Gerechtshof Amsterdam, 20 oktober 2026

De vader is op 11 februari 2026 in hoger beroep gekomen van een beschikking van 21 november 2025 (hierna: de bestreden beschikking) van de rechtbank Noord-Holland, locatie Alkmaar (hierna: de rechtbank).

De moeder heeft op 14 april 2026 een verweerschrift ingediend.

Het hof heeft daarnaast de volgende stukken ontvangen:

De voorzitter heeft voorafgaand aan de zitting met [minderjarige 1] en [minderjarige 2] gesproken. Tijdens de zitting bij het hof is een samenvatting van deze gesprekken gegeven. De vader en de moeder hebben gelegenheid gehad om daarop te reageren.

De zitting heeft op 7 september 2026 plaatsgevonden. Daarbij waren aanwezig:

De ouders zijn [in] 2018 in [plaats D] met elkaar gehuwd. Het huwelijk is op 14 juli 2020 ontbonden door inschrijving van de echtscheidingsbeschikking van de rechtbank van 1 april 2020 in de registers van de burgerlijke stand.

Voorafgaand aan het huwelijk zijn geboren:

Bij beschikking van de kinderrechter van 18 december 2019 zijn de kinderen onder toezicht gesteld van de gecertificeerde instelling Jeugdbescherming Regio Amsterdam (hierna: de GI). Deze maatregel heeft tot 18 december 2022 voortgeduurd.

Bij de echtscheidingsbeschikking van 1 april 2020 is, voor zover hier van belang, de voorlopige verdeling van de zorg- en opvoedingstaken (hierna: zorgregeling of omgangsregeling) die in een beschikking voorlopige voorzieningen van 9 december 2019 was bepaald gewijzigd in die zin dat de omgang tussen de vader en de kinderen in overleg met de GI plaatsvindt waarbij de kinderen onder begeleiding omgang met de vader hebben. Daarnaast is bepaald dat de vader een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen (hierna: de kinderbijdrage) dient te betalen aan de moeder van € 250,- per kind per maand met ingang van de datum van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking in de registers van de burgerlijke stand.

Bij beschikking van 20 juli 2020 heeft de kinderrechter op verzoek van de GI de zorgregeling gewijzigd en is bepaald dat de kinderen eenmaal per maand één uur begeleide omgang met de vader hebben op een neutrale en veilige plek. Voorafgaand aan de omgang moet de vader via bloed- en urinetesten aantonen dat hij niet onder invloed is. De uitbreiding naar onbegeleide omgang is mogelijk als inzicht komt in de persoonlijkheid van de vader door middel van een persoonlijkheidsonderzoek.

Bij beschikking van 13 december 2021 heeft de kinderrechter op verzoek van de GI de zorgregeling uit de beschikking van 20 juli 2020 gewijzigd en bepaald dat de kinderen eenmaal per maand gedurende één uur omgang hebben met de vader op een neutrale en veilig plek, onder begeleiding van een professionele organisatie.

Bij beschikking van 12 september 2022 heeft de rechtbank het gezamenlijk gezag van de ouders beëindigd en is de moeder met het eenhoofdig gezag over de kinderen belast.

De rechtbank heeft in de bestreden beschikking, voor zover hier van belang, het verzoek van de vader om een omgangsregeling vast te stellen afgewezen. Daarnaast heeft de rechtbank bepaald dat de moeder de vader eens per zes maanden, voor het eerst per 1 december 2025 en vervolgens steeds ieder half jaar daarna, informeert over de schoolgang, buitenschoolse activiteiten, gezondheid, medische behandeling en het algehele welzijn met betrekking tot de kinderen. Ten slotte heeft de rechtbank bepaald dat de vader, met wijziging in zoverre van de beschikking van 1 april 2020, een kinderbijdrage dient te voldoen van € 25,- per kind per maand met ingang van 1 augustus 2023, voor wat betreft de toekomstige termijnen bij vooruitbetaling te voldoen.

De vader verzoekt de bestreden beschikking deels te vernietigen en te bepalen dat:

De moeder verzoekt de vader niet-ontvankelijk te verklaren in zijn hoger beroep althans de verzoeken van de vader in hoger beroep af te wijzen.

