Uitspraak · Europees strafrecht
Rechtbank Amsterdam, 5 november 2026 – Executie-EAB uit Frankrijk
ECLI:NL:RBAMS:2026:10943Zaaknummer 13-054639-26
- Instantie
- Rechtbank Amsterdam
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- 13-054639-26
- Rechtsgebied
- Strafrecht, Europees strafrecht
- Procedure
- Tussenuitspraak
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 22 OLW
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Executie-EAB uit Frankrijk. Artikel 12 OLW: de rechtbank heropent en schorst het onderzoek om een vraag te stellen met betrekking tot de verstrekte verzetgarantie. Artikel 7 OLW: de feiten zijn dubbel strafbaar. Artikel 11 OLW: individueel gevaar aangenomen. De rechtbank houdt de beslissing over de overlevering aan en zal bij de volgende zitting nagaan of een wijziging van de omstandigheden is opgetreden binnen een redelijke termijn. Artikel 6 OLW: nog niet voldaan aan de eerste voorwaarde voor gelijkstelling. De verdediging is (nogmaals) in de gelegenheid om aanvullende stukken over te leggen. Daarnaast ook - uit het oogpunt van efficiëntie - het onderzoek heropent en geschorst om een genoegzame terugkeergarantie voor de opgeëiste persoon op te vragen. Artikel 13 OLW: verweer verworpen.
9 Beslissing
HEROPENT en SCHORST het onderzoek voor onbepaalde tijd om
- de officier van justitie in de gelegenheid te stellen de onder 4 genoemde informatie bij de uitvaardigende justitiële autoriteit op te vragen in het kader van de verzetgarantie als bedoeld in artikel 12 OLW;
- bij de volgende zitting na te gaan of een wijziging van de omstandigheden is opgetreden binnen een redelijke termijn als bedoeld in artikel 11, vierde lid, OLW;
- de verdediging (nogmaals) in de gelegenheid te stellen tijdig aanvullende gelijkstellingsstukken over te leggen; en
- de officier van justitie reeds nu in de gelegenheid te stellen de onder 7 genoemde informatie bij de uitvaardigende justitiële autoriteit op te vragen in het kader van de terugkeergarantie.
BEPAALT dat de zaak opnieuw wordt ingepland op een zitting in de periode tussen
5 december 2026 en 15 december 2026.
HOUDT AAN de beslissing over de overlevering op grond van artikel 11, tweede lid, OLW.
VERLENGT op grond van artikel 22, vierde lid, onder c, OLW de termijn waarbinnen zij op grond van het derde lid van dit artikel uitspraak moet doen met 60 dagen (eindigend op
11 januari 2026), omdat zij die verlenging nodig heeft om over de verzochte overlevering te beslissen.
VERLENGT op grond van artikel 27, derde lid, OLW de geschorste overleveringsdetentie van de opgeëiste persoon met 60 dagen.
BEVEELT de oproeping van de opgeëiste persoon tegen nader te bepalen datum en tijdstip, met tijdige kennisgeving aan de advocaat.
BEVEELT de oproeping van een tolk in de Franse taal tegen een nader te bepalen datum en tijdstip.
Deze uitspraak is gedaan door
mr. M. Westerman, voorzitter,
mrs. B.M. Vroom-Cramer en D.L.S. Ceulen, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. G. Riedijk, griffier,
en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 5 november 2026.
Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
- INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER
- 1 Procesgang
- 2 Identiteit van de opgeëiste persoon
- 3 Grondslag en inhoud van het EAB
- 4 Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW
- 5 Strafbaarheid: feiten waarvoor dubbele strafbaarheid is vereist
- 6 Artikel 11 OLW: Franse detentieomstandigheden
- 7 De garantie als bedoeld in artikel 6, eerste lid, OLW
- 8 Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 13 OLW
- 9 Beslissing
RECHTBANK AMSTERDAM
INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER
Parketnummer: 13-054639-26
Datum uitspraak: 5 november 2026
TUSSEN-UITSPRAAK
op de vordering van 6 augustus 2026 van de officier van justitie bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB).[_59d68984-87c9-415f-87a3-76986e9ae400]
Dit EAB is uitgevaardigd op 17 februari 2026 door het Parquet du Tribunal Judiciare de Thionville (Public Prosecutor in Thionville County Court), Frankrijk, (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit) en strekt tot de aanhouding en overlevering van:
[de opgeëiste persoon]
geboren in [geboorteplaats] (Frankrijk) op [geboortedag] 1972,
ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres:
[adres] ,
hierna ‘de opgeëiste persoon’.
1 Procesgang
Zitting van 9 september 2026
De behandeling van het EAB is aangevangen op de zitting van 9 september 2026, in aanwezigheid van mr. K. van der Schaft, officier van justitie. De opgeëiste persoon is niet verschenen wegens een staking van het openbaar vervoer. Hij is vertegenwoordigd door zijn gemachtigd raadsvrouw, mr. M.A.C. de Vilder-van Overmeire, advocaat in Amsterdam.
De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van artikel 22, vierde lid, van de Overleveringswet (OLW) uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 30 dagen verlengd.
Ook heeft de rechtbank de gevangenhouding bevolen met gelijktijdige schorsing van dat bevel tot aan de uitspraak.
De behandeling van de zaak is voor bepaalde tijd aangehouden om de officier van justitie in de gelegenheid te stellen het advies van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) en, indien van toepassing, een terugkeergarantie op te vragen.
Zitting van 22 september 2026
Op deze zitting heeft de rechtbank – met instemming van partijen – de behandeling van het EAB in gewijzigde samenstelling voortgezet in aanwezigheid van mr. W.L.M. van Poll, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door mr. M.A.C. de Vilder-van Overmeire en door een tolk in de Franse taal.
De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van artikel 22 OLW uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 30 dagen verlengd, met gelijktijdige verlenging van de geschorste overleveringsdetentie op grond van artikel 27, derde lid, OLW.
