Centrale Raad van Beroep, 14 oktober 2026

SAMENVATTING

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv appellant per 12 mei 2022 terecht geen WIAuitkering heeft toegekend, omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Appellant vindt dat hij meer (medische) beperkingen heeft en de door de arbeidsdeskundige geselecteerde functies niet kan vervullen. Appellant heeft ter onderbouwing van zijn standpunt twee rapporten ingezonden van verzekeringsarts F. Sheikkariem, die appellant ten aanzien van meerdere belastingitems meer beperkt acht. Het Uwv heeft naar aanleiding van deze rapporten aanleiding gezien iets meer beperkingen aan te nemen voor appellant, maar niet in de mate zoals geadviseerd door Sheikkariem. De Raad ziet aanleiding om aan te sluiten bij de inzichtelijk gemotiveerde conclusies van Sheikkariem en de door haar opgestelde FML en draagt het Uwv op om uitgaande van deze FML een arbeidskundige beoordeling te verrichten en te beoordelen of deze beoordeling gevolgen heeft voor het bestreden besluit.

PROCESVERLOOP

Namens appellant heeft mr. V.M.C. Verhaegen, advocaat, hoger beroep ingesteld en een expertiserapport ingezonden. Het Uwv heeft een verweerschrift en een nader stuk ingediend.

Appellant heeft een nader expertiserapport ingezonden.

Het Uwv heeft onder toezending van rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep gereageerd op het nader expertiserapport en een schriftelijke vraag van de Raad.

Appellant heeft nadere stukken ingezonden.

Appellant heeft verzocht om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.

De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 2 september 2026. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Verhaegen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. G.A. Vermeijden.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

Uitspraak van de rechtbank

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. De rechtbank heeft geoordeeld dat het medisch onderzoek op een voldoende zorgvuldige wijze heeft plaatsgevonden. De rechtbank heeft appellant niet gevolgd in zijn standpunt dat de verzekeringsarts contact had moeten opnemen met zijn bedrijfsarts omdat de FML van deze bedrijfsarts meer beperkingen bevat dan de verzekeringsarts heeft vastgesteld. Hiertoe is overwogen dat het vaste rechtspraak van de Raad is dat er niet aan voorbijgegaan kan worden dat een door de bedrijfsarts opgestelde FML bedoeld is om de re-integratiemogelijkheden van de betrokkene in kaart te brengen en dus een ander doel heeft dan de beoordeling van de mate van arbeidsongeschiktheid. De rechtbank ziet om die reden ook geen aanleiding om aan te sluiten bij de FML van de bedrijfsarts. De rechtbank heeft geen aanknopingspunten dat de verzekeringsartsen van het Uwv de beperkingen van appellant hebben onderschat. De in beroep ingebrachte medische informatie bevat voor het merendeel geen nieuwe informatie over de klachten van appellant en is al betrokken bij de beoordeling van de verzekeringsarts bezwaar en beroep. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft benoemd dat bij appellant sprake is van een pijnsyndroom en posttraumatische stressstoornis. De verzekeringsartsen hebben afdoende gemotiveerd dat er geen aanleiding is voor meer beperkingen ten aanzien van het sociaal en persoonlijk functioneren. Bij appellant zijn geen aanwijzingen voor ernstige problematiek omdat het ontbreekt aan neurologische stoornissen en/of evidente psychopathologie of cognitieve stoornissen. De rechtbank acht de door de verzekeringsarts bezwaar en beroep gegeven toelichting dat er in de medische gegevens en eigen onderzoeksbevindingen geen onderbouwing is te vinden voor een urenbeperking navolgbaar. De rechtbank heeft geen reden gezien om een onafhankelijke deskundige te benoemen en heeft de voor appellant geselecteerde functies in medisch opzicht passend geacht.

