Rechtbank Amsterdam, 27 mei 2026

Het verloop van de procedure blijkt uit:

Ten slotte is vonnis bepaald.

Annicett is een onderneming gespecialiseerd in het leveren en installeren van appendages en onderdelen (zoals pompen en afsluiters) aan de olie-industrie in Nigeria. CSC runt een groothandel in meet- en regelapparaten. Annicett heeft bij CSC op verschillende momenten onderdelen besteld.

Annicett heeft op 30 november 2023 diverse bestellingen bij CSC gedaan. De bestelling met referentie [referentienummer 1] (bestelling 1), waar middels de factuur met factuurnummer [factuurnummer 1] (factuur 1) een bedrag van € 20.040,00 voor in rekening is gebracht, is correct geleverd.

De tweede bestelling heeft als referentie [referentienummer 2] (bestelling 2). Middels de factuur met factuurnummer [factuurnummer 2] (factuur 2) is hiervoor een bedrag van € 20.040,00 in rekening gebracht en betaald.

De derde bestelling, met referentie [referentienummer 3], is in rekening gebracht middels de factuur met factuurnummer [factuurnummer 3] (factuur 3). Deze factuur van € 30.010,00 is betaald op 28 december 2023. Deze bestelling is per e-mail van 2 april 2024 geannuleerd. Op 25 maart 2025 heeft Annicett CSC verzocht om terugbetaling van het factuurbedrag. Op 3 september 2025 is dit bedrag aan Annicett terugbetaald.

CSC heeft vervolgens laten weten daarmee niet akkoord te gaan en verzocht om betaling. Betaling van factuur 4 heeft op 10 juni 2024 plaatsgevonden.

Op 11 juni 2024 heeft een e-mailwisseling plaatsgevonden tussen partijen, waarin wordt bevestigd dat de bestelling klaar staat om opgehaald te worden. Een referentie of factuurnummer ontbreekt in deze e-mail, zodat onduidelijk is of deze mailwisseling ziet op bestelling 1 of bestelling 2.

Annicett vordert – samengevat en na vermindering van haar eis ter zitting – om CSC te veroordelen tot betaling van een bedrag van € 30.090,00, vermeerderd met de wettelijke handelsrente van € 5.034,00 tot datum dagvaarding, en de buitengerechtelijke incassokosten van € 3.005,00. Verder vordert zij betaling van de wettelijke handelsrente over het bedrag van € 30.010,00 dat op 3 september 2025 aan haar is terugbetaald.

Annicett legt aan haar vorderingen het volgende ten grondslag. CSC is tekortgeschoten in de nakoming van diverse overeenkomsten. Zij heeft bestelling 1 geleverd. Van de andere bestellingen heeft zij de prijs na totstandkoming van de overeenkomst verhoogd en geweigerd de bestellingen tegen de overeengekomen prijs uit te leveren. Annicett heeft wel voor de bestellingen betaald, en CSC weigert terugbetaling. Daarmee is zij ernstig toerekenbaar tekortgeschoten. Uiteindelijk heeft Annicett de overeenkomsten ontbonden. Op de vorderingen is volgens Annicett het Weens Koopverdrag van toepassing (CISG), omdat de toepasselijkheid van de algemene voorwaarden van CSC niet overeengekomen is en niet ter hand zijn gesteld.

CSC voert verweer. CSC concludeert tot niet-ontvankelijkheid van Annicett, dan wel tot afwijzing van de vorderingen van Annicett, met veroordeling van Annicett in de kosten van deze procedure. CSC voert daartoe aan dat zij niet tekortgeschoten is in de nakoming van bestelling 2, nu deze al lange tijd klaarligt om door Annicett opgehaald te worden. De derde bestelling kon, omdat Annicett niet de juiste technische specificaties had doorgegeven, niet worden geleverd voor de aanvankelijke prijs. Die bestelling is geannuleerd en uiteindelijk terugbetaald. Over dat bedrag is hooguit wettelijke rente verschuldigd vanaf het moment dat Annicett haar heeft aangeschreven, zijnde 25 maart 2025, tot de betaling van 3 september 2025. Door de verkeerde specificaties in bestellingen had CSC zoveel extra werk dat zij bij Annicett middels factuur 4 een extra bedrag in rekening heeft gebracht. Annicett heeft daarmee ingestemd, zodat dit bedrag niet hoeft te worden terugbetaald.