De behandeling van de zaak is voor bepaalde tijd aangehouden om de officier van justitie in de gelegenheid te stellen aanvullende informatie op te vragen over de detentieomstandigheden in het kader van artikel 11 OLW.
Zitting van 22 oktober 2026
Op deze zitting heeft de rechtbank – met instemming van partijen – de behandeling van het EAB in gewijzigde samenstelling voortgezet in aanwezigheid van mr. K. van der Schaft, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door mr. M.A.C. de Vilder-van Overmeire en door een tolk in de Franse taal.
2 Identiteit van de opgeëiste persoon
Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat hij de Franse nationaliteit heeft.
3 Grondslag en inhoud van het EAB
Het EAB vermeldt een vonnis van the Thionville Criminal Court van 3 februari 2026, met kenmerk J.23202000040.
De overlevering wordt verzocht voor de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf voor de duur van tien maanden. De opgeëiste persoon is tot deze straf veroordeeld in het hiervoor genoemde vonnis en hij moet deze straf ondergaan in Frankrijk.
De hiervoor genoemde veroordeling ziet op de feiten zoals die zijn omschreven in het EAB.[_4dbc0dc2-a781-4ee3-8198-44cbd6468cc9]
4 Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft aangevoerd dat er weliswaar sprake is van verstekvonnis, maar dat een afdoende garantie als bedoeld in artikel 12, onder d, OLW is verstrekt. De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft per mail van 15 september 2026 verduidelijkt dat de opgeëiste persoon na betekening binnen één maand verzet kan instellen, waarna de zaak opnieuw door de strafrechter in Thionville zal worden behandeld.
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie is eveneens van oordeel dat een afdoende verzetgarantie is verstrekt. Hij heeft zich – onder verwijzing naar jurisprudentie van deze rechtbank[_2a50c986-712b-455b-9e16-40900ddd932a] – op het standpunt gesteld dat moet worden uitgegaan van het EAB, waarin een termijn van tien dagen wordt gegeven voor het instellen van verzet of hoger beroep.
Oordeel van de rechtbank
De rechtbank stelt vast dat de overlevering van de opgeëiste persoon is gevraagd voor de tenuitvoerlegging van een beslissing in eerste aanleg. De opgeëiste persoon was – zo blijkt uit het EAB – niet aanwezig bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid. Ook is niet gebleken dat de opgeëiste persoon – kort gezegd – in persoon is gedagvaard of op andere wijze daadwerkelijk officieel in kennis is gesteld van het proces, dat hij is vertegenwoordigd door een gemachtigd advocaat, of dat de beslissing aan hem is betekend en hij daartegen geen rechtsmiddel heeft ingesteld of daarvan uitdrukkelijk heeft afgezien.[_345c787e-1320-4afe-bcd7-d35ee58e681d] De rechtbank mag in dit geval de overlevering niet weigeren als de uitvaardigende justitiële autoriteit heeft vermeld dat:
- de beslissing na overlevering onverwijld aan de opgeëiste persoon zal worden betekend; én
- de opgeëiste persoon uitdrukkelijk zal worden geïnformeerd over zijn recht op een verzetprocedure of een procedure in hoger beroep; én
- de opgeëiste persoon het recht heeft aanwezig te zijn bij de verzetprocedure of de procedure in hoger beroep; én
- de zaak in die procedure opnieuw ten gronde wordt behandeld en nieuw bewijsmateriaal wordt toegelaten; én
- die procedure kan leiden tot herziening van de oorspronkelijke beslissing; én
- de opgeëiste persoon wordt geïnformeerd over de in het EAB vermelde termijn waarbinnen hij verzet of hoger beroep moet aantekenen.[_1e90fd84-7b3f-4a09-b73b-15174704a5a5]
Het EAB vermeldt in onderdeel d):
“3.4. the person was not personally served with the decision, but
he/she will be personally served with this decision without delay after the surrender; and
- when served with the decision, he/she will be expressly informed of his or her right to a retrial or appeal, in which he or she has the right to participate and which allows the merits of the case, including fresh evidence, to be re-examined, and which may lead to the original decision being reversed; and
- the person will be informed of the timeframe within which he or she has to request a retrial or appeal, which will be 10 days.
THE DEFENDANT MAY FILE AN APPEAL. IN THAT CASE, THE ORIGINAL JUDGMENT WILL BE SET ASIDE, AND THE CASE WILL BE REHEARD ON THE FACTS. THE INDIVIDUAL WILL ALSO BE BROUGHT BEFORE A JUDGE FOR LIBERTY AND DETENTION, WHO WILL DECIDE WHETHER OR NOT THE INDIVIDUAL WILL REMAIN IN CUSTODY UNTIL THE NEW HEARING, BASED ON THE ARREST WARRANT.”
De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft in haar mailbericht van 15 september 2026 het volgende meegedeeld over de verzetgarantie:
“To answer your question, since the judgment was rendered in default of appearance, [de opgeëiste persoon] retains the right to file an « opposition » (retrial) to the judgment within one month of being served with notification thereof. In such a case, the matter will be reheard by Thionville Criminal Court pursuant to Article 492 of the French Code of Criminal Procedure.
Following this next judgment, he may lodge an appeal against this decision.”
Dit brengt met zich mee dat het voor de opgeëiste persoon niet duidelijk is binnen welke termijn hij verzet of hoger beroep dient aan de tekenen. Het EAB spreekt immers over een termijn van tien dagen, terwijl in de mail van de uitvaardigende justitiële autoriteit van
15 september 2026 een termijn van één maand wordt gegeven. In het EAB is sprake van “appeal” terwijl in de aanvullende informatie van een “retrial” wordt gesproken. De rechtbank zal daarom het onderzoek heropenen en schorsen om de officier van justitie in de gelegenheid te stellen bij de uitvaardigende justitiële autoriteit na te vragen welke termijn de opgeëiste persoon na overlevering heeft voor het instellen van verzet en/of hoger beroep.
