op basis van zijn lopende procedure, wat daar ook van zij, in elk geval niet af doet aan het terugkeerbesluit en daaruit voortvloeiende vertrekplicht. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij beschikt over een andere verblijfsvergunning of toestemming tot verblijf in Polen. De beroepsgrond slaagt niet.

Eiser voert daarnaast aan dat verweerder onvoldoende heeft gemotiveerd dat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Eiser stelt dat hij over een geldig nationaal paspoort beschikt, dat hij herhaaldelijk heeft verklaard dat hij als toerist naar Nederland is gekomen en dat hij niet de gelegenheid heeft gehad om zich te melden, omdat hij binnen 24 uur na aankomst in Nederland is aangehouden. Eiser heeft niet eerder een Nederlands besluit ontvangen waaruit de plicht om Nederland te verlaten blijkt.

De rechtbank stelt voorop dat niet vaststaat dat eiser sinds 2 juni 2025 in Nederland verblijft, omdat deze stelling enkel gebaseerd is op zijn eigen verklaring. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder voldoende gemotiveerd dat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Daarbij heeft verweerder onder andere kunnen betrekken dat eiser naar Nederland is gekomen terwijl zijn visum afgegeven door Duitsland ruimschoots was verlopen en dat eiser Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen. Ook heeft verweerder kunnen betrekken dat eiser op 3 juni 2025 door de politie is aangetroffen bij een controle in een woning in [plaats] en dat eiser geen melding heeft gemaakt van zijn illegale verblijf bij de korpschef. Eiser heeft niet onderbouwd wat er niet klopt aan de uitgebreide motivering in het bestreden besluit. De beroepsgrond slaagt niet.

Eiser voert vervolgens aan dat verweerder bij het opleggen van het inreisverbod onvoldoende rekening heeft gehouden met zijn belangen.

De rechtbank overweegt dat eiser in het kader van het bestreden besluit in de gelegenheid is gesteld zijn zienswijze kenbaar te maken. Uit het proces-verbaal van gehoor van 3 juni 2025 blijkt dat eiser op de vraag van de verbalisant of er nog bijzondere omstandigheden zijn waarom hij zou moeten afzien van het opleggen van een inreisverbod, het volgende heeft geantwoord: “Dat is goed, ik kom niet terug”. De rechtbank overweegt dat niet gebleken is van enige belangen waarmee verweerder rekening had moeten houden. Daarbij komt dat eiser om opheffing van het inreisverbod kan vragen indien hij rechtmatig verblijf in Polen heeft. De beroepsgrond slaagt niet.

Eiser voert ten slotte aan dat de bevoegdheid om onderzoek te doen aan de kleding en zaken van eiser gebaseerd moet worden op artikel 50, vijfde lid, van de Vw[_f5cda55c-4048-4526-92a5-75b54e25b296] en niet op artikel 50a van de Vw. Dit levert een gebrek op.

De rechtbank overweegt dat het beroep van eiser ziet op het terugkeerbesluit en het inreisverbod. Het is de rechtbank ambtshalve bekend dat eiser eerder beroep heeft ingesteld tegen de beslissing tot ophouding, maar dat beroep heeft ingetrokken. De rechtbank is van oordeel dat de grond die zich richt tegen de ophouding niet kan slagen, omdat deze niet raakt aan het terugkeerbesluit of inreisverbod.