Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 24 september 2026

Partijen zijn op 28 september 2004 gehuwd in gemeenschap van goederen.

De vrouw heeft op 14 maart 2024 een verzoek tot echtscheiding ingediend. Het huwelijk van partijen is op 5 februari 2026 ontbonden door inschrijving in de registers van de burgerlijke stand van de (echtscheidings)beschikking van de rechtbank.

Partijen zijn de ouders van [minderjarige1] Poya, geboren op 14 augustus 2020 en twee meerderjarige dochters.

De vrouw heeft de rechtbank op 14 maart 2024 gevraagd om de echtscheiding tussen partijen uit te spreken en heeft daarbij verschillende nevenverzoeken gedaan. De man heeft hiertegen verweer gevoerd en heeft vervolgens zelfstandig nevenverzoeken gedaan.

De rechtbank heeft:

Deze beslissingen zijn vastgelegd in de bestreden beschikking.

De vrouw is het niet eens met het verzoek in hoger beroep van de man. Zij wil dat het hof de verzoeken van de man afwijst. De vrouw is het ook niet op alle onderdelen eens met de beslissingen van de rechtbank en komt daarvan in hoger beroep. Zij wil dat het hof de beslissingen van de rechtbank over de kinderalimentatie en de echtelijke woning gedeeltelijk ongedaan maakt. De vrouw verzoekt het hof te bepalen dat:

De man is het niet eens met de verzoeken van de vrouw. Hij wil dat het hof de verzoeken van de vrouw afwijst.

De verzoeken van partijen in de hoofdzaak zijn bij het hof geregistreerd onder zaaknummer 200.366.784/01. De incidentele verzoeken van de vrouw zijn bij het hof apart geregistreerd. Het verzoek tot schorsing is geregistreerd onder zaaknummer 200.366.784/02 en het verzoek tot het treffen van een voorlopige voorziening is geregistreerd onder zaaknummer 200.366.784/03.

Het hof heeft de volgende stukken ontvangen:

De zitting bij het hof was op 22 juli 2026. Aanwezig waren partijen met hun advocaat.

De rechtbank heeft in de bestreden beschikking geoordeeld dat de belangafweging voor toedeling van de woning in het voordeel van de vrouw uitvalt, zodat zij eerst in de gelegenheid is gesteld om het aandeel van de man in de woning over te nemen. Dit oordeel is door partijen niet bestreden. Verder heeft de rechtbank bepaald dat de vrouw na de datum van het taxatierapport drie maanden de tijd heeft om op haar kosten een notariële toedeling te realiseren. Als haar dat niet (binnen de gestelde termijn) lukt, wordt de man in de gelegenheid gesteld om de woning over te nemen binnen drie maanden na de mededeling van de vrouw dat het haar niet lukt. Als het de man ook niet (binnen de gestelde termijn) lukt om op zijn kosten de notariële toedeling te realiseren, heeft de rechtbank beslist dat de woning moet worden verkocht.

Uit de verklaringen van partijen tijdens de zitting volgt dat de marktwaarde van de woning in het taxatierapport van 8 dan wel 11 februari 2026 is geschat op € 740.000. De vrouw heeft volgens het spoorboekje van de rechtbank tot 8 dan wel 11 mei 2026 de tijd gehad om het aandeel van de man in de woning over te nemen. Vast staat dat de vrouw deze termijn niet heeft gehaald. De vrouw heeft de man op 4 mei 2026 een sms gestuurd waarin zij aangeeft de financiering niet binnen de gestelde termijn te kunnen regelen. Dit wordt door de man erkend. De man heeft op basis van deze mededeling tot 4 augustus 2026 de tijd om het aandeel van de vrouw in de woning over te nemen. Op de zitting van 22 juli 2026 heeft de man gezegd dat hij zijn best doet om de woning over te nemen. Wegens de korte termijn die de man nog heeft om de financiering van de toedeling aan hem te regelen, gaat het hof ervan uit dat de man niet aannemelijk heeft gemaakt in staat te zijn om de woning tijdig over te nemen. Gelet op de door de man ingediende stukken acht het hof het onwaarschijnlijk dat hij hiertoe in staat is. De juistheid van de stelling van de man dat hij financieel zal worden bijgestaan door zijn vader en zijn broer, is niet onderbouwd.