5 Strafbaarheid: feiten waarvoor dubbele strafbaarheid is vereist
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat het gaat om drie feiten die niet aangemerkt zijn als lijstfeit, zodat voor deze feiten moet worden nagegaan of sprake is van dubbele strafbaarheid in de zin van artikel 7 OLW. Voor zover feit 3 uitsluitend ziet op het herhaald verzenden van als kwaadwillig aangemerkte berichten, zonder de beledigende of vals beschuldigende inhoud, bevat het EAB onvoldoende concrete feiten om vast te stellen dat die gedraging naar Nederlands recht strafbaar is. De verdediging verzoekt de rechtbank daarom de facultatieve weigeringsgrond van artikel 7, tweede lid, onder b, OLW toe te passen en de overlevering voor feit 3 te weigeren. Subsidiair verzoekt de verdediging de Franse autoriteiten om een nadere feitelijke omschrijving van de gedragingen te vragen, zodat de Nederlandse strafbaarheid van dit afzonderlijke feit kan worden beoordeeld.
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de feiten ook naar Nederlands recht strafbaar zijn, namelijk als het beledigen van een ambtenaar in functie en belaging. Indien de rechtbank oordeelt dat geen sprake is van belaging, blijft het feit dubbel strafbaar. De opgeëiste persoon heeft namelijk meerdere mails gestuurd naar rechters waarin hij ze heeft beledigd. Daarnaast heeft hij in mails naar andere organisaties valse aanklachten met betrekking tot deze rechters gedaan.
Oordeel van de rechtbank
De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft de strafbare feiten niet aangeduid als lijstfeiten. Overlevering kan in dat geval worden toegestaan, als – kort gezegd – voldaan is aan de vereisten dat voor de feiten een vrijheidsstraf van ten minste vier maanden is opgelegd aan de opgeëiste persoon en de feiten ook naar Nederlands recht strafbaar zijn.[_b8c6c18d-e36b-4c69-ab29-419e4819a527]
De rechtbank stelt vast dat hieraan is voldaan.
Uit onderdeel e), onder II, van het EAB blijkt dat de opgeëiste persoon rechters van the Metz Judicial Court heeft beledigd door hen op hun werk-mailadressen beledigende berichten te sturen. In deze mailberichten wordt ook geïnsinueerd dat zij zich schuldig hebben gemaakt aan corruptie. Verder blijkt dat de opgeëiste persoon berichten naar verschillende publieke organisaties heeft gestuurd waarin de rechters valselijk werden beschuldigd van gedragingen die tot strafrechtelijke of tuchtrechtelijke procedures tegen hen zouden kunnen leiden. Hieruit volgt dat de herhaald verzonden berichten steeds een beledigend of vals beschuldigend karakter hadden. Het gaat bovendien (zoals ook eerder in onderdeel e) van het EAB staat vermeld) om malicious messages, ofwel kwaadwillende boodschappen. De rechtbank verwerpt het verweer van de verdediging en ziet geen aanleiding om hierover aanvullende vragen te stellen aan de Franse autoriteiten.
De feiten leveren naar Nederlands recht op:
smaad, terwijl de belediging wordt aangedaan aan een ambtenaar gedurende of ter zake van de rechtmatige uitoefening van zijn bediening;
eenvoudige belediging, aangedaan aan een ambtenaar gedurende of ter zake van de rechtmatige uitoefening van zijn bediening, meermalen gepleegd.
6 Artikel 11 OLW: Franse detentieomstandigheden
Inleiding
In twee uitspraken van 5 augustus 2025[_39782d5e-2eaf-46d7-810e-a62043a1903e] heeft de rechtbank een algemeen gevaar van schending van grondrechten aangenomen voor personen die worden gedetineerd op een mannenafdeling in een Huis van Bewaring in Frankrijk. Dat algemene gevaar betreft het structurele probleem van overbevolking, waardoor er een reëel risico bestaat dat gedetineerden worden geplaatst in een meerpersoonscel met een persoonlijke leefruimte (exclusief sanitair) van minder dan 3 m². Mannelijke verdachten en veroordeelden met een (rest)straf korter dan twee jaar worden in een Huis van Bewaring gedetineerd. Voor de opgeëiste persoon geldt dus het hiervoor bedoelde algemeen gevaar van schending van zijn grondrechten in detentie in Frankrijk.
Gelet op dit algemeen gevaar heeft het Internationaal Rechtshulp Centrum (IRC) op
11 augustus 2026 aan de uitvaardigende justitiële autoriteit gevraagd waar de opgeëiste persoon naar alle waarschijnlijkheid na zijn overlevering zal worden gedetineerd en hoe de omstandigheden aldaar zijn.
Per mail van 21 september 2026 heeft de uitvaardigende justitiële autoriteit de volgende informatie verstrekt:
“The French Prison Service indicates that, pursuant to the circular of 16 March 1988, the accomodation capacity of detention facilities is calculated on the basis of the floor area of the cells. While no precise information is available regarding the sanitary facilities of each individual cell, all cells provide access to sanitary facilities and a sink. It depends on the technical constraints and ranges between 1.4 and 1.8 m².(...)Mr. [de opgeëiste persoon] would, in principle, be assigned to the Metz prison, within the jurisdiction of the Metz Court of Appeal, or to the Nancy prison, within the jurisdiction of the Nancy Court of Appeal.
The men's detention area at Metz prison has 370 places spread across 322 cells: - 255 cells with an area of 8 to 9 m², with a theoretical capacity of one place - 20 cells with an area of 14 to 19 m², with a capacity of 3 places - 2 accessible cells (PMR) with an area of 14 to 19 m², with a capacity of one place - 18 cells with an area of 8 to 9 m², with a capacity of 1 place, and 4 cells with an area of 14 to 19 m², with a capacity of 3 places, dedicated to new arrivals - 13 cells with an area of 8 to 9 m², with a theoretical capacity of one place, dedicated to the SMPR As of September 18, 2026, the men's detention in Metz has an occupancy rate of 158% , which means that inmates are assigned to cells beyond their theoretical capacity.
