Rechtbank Amsterdam, 17 maart 2023

Het verloop van de procedure blijkt uit:

Ten slotte is vonnis bepaald.

Döner is een groothandel die in 2018 en 2019 onder andere drank, shoarmavlees, pizzadozen en sausbakjes op bestelling heeft verkocht en geleverd aan [gedaagde 1].

[gedaagde 1] is een restaurant en heeft als vennoten [gedaagde 2] en [gedaagde 3].

Döner heeft het volgende aan [gedaagden] gefactureerd:

Döner voert als onderbouwing aan dat [gedaagden] ten onrechte facturen onbetaald heeft gelaten. De factuur 181606 beschouwt Döner vanaf haar eisvermindering als voldaan en daarom vordert zij daarvan geen betaling meer.

[gedaagden] stelt dat zij een aantal facturen al contant heeft betaald en dat een aantal facturen onjuist is, omdat Döner niet alle bestelde producten heeft geleverd. Dit kan als volgt schematisch worden weergegeven:

Tussen partijen staat vast dat [gedaagden] producten inkocht bij Döner. [gedaagden] heeft bestellingen gedaan, waarvoor Döner heeft gefactureerd. Tegen een aantal facturen heeft [gedaagden] verweer gevoerd, maar niet tegen allemaal. De facturen die [gedaagden] niet betwist zal [gedaagden] in ieder geval nog moeten voldoen. Wat betreft de andere facturen, kunnen de twee verweren die [gedaagden] aanvoert niet slagen. Daarom zal [gedaagden] de volledige hoofdsom moeten voldoen, zoals hierna verder wordt toegelicht.

Voor acht facturen stelt [gedaagden] dat zij deze al contant heeft betaald. Zij heeft ter onderbouwing drie op schrift gestelde verklaringen van verschillende mensen ingediend. Volgens [gedaagden] zijn dat haar medewerkers, maar Döner betwist dat. Döner vindt de verklaringen ongeloofwaardig.

De rechtbank oordeelt als volgt. Omdat [gedaagden] stelt dat een deel van de vorderingen van Döner zijn tenietgegaan door betaling, draagt [gedaagden] daarvan de stelplicht en bewijslast volgens artikel 150 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). Dat betekent dat [gedaagden] de contante betalingen voldoende moet onderbouwen en dat zij het risico draagt als zij dat niet of onvoldoende doet.

Daarnaast verweert [gedaagden] zich tegen drie facturen met de stelling dat zij deze niet hoeft te betalen, omdat Döner niet alle ingekochte zaken heeft geleverd. Döner ontkent dat. Ook dit verweer moet [gedaagden] voldoende onderbouwen. [gedaagden] heeft aangevoerd dat er bestelde zaken niet zijn geleverd, maar niet om welke zaken het dan gaat. [gedaagden] geeft aan dat zij meermaals Döner heeft verzocht om een aangepaste factuur, maar deze verzoeken heeft zij niet aangetoond. De kantonrechter kan daar zo niet van uitgaan. Het had op de weg van [gedaagden] gelegen om dit nader te onderbouwen, bijvoorbeeld door bewijsstukken van de herstelverzoeken te overleggen en aan te geven welke producten missen. Omdat die onderbouwing ontbreekt, wordt het verweer afgewezen en zal [gedaagden] ook deze facturen moeten voldoen.

Alles samengenomen is de slotsom dat [gedaagden] wordt veroordeeld tot betaling van de volledige hoofdsom van € 8.529,17.

Döner vordert over de hoofdsom de wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de facturen, maar de overgelegde facturen bevatten geen vervaldatum. Ook is er geen schriftelijke overeenkomst in de procedure gebracht waarin een fatale betaaltermijn is neergelegd. Daardoor kan niet worden vastgesteld of sprake is van een vooraf afgesproken betaaltermijn, waarna rente verschuldigd zou zijn. Wel heeft Döner diverse aanmaningen overgelegd, waarvan duidelijk is dat deze zijn bedoeld om nog een laatste betaalmogelijkheid te bieden. De eerste aanmaning is geweest op 11 februari 2022 met een betaaltermijn van vijf dagen. Na afloop van die termijn is het verzuim van [gedaagden] ingetreden, dus op 17 februari 2022. Vanaf die datum zal de wettelijke handelsrente worden toegewezen.

Döner maakt aanspraak op de vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. De kantonrechter stelt vast dat het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit) van toepassing is.

Döner heeft voldoende gesteld en onderbouwd dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht onder verwijzing naar diverse aanmaningen.

Het gevorderde bedrag van € 835,44 is hoger dan het in het Besluit bepaalde tarief bij een hoofdsom van € 8.529,17, namelijk € 801,46 (opgebouwd uit € 625,00 + 5% over (hoofdsom - € 5.000,00)). De kantonrechter zal het bedrag toewijzen tot het wettelijke tarief.

[gedaagden] zal als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de proceskosten, aan de zijde van Döner tot op heden begroot op:

De nakosten zullen worden toegewezen zoals onder de beslissing vermeld.

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk tot betaling aan Döner van € 8.529,17, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente als bedoeld in artikel 6:119a BW vanaf 17 februari 2022 tot de dag van algehele betaling,

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk tot betaling aan Döner van € 801,46 aan buitengerechtelijke incassokosten,

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk in de proceskosten, aan de zijde van Döner tot op heden begroot op € 2.292,19,

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk om aan Döner de kosten te betalen die Döner na dit vonnis nog moet maken, begroot op € 132,00 aan salaris gemachtigde, te vermeerderen, onder de voorwaarde dat betekening van de uitspraak heeft plaatsgevonden en [gedaagden] niet binnen veertien dagen na aanschrijving aan het vonnis heeft voldaan, met de explootkosten van betekening van de uitspraak, een en ander voor zover van toepassing inclusief btw,

verklaart deze veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad,

wijst af het meer of anders gevorderde.