CSC voert ook aan dat het recht van Annicett om te klagen over de bestellingen vervallen is omdat zij daarmee te laat was. Het geschil moet verder niet worden beoordeeld aan de hand van het CISG, want de toepasselijkheid daarvan is uitgesloten in de algemene voorwaarden van CSC, die op alle overeenkomsten van CSC van toepassing zijn.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

Voordat dit geschil inhoudelijk kan worden beoordeeld, moet worden gekeken welk recht van toepassing is, omdat Annicett is gevestigd in Nigeria. Annicett stelt dat gekeken moet worden naar het CISG, terwijl CSC wijst op haar algemene voorwaarden, waarin staat dat Nederlands recht van toepassing is met uitsluiting van het CISG. Voor beantwoording van deze vraag is van belang of partijen overeengekomen zijn dat de algemene voorwaarden van CSC van toepassing zijn. De rechtbank beantwoordt deze vraag bevestigend, en wel om het volgende.

Uitgangspunt in deze zaak is dat op de overeenkomsten tussen partijen (koopovereenkomst) de bepalingen van het CISG van toepassing zijn, tenzij partijen de toepasselijkheid daarvan contractueel hebben uitgesloten. Dat volgt uit artikel 6 lid 1 onder a CISG. Die uitsluiting is in beginsel vormvrij. De toepasselijkheid van algemene voorwaarden is in het CISG niet expliciet geregeld. Dat betekent dat gekeken moet worden naar de bepalingen in het CISG over aanbod en aanvaarding (artikel 14 e.v.). Het aanbod dat aan Annicett is gedaan moet onder meer voldoende bepaald zijn (art. 14 CISG).

Annicett heeft aangevoerd dat de algemene voorwaarden niet van toepassing zijn omdat zij daar niet op is gewezen en zij de algemene voorwaarden ook nimmer heeft ontvangen. CSC voert daartegen aan dat in haar standaard e-mailhandtekening staat dat op alle overeenkomsten haar algemene voorwaarden van toepassing zijn – dus ook in de e-mails met de offertes. Ook staat in die handtekening waar die algemene voorwaarden te vinden zijn.

CSC beschikt niet meer over alle e-mails, en Annicett heeft deze maar deels overgelegd, waarbij bij een aantal prints de handtekening lijkt te zijn weggevallen. Uit de stukken volgt wel dat de door CSC bedoelde e-mailhandtekening in (andere) correspondentie is gebruikt. Verder hebben partijen eerder zaken gedaan en is Annicett daarbij al gewezen op de toepasselijkheid van de algemene voorwaarden, zowel in de e-mailcorrespondentie als in de facturen. Die verwijzing naar de algemene voorwaarden is gedaan in het Engels, en daarbij stond ook een link naar die algemene voorwaarden. Bedoelde correspondentie dateert bovendien van vóór het aangaan van de overeenkomsten waar dit geschil op ziet (bijvoorbeeld 13 september 2023, productie 4 bij de dagvaarding). Daaruit volgt dat het aanbod van CSC (verkoop waarbij haar algemene voorwaarden van toepassing zijn) voldoende bepaald is geweest. Met haar bestellingen heeft Annicett daarom de algemene voorwaarden geaccepteerd. Dat betekent dat toepasselijkheid van het CISG is uitgesloten, zodat voor de beoordeling van de vorderingen van Annicett gekeken moet worden naar Nederlands recht.