The men's detention area at Nancy prison has 633 places spread across 516 cells: - 369 cells with an area of 10 to 11 m² with a theoretical capacity of one place - 101 cells with an area of 13 to 14 m² with a capacity of 2 places - 7 accessible cells with an area of 19 to 24 m² with a capacity of one place - 23 cells with an area of 10 to 11 m² with a theoretical capacity of one place and 16 cells with an area of 13 to 14 m² with a capacity of 2 places dedicated to receiving newcomers As of September 18, 2026, the men's detention in Nancy has an occupancy rate of 123% , which means that inmates are assigned to cells beyond their theoretical capacity.”
Het IRC heeft op 7 oktober 2026 aanvullende vragen gesteld aan de uitvaardigende justitiële autoriteit over de persoonlijke leefruimte waarover de opgeëiste persoon kan beschikken in de gevangenis in Nancy of Metz.
Op 16 oktober 2026 heeft de uitvaardigende justitiële autoriteit, voor zover relevant, per e-mail de volgende informatie verstrekt:
“All the information I can guarantee is included in my letter. I can’t provide more precise answers to your questions from October 7th.”
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft zich – onder verwijzing naar jurisprudentie van deze rechtbank[_4fd64887-aa39-4a81-a9dd-f5a4c72b45d6] – op het standpunt gesteld dat ook een individueel gevaar moet worden aangenomen en dat geen gevolg moet worden gegeven aan het EAB en de officier van justitie niet-ontvankelijk moet worden verklaard. Uit de aanvullende informatie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 21 september 2026 volgt dat niet kan worden gegarandeerd over hoeveel minimale persoonlijke leefruimte de opgeëiste persoon na overlevering kan beschikken in een meerpersoonscel. Uit de aanvullende informatie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 16 oktober 2026 blijkt vervolgens dat geen individuele garantie kan worden verstrekt, noch voor minimaal 3 m2 persoonlijke leefruimte (exclusief sanitair), noch voor plaatsing in een eenpersoonscel. Integendeel: de uitvaardigende justitiële autoriteit maakt duidelijk dat zij de gevraagde nadere zekerheid niet kan geven. Een verdere aanhouding van de zaak biedt daarom geen reëel perspectief op een wijziging van omstandigheden.
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich ten aanzien van de detentieomstandigheden gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.
Oordeel van de rechtbank
De rechtbank overweegt allereerst dat zij, gelet op het arrest Generalstaatsanwaltschaft (Detentieomstandigheden in Hongarije) van het Hof van Justitie van de Europese Unie – ook wel het arrest ML genoemd –, uitsluitend de detentieomstandigheden dient te onderzoeken in de detentie-instelling(en) waar de opgeëiste persoon, volgens de informatie waarover zij beschikt, naar alle waarschijnlijkheid zal worden gedetineerd, mede op tijdelijke of voorlopige basis.[_0644bed0-bc60-4cdb-9f3e-5d58674d96c1]
Uit de aanvullende informatie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 21 september 2026 blijkt dat de opgeëiste persoon na overlevering zal worden gedetineerd in the Metz prison of the Nancy prison, zodat de rechtbank de detentieomstandigheden in die detentie-instellingen dient te onderzoeken.
De rechtbank is van oordeel dat met de door de uitvaardigende justitiële autoriteit verstrekte aanvullende informatie van 21 september 2026 en 16 oktober 2026 het vastgestelde algemene gevaar niet is weggenomen. Hierbij is het volgende van belang.
In de aanvullende informatie van 21 september 2026 wordt algemene informatie gegeven over the Metz prison en the Nancy prison, waaronder het aantal cellen in deze detentie-instellingen, de oppervlakte en theoretische capaciteit van die cellen. Verder wordt vermeld dat de oppervlakte van de sanitaire voorzieningen varieert tussen 1,4 m2 en 1,8 m2 per cel. Ook is aangegeven dat er sprake is van overbevolking (respectievelijk 158 % en 123 %) en dat er dus meer mensen op een cel worden geplaatst dan volgens de theoretische capaciteit de bedoeling is. De verstrekte informatie is naar het oordeel van de rechtbank te algemeen van aard en onvoldoende concreet, omdat niet duidelijk is geworden hoeveel gedetineerden daadwerkelijk op één cel worden geplaatst en daarmee over hoeveel m2 persoonlijke leefruimte gedetineerden beschikken. Ondanks het feit dat door het IRC op 7 oktober 2026 op dit punt expliciet om meer concrete op de opgeëiste persoon toegespitste informatie is gevraagd, zijn hieromtrent geen nieuwe gegevens verstrekt. Op basis van de verstrekte informatie kan de rechtbank dan ook niet vaststellen over hoeveel persoonlijke leefruimte de opgeëiste persoon na zijn overlevering zal beschikken. Het is bovendien niet aan de rechtbank om zelf een berekening te maken op basis van de verstrekte informatie over de verschillende cellen in combinatie met de vermelde bezettingsgraad in de desbetreffende detentie-instellingen. De rechtbank weet namelijk niet wat de impact van de overbevolking op de verdeling van de cellen is en of, en zo ja, met hoeveel gedetineerden de opgeëiste persoon in één cel zal worden geplaatst. Een geschatte berekening van de rechtbank over de vermoedelijke persoonlijke leefruimte van de opgeëiste persoon is daarom geen garantie dat de opgeëiste persoon die ruimte daadwerkelijk zal krijgen, te meer nu de uitvaardigende justitiële autoriteit hieromtrent expliciet is bevraagd maar zich hierover niet heeft uitgelaten.[_a91c3440-b730-46bf-b813-4b5afbe3b4d8]
De rechtbank stelt dan ook vast dat voor de opgeëiste persoon, in geval van overlevering aan Frankrijk, een individueel gevaar bestaat van schending van zijn grondrechten wegens de detentieomstandigheden in the Metz prison en the Nancy prison. Dat betekent dat de rechtbank de beslissing moet aanhouden op grond van artikel 11, tweede lid, OLW, tenzij evident is dat het gevaar niet binnen een redelijke termijn zal worden weggenomen als gevolg van een wijziging van de omstandigheden. In dat laatste geval zou de rechtbank direct geen gevolg kunnen geven aan het EAB en de officier van justitie niet-ontvankelijk kunnen verklaren.