Het standpunt van appellant

3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellant heeft aangevoerd meer beperkt te zijn dan het Uwv heeft aangenomen. Ter ondersteuning van zijn standpunt heeft appellant een expertiserapport van 26 augustus 2025 van verzekeringsarts F. Sheikkariem van Lechnerconsult ingebracht met een bijgevoegde FML. Volgens Sheikkariem is appellant als gevolg van een posttraumatische stressstoornis, een depressieve stoornis door somatische aandoening (matig ernstig) en chronisch whiplashletsel meer beperkt te achten dan door het Uwv is aangenomen. De verzekeringsartsen van het Uwv hebben bij hun beoordeling ten onrechte niet betrokken dat bij appellant sprake is van een depressieve stoornis en een ongespecificeerde slaap-waakstoornis. De slaapstoornis moet bezien worden in het kader van de psychische aandoening van appellant. Appellant is hierdoor beperkt ten aanzien van de duurbeperking. Zowel op energetisch gebied als ten aanzien van recuperatie. Door zijn medicatiegebruik is er sprake van sufheid, overdag in slaap vallen en cognitieve problemen ten aanzien van aandacht. Daarnaast is er een opvallende traagheid passend bij zijn medicatiegebruik en depressieve stoornis. Ook is er een vermoeden van longproblemen met invloed op de energetische belastbaarheid. Appellant heeft benutbare mogelijkheden, waarbij volgens Sheikkariem een aantal beperkingen aan de FML zouden moeten worden toegevoegd. Een beperking voor belastingaspect 1.8.1 (werk zonder afleiding door anderen en harde geluiden), 1.8.3 (werk zonder veelvuldige storingen en onderbrekingen), 1.8.5 (werk zonder hoog handelingstempo in fysiek en mentaal complex werk), 2.7 (eigen gevoelens uiten), 2.8 (omgaan met conflicten), 2.12.1 en 2.12.2 (aangewezen op werk met weinig/geen direct klantcontact/patiëntcontact/contact met hulpbehoevenden), 4.10 (frequent buigen tijdens het werk) en werktijden. Appellant kan maximaal zes uur per dag en dertig uur per week werken, waarbij sprake moet zijn van regelmatige werktijden.

Het standpunt van het Uwv

4. Het Uwv heeft onder verwijzing naar een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep van 3 oktober 2025 gevraagd om de aangevallen uitspraak te bevestigen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in het rapport van Sheikkariem geen reden gezien het standpunt te wijzigen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft beschreven dat het spreekuurcontact tussen Sheikkariem en appellant, dat de basis vormt voor de conclusies van Sheikkariem, heeft plaatsgevonden ver na de datum in geding. De bevindingen van de primaire arts op 23 juni 2022 geven een realistischer beeld. De verzekeringsarts bezwaar en beroep weerspreekt dat het Uwv geen aandacht heeft geschonken aan de depressieve klachten van appellant. Aan de diagnose depressieve stoornis en ongespecificeerde slaapwaakstoornis alleen komt geen doorslaggevende betekenis toe bij het vaststellen van beperkingen.

Nadere proceshandelingen

5. In een aanvullend rapport van 12 februari 2026 is door Sheikkariem gereageerd op het rapport van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van 3 oktober 2025 en toegelicht waarom zij bij haar bevindingen blijft.

6. Het Uwv heeft onder toezending van een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep van 13 maart 2026 met bijgevoegde FML van gelijke datum en een nader rapport van een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep gereageerd op het aanvullend rapport van Sheikkariem en vragen van de Raad. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft aanleiding gezien om appellant aanvullend beperkt te achten voor belastingaspect 1.8.3 (werk zonder veelvuldige storingen en onderbrekingen), 1.8.5 (werk zonder hoog handelingstempo), 2.8 (omgaan met conflicten) en de belastingitems 2.12.1 (uitsluitend oppervlakkig en/of kortdurende klachtencontacten) en 2.12.2 (uitsluitend oppervlakkig en/of kortdurende patiëntencontacten). De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft op basis van een deels gewijzigde functieselectie berekend dat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is (24,26%).

Het oordeel van de Raad

7. De Raad beoordeelt aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden, of de rechtbank het bestreden besluit terecht in stand heeft gelaten. De Raad komt tot het oordeel dat het bestreden besluit niet deugdelijk is gemotiveerd. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Conclusies en gevolgen

8. Uit het voorgaande volgt dat het bestreden besluit niet deugdelijk gemotiveerd is, zodat het genomen is in strijd met de artikelen 3:2 en 7:12, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Om te kunnen komen tot een definitieve beslechting van het geschil ziet de Raad aanleiding om met toepassing van artikel 8:51d van de Awb het Uwv opdracht te geven de hiervoor genoemde gebreken in het bestreden besluit te herstellen. Het Uwv zal op grond van de FML zoals vastgesteld door verzekeringsarts Sheikkariem in haar rapport van 26 augustus 2025 een nieuwe arbeidskundige beoordeling moeten verrichten door een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep en moeten beoordelen wat de mate van arbeidsongeschiktheid is van appellant. De Raad zal daartoe een termijn van acht weken stellen.

9. Omdat met deze uitspraak nog geen einde is gekomen aan het geding, wordt nog geen oordeel gegeven over de proceskostenvergoeding en het verzoek om schadevergoeding wegens de gestelde overschrijding van de redelijke termijn en de wettelijke rente. Dat gebeurt in de einduitspraak.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep draagt het Uwv op om binnen acht weken na verzending van deze tussenuitspraak het gebrek in het bestreden besluit te herstellen met inachtneming van wat de Raad heeft overwogen.

Deze uitspraak is gedaan door F.M. Rijnbeek, in tegenwoordigheid van G.T. Hunsel als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 14 oktober 2026.

(getekend) F.M. Rijnbeek

(getekend) G.T. Hunsel