Op grond van artikel 1:377a, eerste lid, BW heeft het kind recht op omgang met zijn ouders en met degene die in een nauwe persoonlijke betrekking tot hem staat. De niet met het gezag belaste ouder heeft het recht op en de verplichting tot omgang met zijn kind. Op grond van het tweede lid van dit artikel stelt de rechter op verzoek van de ouders of van een van hen of degene die in een nauwe persoonlijke betrekking staat tot het kind, al dan niet voor bepaalde tijd, een regeling inzake de uitoefening van het omgangsrecht vast dan wel ontzegt hij, al dan niet voor bepaalde tijd, het recht op omgang. In het derde lid van dit artikel is bepaald dat de rechter het recht op omgang slechts ontzegt indien:

De vader stelt dat de rechtbank zijn verzoek ten aanzien van de omgang met de kinderen ten onrechte heeft afgewezen. De vader mist de kinderen heel erg en vindt het pijnlijk dat hij al vier jaar geen rol van betekenis heeft kunnen spelen in het leven van de kinderen. De vader wil het contact met de kinderen graag herstellen en volgens hem is het in het belang van de kinderen om wel contact met hun vader te hebben. Het negatieve beeld dat de kinderen van de vader hebben, moet volgens de vader worden weggenomen. De vader is bereid alle medewerking te verlenen aan een geleidelijke en verantwoorde opbouw van het contact, desnoods onder professionele begeleiding. Ter zitting heeft de vader aangegeven dat er door het hof ook eerst nog een raadsonderzoek kan worden gelast en/of voor de kinderen een bijzondere curator kan worden benoemd, zodat iets in gang gezet wordt om een contactmoment in de toekomst mogelijk te maken.

De moeder is van mening dat de rechtbank terecht heeft overwogen dat omgang tussen de vader en de kinderen op dit moment in strijd is met de zwaarwegende belangen van de kinderen, dit gelet op de structurele onveiligheid in het contact tussen de vader en de kinderen in het verleden en de nog steeds voortdurende angst van de kinderen voor de vader. Het belang van de kinderen bij welzijn, emotionele stabiliteit en veiligheid weegt zwaarder dan het recht op omgang van de vader. De kinderen staan niet open voor contact met de vader, waardoor een omgangsregeling averechts zal werken. Dat de in de beschikking van 13 december 2021 bepaalde omgangsregeling nooit is uitgevoerd is te wijten aan de vader zelf, omdat hij zich niet aan de voorwaarden van de rechtbank heeft gehouden. Een raadsonderzoek is te belastend voor de kinderen. De huidige positieve ontwikkelingen van de kinderen moeten niet verstoord worden, aldus de moeder.

De raad is van oordeel dat er geen ruimte is voor een omgangsregeling tussen de vader en de kinderen. De raad maakt zich zorgen over de voortdurende angst die de kinderen van de vader ervaren. De angst speelt bij de kinderen door de huidige procedure momenteel sterk op, maar is ook op de achtergrond in hun leven aanwezig. De raad vraagt zich af in hoeverre de kinderen hun ervaringen achter zich kunnen laten wanneer er geen omgang met de vader tot stand komt. De raad benadrukt graag beweging in de situatie te willen zien, maar kijkt ook naar de belastbaarheid van de kinderen. Enerzijds bevinden de kinderen zich in een leeftijdsfase waarin zij steeds meer een leven buitenshuis hebben. Dat zou de kinderen de kans kunnen bieden om het vertrouwen in de vader te herstellen. Anderzijds ziet de raad een vader die van de kinderen houdt, maar onvoldoende zelfinzicht toont. De vader spreekt vooral over zijn eigen behoeften en gekwetstheid en ontkent dat hij de kinderen iets heeft aangedaan. Volgens de raad is het zelfinzicht bij de vader over zijn rol in het niet plaatsvinden van het contact met de kinderen wel noodzakelijk om het contact met de kinderen te herstellen. Zolang dit zelfinzicht bij de vader ontbreekt is het geforceerd herstellen van het contact voor de kinderen te belastend. Volgens de raad zal een raadsonderzoek niet leiden tot meer inzicht in de wijze waarop de situatie kan worden opgelost. De raad denkt eerder aan de benoeming van een bijzondere curator.

Aan het hof ligt de vraag voor of een omgangsregeling moet worden vastgesteld tussen de vader en de kinderen.

Als uitgangspunt geldt dat een kind en een ouder recht hebben op contact met elkaar. Het is in het algemeen voor een kind van groot belang om beide ouders te kennen en een goede band met hen te onderhouden. Er kunnen echter omstandigheden zijn die maken dat het zwaarwegend belang van het kind met zich brengt dat door de rechter geen omgangsregeling wordt vastgesteld. Naar het oordeel van het hof is op dit moment sprake van dergelijke omstandigheden. Hiertoe overweegt het hof als volgt.