Op basis van het voorgaande stelt het hof vast dat het beide partijen niet is gelukt het de toedeling van de woning aan zichzelf te realiseren binnen de door de rechtbank gestelde termijnen. Het hof ziet daarin aanleiding om opnieuw te oordelen over de toedeling van de woning. Uit de door de vrouw overgelegde stukken volgt dat de hypotheekverstrekker inmiddels akkoord is en dat zij in staat is om de woning alsnog over te nemen. Het hof zal daarom de woning aan de vrouw toedelen onder de verplichting en voorwaarde om de schuld(en) waarvoor een recht van hypotheek is gevestigd op de woning over te nemen, de man te laten ontslaan uit de hoofdelijke aansprakelijkheid en waarbij de vrouw aan de man de helft van de overwaarde moet voldoen. Door de woning aan de vrouw toe te delen wordt ook de wens van de man om uit de onverdeeldheid te komen vervuld.

Het hof acht het redelijk dat partijen samen de kosten van de notaris voor de akte van verdeling dragen en zal dit dan ook zo bepalen. De vrouw zal vanaf de datum van deze beschikking zes weken de tijd krijgen om de notariële toedeling te realiseren. Lukt dat niet dan moeten partijen de woning alsnog verkopen en de netto-opbrengst samen delen. De vierde grief in het incidenteel hoger beroep van de vrouw slaagt in zoverre.

De rechtbank heeft op basis van de beschikbare gegevens bepaald dat de op de peildatum aanwezige saldi op de bankrekeningen van de vrouw bij helfte moeten worden verdeeld.

De man is het niet met deze beslissing eens. In zijn eerste grief in principaal hoger beroep voert hij aan dat sprake zou kunnen zijn van benadeling van de gemeenschap. In dat kader wenst hij inzage in de bankrekeningen van de vrouw. Hij baseert dat verzoek uitdrukkelijk op artikel 194 het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv).

De vrouw heeft hiertegen verweer gevoerd.

Het hof overweegt als volgt. Artikel 194 Rv bepaalt dat een partij bij een rechtsbetrekking tegenover degene die beschikt over bepaalde gegevens over die rechtsbetrekking, recht heeft op inzage, afschrift of uittreksel van die gegevens als zij daarbij voldoende belang heeft.

De man heeft inzage in de bankrekeningen van de vrouw verzocht, omdat volgens hem sprake zou kunnen zijn van benadeling van de gemeenschap. Van benadeling op grond van artikel 1:164 van het Burgerlijk Wetboek (BW) kan sprake zijn bij het lichtvaardig maken van schulden, verspilling of het verrichten van rechtshandelingen als bedoeld in artikel 1:88 BW zonder toestemming van de ander. Dat sprake zou zijn van een van deze gronden is door de man in het geheel niet gesteld. Het hof is van oordeel dat de man daarom niet voldoende belang heeft bij zijn verzoek tot de verzochte inzage. Het hof zal daarom dit verzoek van de man afwijzen. De eerste grief van de man faalt.

De rechtbank heeft in de bestreden beschikking bepaald dat partijen de inboedel moeten verdelen volgens de lijst die door de vrouw is overgelegd.

De man is het niet eens met deze beslissing. In zijn tweede grief in principaal hoger beroep voert hij aan de door de vrouw ingediende lijst niet volledig is. In aanvulling daarop wil hij ook graag zonder nadere verrekening toegedeeld krijgen: twee kristallen chandeliers (kroonluchters), twee Afghaanse tapijten en zijn eigen persoonlijke spullen zoals (merk)kleding, schoenen en horloges.

De vrouw heeft hiertegen verweer gevoerd. Volgens haar zijn de kroonluchters overeenkomstig de lijst al aan de man toegedeeld. Er is slechts één Afghaans tapijt en de vrouw is akkoord met toedeling daarvan aan de man. De vrouw heeft verklaard dat de persoonlijke spullen die de man noemt niet meer in de woning aanwezig zijn.

Het hof overweegt als volgt. Partijen zijn het erover eens dat de man de twee kroonluchters en één Afghaans tapijt mag hebben. De kroonluchters staan al op de lijst van de vrouw en dit verzoek is dor de rechtbank al toegewezen. De vrouw betwist dat zij nog over de persoonlijke spullen van de man beschikt. De man heeft niet nader onderbouwd dat deze spullen nog in de woning aanwezig zijn en heeft in dat kader ook geen bewijsaanbod gedaan. De tweede grief van de man slaagt voor het Afghaans tapijt en faalt voor het overige.

De rechtbank heeft in de bestreden beschikking bepaald dat de vrouw draagplichtig is voor de helft de schulden op de peildatum en blijkend uit de jaarstukken. De rechtbank heeft daarbij een schuld van € 5.640 in aanmerking genomen.

De man is het niet eens met deze beslissing. Hij heeft in zijn derde grief in principaal hoger beroep aangevoerd dat partijen op de peildatum een schuldenlast van in totaal € 14.978,- hadden. Hij meent dat de vrouw voor de helft draagplichtig is voor deze schulden.

