Centrale Raad van Beroep, 13 oktober 2026

Bij uitspraak van 5 juli 2023 heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het besluit van 16 augustus 2022 gegrond verklaard en dit besluit vernietigd. De rechtbank heeft daarbij bepaald dat het Uwv opnieuw op het bezwaar tegen het besluit van 16 juli 2021 moet beslissen. Voorts is het Uwv opgedragen om appellante alsnog fysiek op een spreekuur te onderzoeken of te motiveren dat een spreekuurcontact geen toegevoegde waarde heeft in het licht van de aard van de klachten en de beschikbare medische informatie.

Ter uitvoering van deze uitspraak van de rechtbank heeft een verzekeringsarts bezwaar en beroep appellante op een spreekuur gezien en op 9 november 2023 een rapport opgesteld. Het Uwv heeft op basis hiervan geen aanleiding gezien voor wijziging van zijn standpunt. Bij besluit van 30 november 2023 (bestreden besluit) is een nieuwe beslissing op het bezwaar van appellante genomen waarbij het bezwaar opnieuw ongegrond is verklaard.

Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Zij heeft – kort samengevat – aangevoerd dat onvoldoende rekening is gehouden met de bijwerkingen van het medicijngebruik, haar concentratiestoornissen, slecht slapen, moeheid en somberheid. Ook is door de rechtbank onvoldoende gewicht toegekend aan het feit dat appellante niet is gestart met een EMDR-behandeling. Daartoe had een urenbeperking vastgesteld moeten worden. Volgens appellante is haar psychische belastbaarheid onvoldoende weergegeven in de FML. Ter ondersteuning van haar standpunt heeft appellante verwezen naar de expertise van verzekeringsarts De Vries, de informatie van Psygro en de verpleegkundig specialist. Appellante heeft ten slotte nog aangevoerd dat de pgb-inkomsten, die zij ontving in verband met de zorg voor haar dochter, ten onrechte niet zijn betrokken bij de vaststelling van het maatmaninkomen.

Het Uwv heeft verzocht om bevestiging van de aangevallen uitspraak. Over het maatmanloon heeft het Uwv het standpunt ingenomen dat de pgb-inkomsten daarin terecht niet zijn opgenomen omdat die inkomsten voor de sociale verzekeringen niet zijn aan te merken als loon.

Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is. De mate van arbeidsongeschiktheid wordt berekend door het loon dat een betrokkene in zijn laatste werk nog had kunnen verdienen, te vergelijken met het loon dat hij kan verdienen in passende functies. Deze beoordeling is gebaseerd op een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek. Beide aspecten worden hieronder besproken.

Op grond van de gedingstukken en het verhandelde ter zitting van 5 juni 2025 is bij de Raad twijfel ontstaan over de juistheid van de medische beoordeling. De Raad heeft daarom de arts arbeid en gezondheid Perquin als deskundige benoemd.

De deskundige heeft op 2 maart 2026 een rapport uitgebracht en geoordeeld dat op de datum in geding, 17 februari 2021, bij appellante sprake was van een gegeneraliseerde angststoornis, met als symptomen paniek en moeite met situaties waarin zij niet weg kan. Daarnaast was waarschijnlijk sprake van een depressieve stoornis, licht tot matig van ernst. Verder was sprake van stressklachten. De deskundige heeft voor wat betreft de FML van 1 juli 2021 een aanvullende beperking noodzakelijk geacht voor werken in een situatie of ruimte waarin appellante in het geheel niet weg kan. Voor een aanvullende beperking ten aanzien van de duurbelastbaarheid, of voor andere beperkingen, heeft de deskundige geen onderbouwing gezien.

Als uitgangspunt geldt volgens vaste rechtspraak dat de bestuursrechter het oordeel van een onafhankelijke, door hem ingeschakelde deskundige volgt, indien de door deze deskundige gebezigde motivering hem overtuigend voorkomt. Deze situatie doet zich in deze zaak voor. Het rapport van de door de Raad ingeschakelde deskundige Perquin van 2 maart 2026 geeft blijk van een zorgvuldig onderzoek en is inzichtelijk en consistent. De deskundige heeft dossierstudie verricht, appellante onderzocht en heeft alle medische gegevens van de behandelaars van appellante betrokken in zijn oordeelsvorming. Met de reactie van 23 juli 2026 heeft de deskundige gemotiveerd toegelicht dat en waarom de zienswijze van appellante niet leidt tot een ander medisch oordeel. De Raad heeft geen aanknopingspunten gevonden voor twijfel aan het oordeel van de deskundige.