Uit de stukken in het dossier en uit wat op de zitting is besproken blijkt het volgende. De ouders hebben een belast verleden met elkaar, en er is sprake van veel spanning tussen hen. De kinderen hebben in de thuissituatie tussen de vader en de moeder veel meegemaakt en zijn getuige geweest van fysiek en verbaal geweld vanuit de vader naar de moeder. In 2025 is de vader tweemaal bij de woning van de moeder gekomen, terwijl de kinderen aanwezig waren. Daarbij heeft hij zich agressief gedragen. Volgens de moeder is de vader ook recentelijk nog bij het huisadres van haar ouders verschenen. Het gedrag van de vader heeft een grote invloed gehad op zowel de moeder als de kinderen. Inmiddels is er ruim vier jaar geen contact meer tussen de vader en de kinderen. [minderjarige 2] is vanwege haar angst nog niet in staat om over de vader praten, en volgt om die reden geen therapie. [minderjarige 1] heeft langdurige therapie gevolgd en heeft haar behandeltraject afgerond.

Naar het oordeel van het hof heeft de rechtbank op juiste gronden geoordeeld dat contact op dit moment niet in het belang van de kinderen is. Naar het oordeel van het hof erkent de vader de negatieve impact van zijn gedrag op de moeder en de kinderen onvoldoende. Tijdens de zitting in hoger beroep heeft de vader verklaard dat hij slechts twee fouten heeft gemaakt, namelijk dat hij verliefd is geworden op een andere vrouw en dat hij te hard heeft gewerkt. Daarnaast houdt hij vooral de moeder verantwoordelijk voor hetgeen hem is overkomen. Het hof overweegt dat de vader daarmee onvoldoende inzicht heeft getoond in zijn eigen handelen, terwijl dit inzicht wel noodzakelijk is voor een eventueel contactherstel met de kinderen. Verder weegt mee dat de kinderen uitdrukkelijk aan het hof hebben aangegeven geen contact met de vader willen. Onder deze omstandigheden is het hof van oordeel dat het vaststellen van een omgangsregeling, dan wel het forceren van contactherstel, op dit moment in strijd is met zwaarwegende belangen van de kinderen. Het hof onderschrijft daarom het oordeel van de rechtbank dat nu geen omgangsregeling dient te worden vastgesteld. Het hof zal het verzoek van de vader afwijzen en de bestreden beschikking op dit punt bekrachtigen. De vader verzoekt subsidiair in hoger beroep een omgangsregeling zoals vastgesteld bij beschikking van 13 december 2021 te bekrachtigen. Het hof stelt vast dat er geen uitvoering aan deze zorgregeling is gegeven. Zoals hiervoor is overwogen, is contact tussen de vader en de kinderen thans in strijd met zwaarwegende belangen van de kinderen. Het hof zal dit verzoek van de vader dan ook afwijzen.

Uit artikel 1:377b, lid 1 BW volgt dat de ouder die met het gezag is belast, gehouden is de niet met het gezag belaste ouder op de hoogte te stellen omtrent gewichtige aangelegenheden met betrekking tot de persoon en het vermogen van het kind en deze ouder te raadplegen over te nemen beslissingen. Op verzoek van een ouder kan de rechter ter zake een regeling vaststellen. Op grond van het tweede lid van die bepaling kan de rechter bepalen dat het eerste lid buiten toepassing blijft indien het belang van het kind zulks vereist.

De vader stelt zich op het standpunt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat een informatieregeling met een frequentie van eens per half jaar passend is. Het doet geen recht aan de betrokkenheid die de vader wil hebben bij de ontwikkeling en het welzijn van de kinderen. In zes maanden tijd kan namelijk veel gebeuren in het leven van een kind. De vader wil dan ook dat een uitgebreidere informatieregeling wordt vastgesteld. Het is onduidelijk waarom een informatieregeling te belastend zou zijn voor de moeder en de kinderen. De vader heeft aangegeven dat hij niet zal reageren op de berichten van de moeder, waardoor van enige belasting van de moeder en de kinderen geen sprake is. Het opstellen van een periodiek e-mailbericht vergt slechts een beperkte inspanning van de moeder, aldus de vader.

De moeder is van mening dat de rechtbank terecht heeft geoordeeld dat een beperkte informatieregeling passend en in het belang van de kinderen is. Een frequentere regeling is een belasting voor de moeder en indirect ook voor de kinderen, mede gelet op de bewogen voorgeschiedenis en de nog altijd voortdurende angst van de kinderen voor de vader. De veiligheid van de kinderen en de moeder kan bij frequente communicatie met de vader niet gegarandeerd worden. Met een uitgebreidere regeling bestaat een risico op conflicten en spanning. De moeder betwijfelt of de vader niet op de berichten van de moeder zal reageren. De vader wordt met een halfjaarlijkse regeling voldoende geïnformeerd over het onderwijs, gezondheid, buitenschoolse activiteiten en welzijn van de kinderen.

