Centrale Raad van Beroep, 15 oktober 2026

Appellant heeft voor het laatst gewerkt als schoonmaker voor gemiddeld 47,69 uur per week. Op 15 februari 2021 heeft hij zich ziekgemeld met lichamelijke en psychische klachten. Nadat appellant een aanvraag om een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) had ingediend, heeft onderzoek plaatsgevonden door een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige van het Uwv. De verzekeringsarts heeft vastgesteld dat appellant bij het verrichten van werkzaamheden beperkingen heeft en heeft die beperkingen neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 30 juli 2023. De arbeidsdeskundige heeft vastgesteld dat appellant niet meer geschikt is voor zijn laatste werk. De arbeidsdeskundige heeft vervolgens voor appellant functies geselecteerd en een mate van arbeidsongeschiktheid berekend van 22,71%. Het Uwv heeft appellant bij besluit van 14 augustus 2023 per 13 februari 2023 een WIA-uitkering geweigerd omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt wordt geacht. Appellant heeft hiertegen bezwaar gemaakt.

Bij beslissing op bezwaar van 12 augustus 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellant gegrond verklaard. Het Uwv heeft het besluit van 14 augustus 2023 herroepen en aan appellant alsnog per 13 februari 2023 een vervolguitkering op grond van de Wet WIA toegekend. Hieraan liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft op 13 juni 2024 een aantal beperkingen toegevoegd aan de FML wegens de psychische klachten van appellant. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft vervolgens de primair geselecteerde functies opnieuw beoordeeld en geconcludeerd dat er onvoldoende geschikte functies overblijven voor appellant. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft nieuwe functies geselecteerd, op basis waarvan de mate van arbeidsongeschiktheid is vastgesteld op 40,17%.

Appellant wordt niet gevolgd in zijn standpunt dat het medisch onderzoek van het Uwv onzorgvuldig is. Hiertoe wordt overwogen dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep voldoende heeft gemotiveerd dat kon worden afgezien van een spreekuurcontact in bezwaar. In het rapport van 13 juni 2024 heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep toegelicht dat er een zorgvuldig en uitgebreid onderzoek is verricht door de verzekeringsarts. Ook zijn er in bezwaar geen medische gegevens aangevoerd waaruit blijkt dat de verzekeringsarts een onjuist of onvolledig beeld heeft gehad van de medische problematiek van appellant. De verzekeringsarts heeft appellant gezien tijdens een spreekuurcontact, waarbij de verzekeringsarts een psychisch onderzoek heeft verricht. De verzekeringsarts heeft in het rapport van 21 juli 2023 vermeld dat het niet mogelijk was om een lichamelijk onderzoek te verrichten omdat appellant te gespannen is voor een functieonderzoek van de heupen en knieën. De verzekeringsarts heeft opgemerkt dat er geen sprake is van hydrops en geen instabiliteit in de knieën. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft bovendien de in het dossier aanwezige medische informatie van de behandelend specialisten en van de huisarts kenbaar meegenomen in de heroverweging.

De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak terecht geoordeeld dat geen aanleiding bestaat voor twijfel aan de juistheid van de vastgestelde belastbaarheid. Ook wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, geeft geen aanleiding voor twijfel aan de juistheid van het medisch oordeel van het Uwv. Volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep is in de FML uitvoerig rekening gehouden met een aanzienlijk beperkte mentale belastbaarheid en de beperkte belastbaarheid van het bewegingsapparaat. Dit standpunt van de verzekeringsarts bezwaar en beroep wordt gevolgd. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in het rapport van 13 juni 2024 voldoende gemotiveerd dat er geen aanleiding is voor het aannemen van een urenbeperking. Volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep is met de slaapproblemen van appellant voldoende rekening gehouden door een beperking voor ’s nachts werken en het aangewezen zijn op regelmatige werktijden. De lichamelijke klachten van appellant en zijn psychische klachten zijn weliswaar factoren die de slaap negatief beïnvloeden, maar uit de medische stukken blijkt niet, anders dan appellant stelt, dat hij een slaapstoornis heeft. Ook heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep meegewogen dat appellant om negen uur kan opstaan en dat uit het dagverhaal geen noodzakelijke recuperatiemomenten blijken. Ook heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep aandacht besteed aan het cannabisgebruik van appellant. Informatie hierover is door de verzekeringsarts bezwaar en beroep meegenomen. Dat op basis van deze gegevens onvoldoende rekening zou zijn gehouden met de problematiek volgt de verzekeringsarts bezwaar en beroep niet. Appellant heeft in hoger beroep nog nadere medische stukken overgelegd die dateren van november 2024 tot en met april 2026. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in een rapport van 2 juni 2026 voldoende gemotiveerd dat deze stukken geen nieuwe informatie bevatten over de medische situatie van appellant rond de datum in geding.

Nu de Raad geen reden heeft om te twijfelen aan de juistheid van de medische beoordeling, wordt het verzoek van appellant om een onafhankelijke deskundige te benoemen afgewezen.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de toekenning van de WIA-uitkering aan appellant waarbij de mate van arbeidsongeschiktheid is vastgesteld op 40,17% in stand blijft.