De rechtbank is van oordeel dat die situatie hier niet aan de orde is. De rechtbank acht het niet ondenkbaar dat de hiervoor bedoelde wijziging van de omstandigheden zich binnen afzienbare tijd voordoet en ziet daarom aanleiding het onderzoek te heropenen en te schorsen.
Dit betekent ook dat de rechtbank de beslissing over de overlevering op grond van artikel 11, tweede lid, OLW zal aanhouden. De rechtbank zal ingevolge artikel 11, vierde lid, OLW bij de volgende zitting nagaan of een wijziging van de omstandigheden is opgetreden binnen een redelijke termijn.
Verlenging van de beslistermijn
De termijn om op het verzoek tot overlevering te beslissen loopt af op 12 november 2026. Nu de rechtbank, gezien het voorgaande, een verlenging nodig heeft om op het verzoek tot overlevering te beslissen zal zij de beslistermijn verlengen met 60 dagen, onder gelijktijdige verlenging van de geschorste gevangenhouding met 60 dagen.
7 De garantie als bedoeld in artikel 6, eerste lid, OLW
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft de rechtbank verzocht de opgeëiste persoon gelijk te stellen met een Nederlander en in dat kader verwezen naar de inkomensgegevens die zij heeft verstrekt over de jaren 2021-2026. Voor wat betreft de eerste voorwaarde voor gelijkstelling blijkt uit de overgelegde verklaringen van het geregistreerd inkomen over de jaren 2021 tot en met 2024 dat de opgeëiste persoon in deze jaren steeds ruimschoots 50% van de toepasselijke bijstandsnorm heeft verdiend. Hoewel € 8.248,- van het inkomen over het jaar 2024 betrekking heeft op een werkloosheidsuitkering (WW-uitkering), ligt het resterende inkomen nog steeds boven de 50%-norm. De verdediging heeft hierover op 21 oktober 2026 per mail aanvullende stukken overgelegd. Uit de verklaring geregistreerd inkomen over het jaar 2025 (van €19.580,-) blijkt niet welk deel daarvan uit arbeid en welk deel uit een uitkering afkomstig is. De opgeëiste persoon heeft meegedeeld dat hij in maart 2025 voor het eerst een uitkering van de gemeente Rotterdam heeft ontvangen. Hoewel hiervan geen formele stukken beschikbaar zijn, doet dit niet af aan de overige gegevens over zijn zeer langdurige verblijf en zijn arbeids- en inkomensverleden in Nederland. Een bijstandsuitkering doet dan ook geen afbreuk aan de opbouw van een duurzaam verblijfsrecht. Voor het jaar 2026 staat vast dat de opgeëiste persoon een uitkering ontvangt op grond van de Participatiewet. Deze uitkeringssituatie betekent echter niet dat een eerder verworven duurzaam verblijfsrecht verloren is gegaan. Niet is vereist dat in elk van de vijf kalenderjaren onmiddellijk voorafgaand aan de zitting opnieuw aan de werknemersvoorwaarden wordt voldaan. In een uitspraak van 26 februari 2026 van deze rechtbank is geoordeeld dat een opgeëiste persoon in een eerder gelegen periode tussen 2017 tot 2022 een duurzaam verblijfsrecht heeft verkregen.[_93604fb6-8578-4f74-adc5-65df25af92c7] De opgeëiste persoon staat sinds 20 november 2006 in Nederland ingeschreven in de Basisregistratie Personen (BRP). Hij heeft jarenlang, tot in 2024, vanuit Nederland als vrachtwagenchauffeur en vervolgens voor een Nederlandse vestiging gewerkt. Daarnaast heeft de verdediging fiscale gegevens overgelegd die teruggaan tot 2007. Niet is gebleken dat de opgeëiste persoon meer dan twee achtereenvolgende jaren afwezig is geweest uit Nederland. Integendeel: de uitkeringsgegevens over de jaren 2025 en 2026 bevestigen zijn voortgezette verblijf in Nederland. Daarnaast is op 21 september 2026 een positief advies van de IND ontvangen, waardoor ook aan de tweede voorwaarde voor gelijkstelling is voldaan.
De verdediging heeft zich ten aanzien van de terugkeergarantie op het standpunt gesteld dat de verstrekte garantie onvoldoende is. De formulering van de uitvaardigende justitiële autoriteit in de mail van 15 september 2026 koppelt de mogelijkheid van tenuitvoerlegging in Nederland aan het doen van afstand van beschikbare rechtsmiddelen. De opgeëiste persoon kan echter op grond van de verstrekte verzetgarantie na overlevering verzet instellen en daarmee aanspraak maken op een nieuwe inhoudelijke behandeling. In de garantie van 15 september 2026 wordt niet ondubbelzinnig toegezegd dat de opgeëiste persoon óók na gebruikmaking van die verzetprocedure en een daarop volgende onherroepelijke veroordeling naar Nederland zal worden gebracht om de straf uit te zitten.
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de opgeëiste persoon kan worden gelijkgesteld met een Nederlander. Ten aanzien van de vraag of het ontvangen van een bijstandsuitkering afbreuk doet aan de opbouw van een duurzaam verblijfsrecht heeft de officier van justitie zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. De terugkeergarantie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 15 september 2026 is voldoende. De opgeëiste persoon kan pas naar Nederland terugkeren om de in Frankrijk opgelegde straf te ondergaan op het moment dat die straf ten uitvoer kan worden gelegd. Als er nog rechtsmiddelen kunnen worden aangewend, is dat niet het geval. Het is dan niet vreemd dat de uitvaardigende justitiële autoriteit de mogelijkheid van tenuitvoerlegging van de straf in Nederland koppelt aan het doen van afstand van beschikbare rechtsmiddelen.