De raad overweegt dat de informatieregeling eenzijdig is. De raad vindt het bevorderend voor de situatie als de vader ook informatie zou delen met de moeder. Die openheid van de vader richting de moeder kan de moeder ook geruststellen.

Het hof ziet geen aanleiding voor een frequentere informatieregeling, zoals door de vader verzocht. Er is gebleken dat de moeder de door de rechtbank vastgestelde informatieregeling uitvoert en de vader de informatie over de kinderen elke zes maanden ontvangt. Een frequentere informatieregeling zou, gelet op de weerstand van met name [minderjarige 2] daartegen, niet in hun belang zijn. Ook biedt de bestaande informatieregeling, waarbij de moeder de vader elke zes maanden informeert over de schoolgang, buitenschoolse activiteiten, gezondheid, medische behandeling en het algemene welzijn met betrekking tot de kinderen, de vader voldoende gelegenheid om op de hoogte te blijven van de ontwikkeling en het welzijn van de kinderen. Het hof zal daarom het verzoek van de vader afwijzen en de bestreden beschikking op dit punt bekrachtigen. Ten overvloede overweegt het hof dat de vastgestelde informatieregeling geen ruimte biedt voor of een uitnodiging is aan de vader om middels een reactie informatie te geven over ontwikkelingen in zijn leven, tenzij daar expliciet door de moeder om wordt gevraagd.

Op grond van artikel 1:401, vierde lid van het Burgerlijk Wetboek (BW) kan een rechterlijke uitspraak betreffende levensonderhoud worden gewijzigd, indien zij van de aanvang af niet aan de wettelijke maatstaven heeft beantwoord doordat bij die uitspraak van onjuiste of onvolledige gegevens is uitgegaan.

De vader stelt zich op het standpunt dat de rechtbank de kinderbijdrage ten onrechte heeft gewijzigd in een bijdrage van € 25,- per kind per maand. Ten tijde van het huwelijk had de vader een verzamelinkomen van € 27.370,-. In de jaren daarna had de vader het volgende verzamelinkomen:

Het huwelijk van partijen is op 14 juli 2020 ontbonden. Het hof zal daarom het jaar 2019 als peiljaar nemen om de behoefte van de kinderen te bepalen.

Uit de aanslag inkomstenbelasting 2019 van de vader blijkt dat zijn verzamelinkomen € 27.370,- bedroeg. De belastingdienst heeft dit bedrag in 2023 gecorrigeerd in een negatief bedrag en de vader heeft daarover ter zitting verklaard dat dit is gedaan omdat hij als ondernemer veel aftrekposten had. Deze correctie is door de vader echter niet nader onderbouwd en het hof ziet daarom aanleiding om uit te gaan van het verzamelinkomen volgens de oorspronkelijke aanslag uit 2019, zijnde € 27.370,-. Het hof heeft ook niet kunnen vaststellen of de vader in 2019 al dan niet ondernemer was. Het hof zal het inkomen van de vader in 2019 daarom aanmerken als inkomen uit loon. Uitgaande hiervan becijfert het hof het NBI van de vader op € 1.896,- per maand in 2019.

De moeder heeft onbetwist gesteld dat haar inkomen uit loon in 2019 € 16.491,- bruto bedroeg. Het hof zal hier vanuit gaan. Zij heeft daaraan de conclusie verbonden dat de behoefte van de kinderen in 2019 € 713,- per maand bedraagt. Uitgaande hiervan becijfert het hof het NBI van de moeder op € 1.364,- per maand in 2019.

De leeftijd van de kinderen ten tijde van het uiteengaan van partijen en het daarbij behorende tabelpunt van 6 in aanmerking nemende en rekening houdend met het kindgebonden budget, is de behoefte van de kinderen op basis van de tabel van 2019 € 708,- per maand. Dit komt neer op € 354,- per kind per maand in 2019. Geïndexeerd naar 2020 bedraagt de behoefte € 726,- per maand, zijnde € 363,- per kind per maand. Geïndexeerd naar 2021 bedraagt de behoefte € 747,- per maand, zijnde € 374,- per kind per maand.

