Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 2 september 2026

Belanghebbende heeft op 13 augustus 2019 twee aangiftes gedaan van door haar verschuldigde accijns.

Belanghebbende heeft bezwaar gemaakt tegen de voldoening op aangifte. De inspecteur heeft uitspraken op de bezwaren gedaan en de bezwaren ongegrond verklaard.

De inspecteur heeft tegen de uitspraak van de rechtbank hoger beroep ingesteld bij het hof. Belanghebbende heeft een verweerschrift ingediend. Voor het procesverloop in de fase tot aan de tweede zitting bij het hof verwijst het hof naar de uitspraak van 18 december 2024 (hierna: de tussenuitspraak).[_7dbe28ae-59ec-4fbb-9538-eb5e206c9a7b] Het hof heeft in de tussenuitspraak een prejudiciële vraag voorgelegd aan het Hof van Justitie van de Europese Unie.

Het Gerecht van de Europese Unie heeft die prejudiciële vraag beantwoord bij arrest van 26 november 2025 (hierna: de prejudiciële beslissing).[_da7637aa-a7d1-4e73-8f4b-daf250bf7c8d]

Het hof heeft bij bericht van 11 december 2025 aangekondigd dat het onderzoek in deze zaken is heropend en heeft partijen in de gelegenheid gesteld om te reageren op het arrest van het HvJ EU. Belanghebbende heeft op 21 januari 2026 (inhoudelijk) gereageerd. De inspecteur heeft op 9 januari 2025 bij brief aangegeven geen aanleiding te zien om inhoudelijk te reageren. Alle stukken zijn steeds met de andere partij gedeeld.

Op 8 april 2026 heeft de griffier van het hof partijen erop gewezen dat de zaak verder wordt behandeld in een gewijzigde samenstelling van de belastingkamer door J. Wessels (voorzitter), P. Fortuin en W.J. Blokland.

De (tweede) zitting heeft plaatsgevonden op 2 juli 2026 in ’s-Hertogenbosch. Daar zijn verschenen [gemachtigde], als gemachtigde van belanghebbende, en, namens de inspecteur, [inspecteur 1] en [inspecteur 2].

Van de (tweede) zitting is een proces-verbaal opgemaakt, dat gelijktijdig met de uitspraak aan partijen is verzonden.

Het hof heeft aan het einde van de zitting het onderzoek gesloten.

Belanghebbende heeft op 2 maart 2019 en op 25 april 2019 onder schorsing van accijns goederen, te weten ethylalcohol, per schip verzonden vanuit [vestigingsplaats] (België) naar [bedrijf] in [plaats 2] (Nederland) onder geleide van een elektronisch Administratief Document (hierna: e-AD). Het betreft de volgende zendingen:

Met het eerste document werd 1.680.018 liter ethylalcohol verscheept. Bij aankomst in [plaats 2] (Nederland) werd door de geadresseerde 1.670.779 liter bevonden, een tekort van 9.239 liter, oftewel 0,5499%. Met het tweede document werd 1.460.715 liter ethylalcohol verscheept, en bij aankomst in [plaats 2] (Nederland) werd 1.455.983 liter bevonden, een tekort van 4.732 liter, oftewel 0,3239%.

Belanghebbende heeft zekerheid voor de transporten gesteld. Met dagtekening 3 juli 2019 heeft belanghebbende twee brieven ontvangen waarin is gewezen op voornoemde tekorten en waarin is medegedeeld dat belanghebbende accijns dient te voldoen ten bedrage van respectievelijk € 42.405 en € 5.889.

Naar aanleiding hiervan heeft belanghebbende aangifte gedaan van de door haar verschuldigde accijns (kenmerken 0521/3.3310 en 0521/3.3314). De aangiftebiljetten vermelden een bedrag van € 42.405 onderscheidenlijk € 5.889. Deze bedragen zijn betaald op 16 augustus 2019. De inspecteur heeft bij uitspraken op de bezwaren besloten geen teruggaaf te verlenen van deze op aangifte voldane bedragen. De rechtbank heeft de beroepen gegrond verklaard en bepaald dat de inspecteur teruggaaf moet verlenen van de op aangifte voldane accijns van € 42.405 en € 5.889. De rechtbank heeft de inspecteur veroordeeld in de proceskosten van belanghebbende tot een bedrag van € 1.518, en heeft bepaald dat de inspecteur het door belanghebbende betaalde griffierecht van € 354 aan hem vergoedt.

Ter zake van het tekort dat vermeld is bij verzending van de goederen onder e-AD met nummer [nummer 1] (het eerste document) heeft België eveneens accijns geheven voor een bedrag van € 49.997,60.

Het geschil betreft het antwoord op de vraag of belanghebbende in Nederland accijns verschuldigd is geworden ter zake van het gebleken tekort aan ethylalcohol in verband met het vervoer vanuit België naar Nederland.