Annicett stelt dat zij niet verplicht was om factuur 4 te betalen en dat zij dat onder druk heeft gedaan. Annicett vordert daarom terugbetaling van dit bedrag. Deze vordering wordt afgewezen. Uit de e-mail van Annicett van 6 juni 2024 volgt dat zij instemt met betaling. In het mailbericht schrijft Annicett immers ‘we are willing to pay’. Dat zij door CSC onder druk is gezet om te betalen, door Annicett ter zitting aangeduid als ‘chantage’, is niet gebleken. De rechtbank is dan ook van oordeel dat partijen overeenstemming hebben bereikt over de verschuldigdheid en betaling van voornoemd bedrag. Terugbetaling is dan ook niet aan de orde.

Annicett vordert terugbetaling van € 20.040,00, het bedrag dat is betaald voor bestelling 2. Daartoe stelt zij dat sprake is van een tekortkoming omdat CSC de bestelling niet heeft uitgevoerd, maar wel het betaalde bedrag heeft behouden. Annicett stelt dat zij de overeenkomst daarom mocht ontbinden (artikel 6:265 Burgerlijke Wetboek (BW)). Om een overeenkomst te kunnen ontbinden moet allereerst sprake te zijn van een tekortkoming in de nakoming van een verbintenis. CSC betwist dat daarvan sprake is en voert aan dat bestelling 2 al sinds juni 2024 klaarligt om opgehaald te worden. In het licht van die gemotiveerde betwisting door CSC is niet komen vast te staan dat sprake is van een tekortkoming. Dat betekent dat niet wordt toegekomen aan de ontbinding van de overeenkomst, zodat deze vordering moet worden afgewezen.

Annicett vordert wettelijke handelsrente over het bedrag van € 30.010,00 dat inmiddels door CSC aan Annicett is terugbetaald. Annicett stelt in de dagvaarding dat die rente verschuldigd is geworden vanaf het eerste verzoek tot terugbetaling. Zij houdt daarvoor als ingangsdatum 1 april 2024 aan.

De buitengerechtelijke incassokosten komen gedeeltelijk voor toewijzing in aanmerking. Nu vaststaat dat CSC ten onrechte niet eerder dan na sommatie tot terugbetaling van het bedrag van € 30.010,00 over is gegaan staat vast dat Annicett buitengerechtelijke werkzaamheden heeft verricht. De daarvoor toewijsbare buitengerechtelijke kosten bedragen € 1.075,10.

CSC heeft nog een beroep op verrekening gedaan met de door haar gemaakte kosten voor de opslag van bestelling 2. Dit beroep op verrekening slaag niet omdat de opslagkosten niet zijn onderbouwd en bovendien onduidelijk is of de e-mail van 11 juni 2024 ziet op bestelling 2.

Voor wat betreft de proceskosten geldt het volgende. Van het ten onrechte starten van een procedure, zoals CSC heeft bepleit is geen sprake, nu na dagvaarding betaling van het bedrag van € 30.010,00 heeft plaatsgevonden. Voor een veroordeling van Annicett in de daadwerkelijke proceskosten ziet de rechtbank geen aanleiding.

Wel is gebleken dat de gemachtigde van Annicett het er onder valse voorwendselen toe heeft geleid dat de mondelinge behandeling is uitgesteld. De rechtbank rekent dit de gemachtigde ernstig aan en CSC heeft terecht aangevoerd dat zij hierdoor extra tijd en kosten aan de zaak heeft moeten besteden. Daar komt nog bij dat uiteindelijk slechts een klein deel van de (verminderde) vordering wordt toegewezen. In deze omstandigheden ziet de rechtbank aanleiding om de proceskosten te compenseren in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

veroordeelt CSC tot betaling aan Annicett van de wettelijke handelsrente als bedoeld in artikel 6:119a BW over het bedrag van € 30.010,00 vanaf 25 maart 2025 tot 3 september 2025,

veroordeelt CSC tot betaling aan Annicett van de buitengerechtelijke incassokosten van € 1.075,10,

compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt,

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.