Oordeel van de rechtbank
Om in aanmerking te komen voor gelijkstelling met een Nederlander moet op grond van artikel 6, derde lid, OLW zijn voldaan aan de volgende twee vereisten:
- de opgeëiste persoon verblijft ten minste vijf jaar ononderbroken rechtmatig in Nederland als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, Vreemdelingenwet 2000; én
- ten aanzien van de opgeëiste persoon bestaat de verwachting dat hij niet zijn recht van verblijf in Nederland verliest als gevolg van een hem na overlevering opgelegde straf of maatregel.
De eerste voorwaarde
De rechtbank is van oordeel dat de opgeëiste persoon aan de hand van de overgelegde stukken (nog) niet heeft aangetoond dat hij ten minste vijf jaar ononderbroken rechtmatig in Nederland verblijft als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, Vreemdelingenwet 2000 en daarmee een duurzaam verblijfsrecht heeft verworven.
Uit de Strafrechtketendatabank (SKDB) blijkt dat de opgeëiste persoon sinds 20 november 2006 onafgebroken staat ingeschreven op een adres in Nederland. Uit de door de verdediging overgelegde stukken blijkt echter niet dat de opgeëiste persoon vanaf dat moment (of vanaf een later moment) ook gedurende vijf jaar over voldoende middelen van bestaan heeft beschikt of anderszins ononderbroken rechtmatig in Nederland heeft verbleven.
De opgeëiste persoon heeft verklaard dat hij in 2005 naar Nederland is gekomen en dat hij sinds 2005 tot 2021 voor buitenlandse bedrijven in dienstverband heeft gewerkt als vrachtwagenchauffeur. Uit het aanslagenoverzicht van de gemeente Rotterdam blijkt dat de opgeëiste persoon over de jaren 2007 tot en met 2026 belasting heeft afgedragen aan de gemeente. Aan de hand van dit aanslagenoverzicht kan de rechtbank echter niet vaststellen dat de opgeëiste persoon over de jaren 2005 tot en met 2020 gedurende een periode van vijf aaneengesloten jaren over voldoende middelen van bestaan heeft beschikt of anderszins ononderbroken rechtmatig in Nederland heeft verbleven, en dus binnen deze periode een duurzaam verblijfsrecht heeft verworven. Met betrekking tot de jaren 2007 tot en met 2020 zijn geen stukken overgelegd over het inkomen van de opgeëiste persoon. Bovendien heeft de verdediging ter zitting aangegeven dat de gelijkstelling wordt bepleit over de periode van januari 2021 tot 2026.
De opgeëiste persoon heeft verder verklaard dat hij vanaf 2021 tot in 2024 voor een Nederlandse maatschappij heeft gewerkt en daarna een WW-uitkering en een bijstandsuitkering heeft ontvangen. De verdediging heeft slechts verklaringen van het geregistreerd inkomen van de Belastingdienst overgelegd over de jaren 2021 tot en met 2025. Uit de verklaringen van het geregistreerd inkomen over de jaren 2022 en 2023 volgt dat het geregistreerde inkomen is gebaseerd op de definitieve aanslag inkomstenbelasting van de opgeëiste persoon. Daarnaast blijkt uit de door de verdediging per mail van 21 oktober 2026 overgelegde stukken dat de opgeëiste persoon vanaf 1 juli 2024 tot en met 30 september 2024 een WW-uitkering heeft ontvangen. De rechtbank stelt dan ook vast dat de opgeëiste persoon in de jaren 2022, 2023 en 2024 reële en daadwerkelijke arbeid heeft verricht die niet louter marginaal en bijkomstig is, nu de inkomsten uit arbeid meer bedragen dan 50% van de toepasselijke bijstandsnorm.[_da5c1c0a-1b9f-4fa5-81af-4b9fcc89cf44]
Het is voor de rechtbank echter niet duidelijk in hoeverre het inkomen over de jaren 2021 en 2025 heeft bestaan uit inkomen uit arbeid. De opgeëiste persoon heeft meegedeeld dat hij in maart 2025 voor het eerst een uitkering van de gemeente Rotterdam heeft ontvangen, maar hierover zijn geen objectieve stukken overgelegd. De rechtbank heeft in haar uitspraak van
1 september 2026[_f1a7ebc8-4613-420e-9491-df1871386af7] ten aanzien van een andere opgeëiste persoon overwogen dat een bijstandsuitkering geen uitkering is waarover premies worden afgedragen en daarom niet geldt als een (vereist) middel van bestaan. Dat laat onverlet dat als een opgeëiste persoon gedurende een beperkte tijd een bijstandsuitkering ontvangt, dit niet automatisch betekent dat de opgeëiste persoon niet meer als ‘werknemer’ kan worden aangemerkt en bijgevolg geen rechtmatig verblijf in Nederland heeft. Overigens blijkt uit de stukken dat de opgeëiste persoon in ieder geval in het jaar 2026 een bijstandsuitkering op grond van de Participatiewet heeft ontvangen van de gemeente Rotterdam.