De vrouw heeft hiertegen verweer gevoerd. De vrouw heeft de hoogte van de schuldenlast betwist en is van mening dat zij alleen draagplichtig is voor zover de man aantoonbaar deze schulden heeft voldaan.

Het hof overweegt als volgt. Uit de door de man overgelegde stukken volgt dat op de peildatum (14 maart 2024) de volgende schulden aanwezig waren:

Naar het oordeel van het hof heeft de man met overlegging van een schuldenoverzicht van de belastingdienst en de relevante jaarstukken voldoende onderbouwd dat deze schulden op de peildatum aanwezig waren en dus tot de ontbonden huwelijksgemeenschap van partijen behoren. In zoverre slaagt de derde grief van de man. Voor zover de man meer dan de helft van deze schulden heeft voldaan, heeft hij voor dat meerdere een regresvordering op de vrouw. Het is onduidelijk gebleven hoeveel de man exact heeft betaald. Het hof kan om die reden niet bepalen dat of in hoeverre de vrouw gehouden is de helft van de schulden aan de man te voldoen. Het hof wijst dat verzoek van de man dan ook af. In zoverre faalt de derde grief van de man.

Tussen partijen is niet in geschil dat de basisbehoefte van [minderjarige1] in 2025 € 615 per maand bedraagt. Na indexering bedraagt deze behoefte in 2026 (afgerond) € 643 per maand. Partijen verschillen van mening over de vraag of de behoefte moet worden verhoogd met de netto kinderopvangkosten. De rechtbank heeft in de bestreden beschikking geoordeeld dat de behoefte niet moet worden verhoogd met de netto kinderopvangkosten.

De vrouw is het niet met deze beslissing eens. In haar eerste grief in het incidenteel hoger beroep heeft zij aangevoerd dat de netto kinderopvangkosten van € 134 dermate hoog zijn in verhouding tot de verblijfsoverstijgende kosten van [minderjarige1] dat dit moet leiden tot een verhoging van de behoefte.

De man heeft hiertegen gemotiveerd verweer gevoerd.

Het hof overweegt als volgt. Het is mogelijk de behoefte van een kind te verhogen met kinderopvangkosten als deze kosten dusdanig hoog zijn dat deze niet gecompenseerd kunnen worden door lagere uitgaven op andere posten. Uit de door de vrouw ingediende facturen (productie K) volgt dat zij maandelijks € 762,27 aan kinderopvangkosten kwijt is. Uit de voorschotbeschikking van de belastingdienst (productie M) volgt dat de vrouw in 2026 een kinderopvangtoeslag ontvangt van € 8.454. Dit komt neer op een maandelijkse tegemoetkoming van € 704,50. Gelet hierop bedragen de netto kinderopvangkosten € 57,77 per maand. Naar het oordeel van het hof zijn de netto kinderopvangkosten niet dermate hoog dat deze niet gecompenseerd kunnen worden door lagere uitgaven op andere posten. Het hof ziet dus geen aanleiding de behoefte van [minderjarige1] te verhogen. De eerste grief in het incidenteel hoger beroep van de vrouw faalt dan ook.

De rechtbank is in de bestreden beschikking uitgegaan van een werkweek van 35 uur tegen een uurtarief als rijinstructeur van € 48. Op basis van deze uitgangspunten heeft de rechtbank gerekend met een winst uit onderneming van € 45.281 bruto per jaar. Het netto besteedbare inkomen van de man is berekend op € 3.157 per maand en de draagkracht op € 630 per maand.

De vrouw is het niet eens met de berekening van de rechtbank. Zij heeft in haar tweede grief in het incidenteel hoger beroep aangevoerd dat de man in het verleden altijd meer uren heeft gewerkt. Zij is van mening dat de man veertig uur per week kan werken. Verder is zij van mening dat gerekend moet worden met een uurtarief van minimaal € 55.

De man heeft hiertegen gemotiveerd verweer gevoerd.

Het hof oordeelt als volgt. De man heeft betwist dat hij meer uren kan werken dan hij nu doet. Over het uurtarief heeft de man tijdens de zitting uitleg gegeven en verteld dat de door de vrouw genoemde tarieven de tarieven betreffen die de ANWB bij een klant in rekening brengt. Dit is niet het uurtarief dat de man vervolgens verdient. Gelet op de gemotiveerde betwisting van de man, had het op de weg van de vrouw gelegen om aan te tonen dat de man meer uren tegen een hoger tarief kan werken. Zij heeft niet aangeboden haar stelling te bewijzen. Wegens het ontbreken van een nadere onderbouwing en het ontbreken van een bewijsaanbod, ziet het hof geen aanleiding uit te gaan van een hoger inkomen dan de rechtbank heeft gedaan. De tweede grief van de vrouw faalt dan ook.