De eerste periode ziet op de periode vanaf de datum van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking tot 1 januari 2021. Gebleken is dat de vader in 2020 een negatief inkomen had. Gelet hierop zal het hof een minimale bijdrage van € 25,- per kind per maand vastleggen. Het hof komt niet toe aan het bespreken van de draagkracht van de moeder gelet op de hoogte van het inkomen van de vader.

De tweede periode ziet op de periode van 1 januari 2021 tot 1 januari 2022. Gebleken is dat de vader toen een inkomen had van € 27.667,- (zo blijkt uit de aanslag en de verklaring van de belastingdienst). Bij gebrek aan een nadere onderbouwing van de door de vader overgelegde stukken zal het hof ervan uitgaan dat het inkomen uit loon betreft. In eerste instantie nam de vader het standpunt in dat de verklaring van de belastingdienst niet klopt omdat hij een periode gedetineerd is geweest maar ter zitting in hoger beroep heeft de vader aangegeven dat de verklaring van de belastingdienst wel klopt. Uitgaande hiervan berekent het hof het NBI van de vader op € 1.986,- per maand waarbij rekening is gehouden met de algemene heffingskorting en de arbeidskorting. De draagkracht van de vader in deze periode bedraagt € 273,- per maand op basis van de formule 70% [NBI - (0,3 NBI + € 1.000,-)].

Het inkomen van de moeder in 2021 bedroeg volgens de aangifte IB 2021 € 23.405,-. Uitgaande hiervan berekent het hof het NBI van de moeder op € 2.396,- waarbij rekening is gehouden met de algemene heffingskorting, de arbeidskorting, de inkomensafhankelijke combinatiekorting en het kindgebonden budget. De draagkracht van de moeder bedraagt € 474,- per maand op basis van de formule 70% [NBI - (0,3 NBI + € 1.000,-)].

De draagkracht van de ouders samen bedraagt € 747,-. Dat is gelijk aan de hoogte van de behoefte van de kinderen (zijnde € 747,- per maand in 2021). De vader heeft geen recht op zorgkorting. Dit maakt dat de door hem te betalen kinderbijdrage in periode 2 neerkomt op totaal € 273,- per maand voor beide kinderen tezamen.

Met ingang van 1 januari 2022 is het inkomen van de vader drastisch gedaald. Uit de aanslag over 2022 blijkt dat het verzamelinkomen van de vader € 4.516,- bedroeg, in 2023 bedroeg het verzamelinkomen € 12.636,-, in 2024 ontving de vader een bijstandsuitkering en in 2025 bedroeg het verzamelinkomen van de vader € 17.782,-.

De rechtbank heeft de kinderbijdrage met ingang van 1 augustus 2023 gewijzigd naar een bedrag van € 25,- per kind per maand gelet op het lage inkomen van de vader. Het hof komt tot de conclusie dat de vader al met ingang van 1 januari 2022 dit lagere bedrag aan kinderbijdrage dient te betalen omdat zijn inkomen in 2022 al een stuk lager was dan in 2021.

Het voorgaande betekent dat de vader met ingang van 14 juli 2020 tot 1 januari 2021 een kinderbijdrage dient te voldoen van € 25,- per kind per maand, zijnde € 50,- per maand. Met ingang van 1 januari 2021 tot 1 januari 2022 dient de vader een kinderbijdrage te voldoen van totaal € 273,- per maand en met ingang van 1 januari 2022 dient de vader een kinderbijdrage te voldoen van € 25,- per kind per maand, zijnde € 50,- per maand.

Op grond van artikel 1:402a BW gaat de wettelijke indexering over de kinderbijdrage die de vader moet betalen per 1 januari 2027 in. Het hof zal niet overgaan tot een ambtshalve indexering van de kinderbijdrage over het verleden, omdat daarmee buiten de grenzen van de rechtsstrijd wordt getreden. De moeder heeft immers in hoger beroep niet gevraagd om een hogere bijdrage vast stellen dan de door de rechtbank met ingang van 1 augustus 2023 vastgestelde bijdrage van € 25,- per maand per kind.

Ter zitting in hoger beroep is gebleken dat de vader vanaf 14 juli 2020 vrijwel geen kinderbijdrage heeft betaald aan de moeder. Het hof hoeft daarom niet te oordelen over een eventuele terugbetalingsverplichting van de moeder jegens de vader.

Het hof heeft een behoefteberekening en een draagkrachtberekening voor periode 2 gemaakt. Exemplaren van deze berekeningen zijn aan deze beschikking gehecht.

Het voorgaande betekent dat het hof de bestreden beschikking zal vernietigen.