Gelet op het voorgaande kan de rechtbank niet vaststellen dat in de jaren 2021 en 2025 sprake is geweest van reële en daadwerkelijke arbeid als werknemer of zelfstandige en evenmin dat sprake is van de toepasselijkheid van de categorie economisch niet-actieven, nu een bijstandsuitkering niet meetelt als middel van bestaan. Voor de jaren voorafgaand aan 2021 beschikt de rechtbank evenmin over voldoende, objectieve stukken die reële en daadwerkelijke arbeid als werknemer of zelfstandige gedurende 5 onafgebroken jaren kunnen onderbouwen. Echter, nu de rechtbank de behandeling van de zaak aanhoudt op grond van artikel 11, tweede lid, OLW alsmede om vragen te stellen ten aanzien van de verstrekte verzetgarantie, zal de verdediging (nogmaals) in de gelegenheid zijn om aanvullende stukken over te leggen waaruit blijkt dat de opgeëiste persoon over een ononderbroken periode van vijf jaren rechtmatig in Nederland verbleven heeft.[_2c9a2434-360a-4313-a17b-4e54564eba57] De rechtbank wijst hierbij nadrukkelijk op hetgeen in artikel 6, derde lid, tweede zinsnede, OLW is bepaald, namelijk dat eventuele bewijsstukken tijdig voorafgaand aan het verhoor door de rechtbank dienen te worden overgelegd.
Hoewel de rechtbank strikt genomen (nog) niet tot het oordeel komt dat aan de eerste voorwaarde voor gelijkstelling is voldaan, zal zij uit het oogpunt van efficiëntie alvast de tweede voorwaarde voor gelijkstelling en de bewoordingen van de door de uitvaardigende justitiële autoriteit op 15 september 2026 verstrekte garantie beoordelen.
De tweede voorwaarde
Het antwoord op de vraag over de verwachting of de opgeëiste persoon al dan niet zijn recht op verblijf in Nederland verliest als gevolg van de opgelegde straf of maatregel, beoordeelt de rechtbank aan de hand van informatie van de IND. Uit de brief van de IND van
21 september 2026 volgt dat de strafrechtelijke feiten er niet toe leiden dat de opgeëiste persoon zijn verblijfsrecht verliest. Dit betekent dat aan de tweede voorwaarde is voldaan.
Garantie
Indien de rechtbank aan de hand van aanvullende stukken van de verdediging tot het oordeel komt dat ook aan de eerste voorwaarde is voldaan, kan de opgeëiste persoon op grond van artikel 6, derde lid, OLW worden gelijkgesteld met een Nederlander. De rechtbank stelt vast dat de opgeëiste persoon zodanige banden heeft met Nederland dat hij uit het oogpunt van maatschappelijke re-integratie een eventuele straf beter in Nederland kan ondergaan dan in Frankrijk. De opgeëiste persoon heeft immers het centrum van zijn belangen in Nederland.[_f4583201-0198-43f4-a71d-b8664795a7e6]De overlevering zal dan kunnen worden toegestaan als is gewaarborgd dat de opgeëiste persoon in Nederland de straf mag uitzitten als hij na overlevering in Frankrijk wordt veroordeeld tot een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf.
De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft op 15 september 2026 in de eerder aangehaalde brief over de verzetgarantie, ook de volgende mededeling gedaan:
“Should he accept the conviction and waive any available remedies, he may service (de rechtbank begrijpt: serve) his sentence in Netherlands.”
De rechtbank stelt vast dat de garantie niet ondubbelzinnig is, omdat deze voor meerderlei uitleg vatbaar is. Deze mededeling kan ook zó gelezen worden dat de opgeëiste persoon indien hij thans geen beroep doet op de verzetgarantie, hij de straf in Nederland kan uitzitten. Het is daardoor voor de rechtbank niet duidelijk of de opgeëiste persoon nog een beroep kan doen op de terugkeergarantie indien hij daarvoor gebruik heeft gemaakt van de in het kader van artikel 12 OLW verstrekte verzetgarantie. Naast de vraag of de opgeëiste persoon voldoet aan de eerste voorwaarde van artikel 6, derde lid, OLW en kan worden gelijkgesteld met een Nederlander, zal de rechtbank het onderzoek heropenen en schorsen om de officier van justitie reeds in dit stadium in de gelegenheid te stellen een genoegzame terugkeergarantie voor de opgeëiste persoon bij de uitvaardigende justitiële autoriteit op te vragen, waarin voor hem wordt gegarandeerd dat hij óók na gebruikmaking van de verzetprocedure de aan hem opgelegde vrijheidsstraf in Nederland kan uitzitten.
8 Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 13 OLW
Het EAB ziet op feiten die geacht worden geheel of gedeeltelijk op Nederlands grondgebied te zijn gepleegd. In het EAB staat immers dat de feiten zijn gepleegd in Thionville, Metz en Nederland. In zo’n situatie kan de rechtbank de overlevering weigeren.[_c3bd6b63-45dd-4f48-b9ba-27a3a79e798b]
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft de rechtbank verzocht de facultatieve weigeringsgrond van artikel 13, eerste lid, onder a, OLW in het voordeel van de opgeëiste persoon toe te passen en de overlevering te weigeren. Nederland is in het EAB door de uitvaardigende justitiële autoriteit als pleegplaats genoemd. Daarnaast woont de opgeëiste persoon al ongeveer twintig jaar in Nederland. Bovendien gaat het om elektronische communicatie, terwijl het EAB geen informatie bevat dat de relevante gedragingen (uitsluitend) op Frans grondgebied zijn verricht.
Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft de rechtbank verzocht af te zien van deze weigeringsgrond en voert daartoe aan dat de opgeëiste persoon in Frankrijk is veroordeeld en dat de slachtoffers en de bewijsmiddelen zich in Frankrijk bevinden. Uit het oogpunt van de goede rechtsbedeling kan vervolging daarom het beste plaatsvinden in Frankrijk.
Oordeel van de rechtbank
De rechtbank stelt voorop dat:
- aan de regeling van het EAB ten grondslag ligt dat overlevering de hoofdregel is en weigering de uitzondering moet zijn;
- de gedachte achter de facultatieve weigeringsgrond is ervoor te zorgen dat de opgeëiste persoon wordt vervolgd door die rechterlijke autoriteit – uitvaardigend of uitvoerend – die zich vanuit het oogpunt van een goede strafrechtsbedeling in de meest adequate positie bevindt;[_430014d8-f76d-4a36-8db0-bee3420c476e]
- voor het overige beoogt deze facultatieve weigeringsgrond te voorkomen dat Nederland zou moeten meewerken aan overlevering voor een zogenoemd lijstfeit dat geheel of ten dele in Nederland is gepleegd en dat hier niet strafbaar is of hier niet pleegt te worden vervolgd.