De rechtbank heeft partijen gevolgd in hun berekening dat de vrouw een draagkracht heeft van € 1.224 per maand.

De vrouw heeft in haar derde grief in incidenteel hoger beroep gesteld dat zij per februari 2026 wegens ziekte 70% van haar salaris ontvangt. Zij is van mening dat per februari 2026 een nieuwe berekening moet worden gemaakt.

De man heeft hiertegen verweer gevoerd.

Het hof overweegt als volgt. De vrouw heeft met de indiening van meerdere salarisspecificaties (producties D en L) en het rapport arbeidsdeskundig onderzoek (productie N) voldoende onderbouwd dat zij ziek is en als gevolg daarvan vanaf februari 2026 nog maar 70% van haar salaris ontvangt. De vrouw heeft een draagkrachtberekening op basis van dit inkomen overgelegd (productie J). Tegen deze draagkrachtberekening heeft de man geen bezwaar gemaakt, zodat het hof deze berekening volgt voor de tweede periode. De derde grief van de vrouw slaagt in zoverre.

Tegen de door de rechtbank bepaalde ingangsdatum van 31 december 2025 is niet gegriefd, zodat het hof daarvan uitgaat. De man heeft verweer gevoerd tegen een wijziging van de kinderalimentatie met terugwerkende kracht. Hoewel de vrouw vanaf februari 2026 een lager inkomen heeft, heeft zij voor het eerst in haar incidenteel hoger beroep melding gemaakt van een lager inkomen. Het incidenteel hoger beroep is op 13 mei 2026 ingekomen bij het hof. Vanaf dat moment heeft de man rekening kunnen houden met een wijziging in de door hem te betalen bijdrage. Het hof zal daarom met ingang van de daaropvolgende maand (1 juni 2026) de kinderalimentatie wijzigen.

Op basis van voorgaande gegevens en uitgaande van een zorgkorting van 15% heeft het hof een draagkrachtberekening gemaakt. Het hof zal deze draagkrachtberekening aan deze beschikking hechten en tot uitgangspunt nemen.

Uit de draagkrachtberekening volgt dat de man vanaf juni 2026 een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige1] aan de vrouw moet betalen van € 153 per maand. Vanwege het gewijzigde inkomen van de vrouw zal het hof de door de rechtbank vastgestelde kinderalimentatie met ingang van 1 juni 2026 wijzigen.

Gelet op hetgeen is overwogen over de hoofdzaak heeft de vrouw geen belang meer bij haar verzoeken tot schorsing van de uitvoerbaarheid bij voorraad van de bestreden beschikking en het treffen van een voorlopige voorziening. Deze verzoeken zullen daarom worden afgewezen.

Gelet op het voorgaande zal het hof de bestreden beschikking ongedaan maken (vernietigen) voor zover het de kinderalimentatie en de voormalig echtelijke woning betreft en aanvullen voor zover het de inboedel betreft. Het hof zal de bestreden beschikking voor het overige in stand laten (bekrachtigen).

vernietigt de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland, locatie Utrecht, van 31 december 2025, voor zover het betreft de beslissingen onder 4.5 (de kinderalimentatie) en 4.8.1 (de voormalig echtelijke woning) en:

deelt de woning aan de [adres] in [woonplaats] toe aan de vrouw tegen de getaxeerde waarde onder de verplichting om de hypothecaire geldlening(en) waarvoor recht van hypotheek is gevestigd op de woning over te nemen, de man te laten ontslaan uit de hoofdelijke aansprakelijkheid van deze hypothecaire geldlening(en) en aan de man de helft van de overwaarde (het verschil tussen de getaxeerde waarde en de hypothecaire restschuld ten tijde van de notariële toedeling) te betalen.

bepaalt dat partijen binnen zes weken na de datum van deze beschikking de notariële levering realiseren, waarbij de kosten van levering voor rekening van partijen samen zijn;

bepaalt voor het geval de woning niet binnen zes weken na de datum van deze beschikking aan de vrouw is geleverd dat partijen de woning moeten verkopen en leveren en de netto-opbrengst daarvan moeten verdelen door:

bepaalt in aanvulling op de beslissing van de rechtbank onder 4.8.5 dat het Afghaans tapijt zonder nadere verrekening aan de man toekomt;

bepaalt dat de man aan de vrouw als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige1] Poya, geboren op 14 augustus 2020, moet betalen:

verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;

bekrachtigt de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland, locatie Utrecht, van 31 december 2025 voor het overige;

compenseert de proceskosten;

wijst af wat verder is verzocht.

wijst af het verzoek van de vrouw tot schorsing van de uitvoerbaarheid bij voorraad;

wijst af het verzoek van de vrouw tot het treffen van een voorlopige voorziening.