Hoge Raad, 7 juli 2026

Het cassatieberoep richt zich tegen een beschikking van de rechtbank als bedoeld in artikel 36b lid 1, aanhef en onder 4°, van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) waarbij een vordering van de officier van justitie als bedoeld in artikel 552f lid 2 van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) tot onttrekking aan het verkeer van een onder [betrokkene 1] inbeslaggenomen personenauto is toegewezen.

De rechtbank heeft in deze zaak vastgesteld dat de officier van justitie aan [betrokkene 1] een transactievoorstel heeft gedaan dat inhoudt dat [betrokkene 1] niet vervolgd zal worden voor witwassen als wordt voldaan aan de gestelde voorwaarden, waaronder het door [betrokkene 1] doen van afstand van de onder 2.1.1 bedoelde auto, en dat [betrokkene 1] aan alle voorwaarden van de transactie heeft voldaan. Daarom moet in cassatie ervan worden uitgegaan dat [betrokkene 1] afstand heeft gedaan van de auto als onderdeel van deze op grond van artikel 74 Sr tussen [betrokkene 1] en de officier van justitie afgesloten transactie om strafvervolging te voorkomen.

De belanghebbende heeft over de aan de transactie verbonden voorwaarde dat [betrokkene 1] afstand doet van de auto een klaagschrift als bedoeld in artikel 552ab (oud) Sv ingediend. De rechtbank heeft dit klaagschrift bij beschikking van 8 mei 2024 ongegrond verklaard. De Hoge Raad heeft bij beschikking van vandaag, ECLI:NL:HR:2026:1011 (24/03894 B) het cassatieberoep van de belanghebbende tegen die beslissing van de rechtbank verworpen, waardoor ervan moet worden uitgegaan dat de belanghebbende niet redelijkerwijs als rechthebbende ten aanzien van de auto kan worden aangemerkt. Dat brengt mee dat de belanghebbende onvoldoende belang heeft bij de behandeling van het cassatieberoep tegen de beschikking van de rechtbank op de vordering tot onttrekking aan het verkeer van die auto.