De deskundige heeft een aanvullende beperking noodzakelijk geacht voor werken in een situatie of ruimte waarin zij in het geheel niet weg kan. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft deze beperking overgenomen en vastgelegd in een FML van 13 april 2026. Voor een aanvullende beperking ten aanzien van de uren of andere beperkingen, heeft de deskundige geen aanleiding gezien. Door de Raad zal daarom uitgegaan worden van de juistheid van de FML van 13 april 2026.

De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft in het rapport van 21 april 2026 op basis van de aanvullende beperking, de geselecteerde functies nogmaals op hun geschiktheid beoordeeld. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft vastgesteld dat in alle functies de mogelijkheid bestaat om de werkplek te verlaten. Per functie zijn daarbij de aanvullende toelichtingen van de arbeidskundig analist geraadpleegd. Hieruit blijkt dat zich in geen van de functies de situatie voordoet, dat de medewerker in het geheel niet weg zou kunnen. In alle functies kan het werk onderbroken worden voor bijvoorbeeld toiletgang, persoonlijke verzorging of vertreding. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft hiermee voldoende gemotiveerd dat de eerder geselecteerde functies ook met de aanvullende beperking geschikt blijven voor appellante.

De Raad is van oordeel dat het Uwv terecht de pgb-inkomsten, die appellante genoot in verband met de zorgtaken voor haar dochter, niet heeft meegenomen bij de vaststelling van het maatmanloon. Gesteld noch gebleken en evenmin aannemelijk is dat appellante deze werkzaamheden verrichtte onder gezagsverhouding van haar – ten tijde in geding negenjarige – dochter en dat in die zin sprake was van loon uit dienstbetrekking. Het Uwv heeft zich daarom terecht op het standpunt gesteld dat appellante voor deze werkzaamheden niet verzekerd was voor de werknemersverzekeringen, en dat de inkomsten uit die werkzaamheden, gelet op artikel 7 van het Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten, bij de vaststelling van het maatmanloon niet in aanmerking kunnen worden genomen.

Appellante heeft facturen van het door haar ingeschakelde Medisch adviesbureau ingediend.

Op grond van artikel 2, eerste lid onder b, van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb) wordt de vergoeding van de kosten van een door een partij ingeschakelde deskundige vastgesteld met overeenkomstige toepassing van het bepaalde bij en krachtens de Wet tarieven in strafzaken. Bij het Besluit tarieven in strafzaken 2003 (Bts) zijn deze tarieven vastgesteld.

De facturen van het Medisch adviesbureau bedragen in totaal € 2.633,74 (€ 2.328,40 + € 305,34). Gelet op de omschrijvingen en de lagere kosten voor dossieraanmaak en planning, inzage- en correctierecht en afronding rapportage, zoals vermeld in de factuur van € 2.633,74, zijn dit geen werkzaamheden die door de deskundige zélf zijn verricht. Deze kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking omdat artikel 1 van het Bpb niet in deze kosten voorziet. Alleen de uren van de medisch adviseur, besteed aan dossierstudie, onderzoek en reistijd, en opstellen rapportage deel 1 en 2 (zes uur) komen voor vergoeding in aanmerking tegen het in het Bts vermelde uurtarief van € 142,75 per uur. Dit leidt tot een vergoeding van € 856,50 exclusief BTW (€ 1.036,36 inclusief BTW). In totaal dient daarom een bedrag van (€ 1.036,36 + € 305,40 =) € 1.341,76 door het Uwv te worden vergoed.

In totaal dient door het Uwv een bedrag van € 5.544,76 aan kosten te worden vergoed.

Ook dient het Uwv het door appellante in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 188,- te vergoeden.