De rechtbank moet bij haar beoordeling rekening houden met de omstandigheden van het geval, zoals:
- de aard en kenmerken van het strafbare feit, en in het bijzonder, de eventuele internationale dimensie daarvan of de omstandigheid dat het feit is gepleegd in het kader van een criminele organisatie;
- de plaats waar de nadelen van het feit zich verwezenlijken;
- de locatie van de slachtoffers;
- de beschikbaarheid en nabijheid van bewijs en getuigen;
- en de staat waarin de strafprocedure zich bevindt in de uitvaardigende lidstaat en, in voorkomend geval, in de uitvoerende lidstaat.[_ea74cde9-2621-427f-b51d-edc84cc98aaf]
De rechtbank stelt vast dat, gelet op de omstandigheid dat het onderzoek is aangevangen in Frankrijk, de bewijsmiddelen zich in Frankrijk bevinden, de slachtoffers zich in Frankrijk bevinden en dat de feiten zijn gepleegd terwijl zij werkzaam waren in hun ambt voor de Franse overheid, de Franse rechtsorde is aangetast en het Openbaar Ministerie niet heeft aangegeven voornemens te zijn een vervolging te starten, het gegeven dat de feiten worden geacht geheel of gedeeltelijk in Nederland te zijn gepleegd onvoldoende aanleiding vormt om de weigeringsgrond toe te passen. Hetgeen de verdediging heeft aangevoerd, is onvoldoende voor de rechtbank om tot een ander oordeel te komen.
9 Beslissing
HEROPENT en SCHORST het onderzoek voor onbepaalde tijd om
- de officier van justitie in de gelegenheid te stellen de onder 4 genoemde informatie bij de uitvaardigende justitiële autoriteit op te vragen in het kader van de verzetgarantie als bedoeld in artikel 12 OLW;
- bij de volgende zitting na te gaan of een wijziging van de omstandigheden is opgetreden binnen een redelijke termijn als bedoeld in artikel 11, vierde lid, OLW;
- de verdediging (nogmaals) in de gelegenheid te stellen tijdig aanvullende gelijkstellingsstukken over te leggen; en
- de officier van justitie reeds nu in de gelegenheid te stellen de onder 7 genoemde informatie bij de uitvaardigende justitiële autoriteit op te vragen in het kader van de terugkeergarantie.
BEPAALT dat de zaak opnieuw wordt ingepland op een zitting in de periode tussen
5 december 2026 en 15 december 2026.
HOUDT AAN de beslissing over de overlevering op grond van artikel 11, tweede lid, OLW.
VERLENGT op grond van artikel 22, vierde lid, onder c, OLW de termijn waarbinnen zij op grond van het derde lid van dit artikel uitspraak moet doen met 60 dagen (eindigend op
11 januari 2026), omdat zij die verlenging nodig heeft om over de verzochte overlevering te beslissen.
VERLENGT op grond van artikel 27, derde lid, OLW de geschorste overleveringsdetentie van de opgeëiste persoon met 60 dagen.
BEVEELT de oproeping van de opgeëiste persoon tegen nader te bepalen datum en tijdstip, met tijdige kennisgeving aan de advocaat.
BEVEELT de oproeping van een tolk in de Franse taal tegen een nader te bepalen datum en tijdstip.
Deze uitspraak is gedaan door
mr. M. Westerman, voorzitter,
mrs. B.M. Vroom-Cramer en D.L.S. Ceulen, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. G. Riedijk, griffier,
en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 5 november 2026.
Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.
Voetnoten
- Zie artikel 23 Overleveringswet.
- Zie onderdeel e) van het EAB.
- Rb. Amsterdam 13 mei 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:4703 en Rb. Amsterdam 24 juni 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:6494.
- Zie artikel 12, onder a tot en met c, OLW.
- Zie artikel 12, onder d, OLW.
- Zie artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b, OLW.
- Rechtbank Amsterdam 5 augustus 2025, ECLI:NL:RBAMS:2025:5749 en Rechtbank Amsterdam 5 augustus 2025, ECLI:NL:RBAMS:2025:5751.
- Rb. Amsterdam 22 april 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:4159 en Rb. Amsterdam 11 december 2025, ECLI:NL:RBAMS:2025:10541.
- HvJ EU 25 juli 2018, C-220/18 PPU, ECLI:EU:C:2018:589 (Generalstaatsanwaltschaft (detentieomstandigheden in Hongarije)), punt 117.
- Vgl. Rb. Amsterdam 26 mei 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:5455, Rb. Amsterdam 31 maart 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:3409 en Rb. Amsterdam 4 september 2025, ECLI:NL:RBAMS:2025:6458.
- Rb. Amsterdam 26 februari 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:3908.
- Zie Rb. Amsterdam 26 mei 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:5116.
- Rb. Amsterdam 1 september 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:8759.
- Vgl. Rb. Amsterdam 26 mei 2026, ECLI:RBAMS:2026:5116.
- HvJ EU 6 juni 2023, C-700/21, ECLI:EU:C:2023:444 (O.G. (Europees aanhoudingsbevel tegen een onderdaan van een derde land)), punt 64.
- Artikel 13, eerste lid, aanhef en onder a, OLW.
- HvJ EU 12 februari 2026, C-712/25 PPU, ECLI:EU:C:2026:101 (Rastoshev), punt 42.
- HvJ EU 12 februari 2026, C-712/25 PPU, ECLI:EU:C:2026:101 (Rastoshev), punt 47.
Wetsartikelen in deze uitspraak
- Artikel 22 OLW meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 27 OLW meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 11 OLW meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 12 OLW meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 7 OLW meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 6 OLW meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 13 OLW meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 29 OLW meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 23 OLW meer uitspraken over dit artikel
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.