Belanghebbende concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de rechtbank en tot vergoeding van de werkelijke proceskosten voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De inspecteur concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank en tot ongegrondverklaring van het bij de rechtbank ingestelde beroep.

Partijen zijn verdeeld over de vraag of de lidstaat van heffing dient te worden vastgesteld aan de hand van 10, lid 2, van richtlijn 2008/118/EG, of althans artikel 2c, lid 2, van de Wet op de accijns, dan wel aan de hand van artikel 10, lid 4, van richtlijn 2008/118/EG.

Het Gerecht EU heeft de prejudiciële vragen van het hof over de uitleg van de in 4.1 vermelde richtlijnbepalingen in de prejudiciële beslissing als volgt beantwoord.

Belanghebbende stelt dat ook na de prejudiciële beslissing onduidelijkheid resteert over de uitleg van Unierecht en dat nieuwe prejudiciële vragen dienen te worden geformuleerd over de precieze draagwijdte van het begrip onregelmatigheid in de zin van artikel 10, lid 6, van richtlijn 2008/118/EG. Subsidiair stelt belanghebbende dat het hof - in lijn met het door de Europese Commissie in de prejudiciële procedure ingenomen standpunt - moet oordelen dat de onregelmatigheid in dit geval heeft plaats gevonden in de lidstaat van vertrek (België), zodat de naheffingsaanslagen ten onrechte zijn opgelegd.

Het hof volgt de standpunten van belanghebbende niet. Het Gerecht EU heeft overwogen dat het begrip ‘onregelmatigheid’ voor het gehele artikel 10 van richtlijn 2008/118/EG dezelfde betekenis heeft.[_8f519cca-4e4c-465e-9aaf-6674e812ec3d] En voorts dat een dergelijke onrechtmatigheid kan worden aangenomen indien een hoeveelheid ontbreekt bij de levering van onder accijnsschorsing overgebrachte accijnsgoederen, behoudens de in artikel 7, lid 4, van richtlijn 2008/118/EG bedoelde gevallen.[_78301125-7386-4cb4-a5f9-8e473bbb77d1] Aan dat duidelijke criterium wordt in het onderhavige geval voldaan. Het staat immers vast dat een tekort is geconstateerd (zie 2.2), terwijl het niet ervoor kan worden gehouden dat ten aanzien van dat tekort artikel 7, lid 4, van richtlijn 2008/118/EG (artikel 2, lid 5, van de Wet op de accijns) van toepassing is. Voor zover belanghebbende op de tweede zitting bij het hof alsnog heeft bedoeld te stellen dat een onherstelbaar verlies is opgetreden door een oorzaak die met de aard van de goederen verband houdt, geldt althans dat die stelling tardief is. Belanghebbende had die stelling redelijkerwijs al voorafgaand aan het stellen van prejudiciële vragen kunnen innemen. Overigens zou de nauwelijks gesubstantieerde stelling bij een inhoudelijke beoordeling ook falen, omdat de inspecteur haar afdoende heeft betwist door ter zitting (nogmaals) erop te wijzen dat de geconstateerde tekorten normen overschrijden waarbinnen een tekort toe te schrijven is aan een verlies als hiervoor bedoeld. Voorts blijkt uit het in 4.2 geciteerde dictum dat de onregelmatigheid op grond van artikel 10, lid 2, van richtlijn 2008/118/EG (artikel 2c, lid 2, van de Wet op de accijns) moet worden geacht te hebben plaatsgevonden in Nederland. Het tekort, en daarmee de onregelmatigheid, is immers bij het uitladen van de goederen in [plaats 2] geconstateerd.

Het hof ziet derhalve geen onduidelijkheid meer in de uitleg van het Unierecht die relevant is in deze zaak. Daarbij neemt het hof in aanmerking dat het Gerecht EU in punten 26 tot en met 29 van de prejudiciële beslissing reeds expliciet heeft geoordeeld over de uitleg van het begrip onregelmatigheid in de context van de leden 2 en 4 van artikel 10 van richtlijn 2008/118/EG. Er is daarmee sprake van een acte éclairé. Voor nadere prejudiciële vragen bestaat daarom geen aanleiding.

Uit bovenstaande volgt dat belanghebbende Nederlandse accijns verschuldigd is geworden met betrekking tot de geconstateerde tekorten. Voor dat geval is niet in geschil dat de naheffingsaanslagen terecht en naar het juiste bedrag zijn opgelegd.

De slotsom is dat het hoger beroep gegrond is.

Het hof oordeelt dat er geen redenen zijn voor een veroordeling in de proceskosten als bedoeld in artikel 8:75 Algemene wet bestuursrecht.