Uitspraak uitgelegd
Wettelijke vakantiedagen niet vervallen: aansporen is niet genoeg
Een werknemer die geen vakantie opneemt, verliest zijn wettelijke dagen niet zonder meer. In dit vonnis van 16 september 2026 oordeelt de kantonrechter van de Rechtbank Noord-Holland dat aansporen tot vakantie niet genoeg was: concrete en tijdige informatie over verval was onvoldoende onderbouwd. De werkgever moet de openstaande vakantiedagen en het vakantiegeld alsnog betalen; zijn tegenvordering wordt afgewezen.
- Primaire bron
- ECLI:NL:RBNHO:2026:14071
- Instantie
- Rechtbank Noord-Holland
- Uitspraakdatum
- 2026-09-16
- Publicatie bron
- 2026-11-02
In het kort
- De werkgever moet € 1.804,81 bruto vakantiegeld en € 6.789,24 bruto voor niet-opgenomen vakantiedagen betalen, met 8% vakantietoeslag over de vakantiedagen.
- De werkgever onderbouwde onvoldoende dat hij concreet en tijdig had gewaarschuwd welke wettelijke vakantiedagen dreigden te vervallen; aansporingen alleen volstonden niet.
- Het vervalbeding voor bovenwettelijke dagen uit het personeelshandboek gold niet, omdat de werknemer niet met de toepasselijkheid had ingestemd.
- Verrekening met kosten voor privéhulp, opruimwerk en vermeende diefstal faalt door onvoldoende onderbouwing; de tegenvordering wordt afgewezen.
- De wettelijke verhoging over de vakantiedagen is gematigd tot nul. Wettelijke rente wordt wel toegewezen vanaf 10 maart 2026.
Waarom deze zaak belangrijk is
Voor werkgevers is het praktische aandachtspunt om niet alleen vakantie aan te bieden, maar ook individuele informatie over openstaande wettelijke dagen en hun termijnen vast te leggen. Een niet overeengekomen personeelshandboek en onvoldoende onderbouwde kostenclaims boden in deze zaak geen basis om vakantieaanspraken en vakantiegeld weg te strepen. De uitbetalingsplicht bleef bestaan, ook al matigde de rechter de wettelijke verhoging over de vakantiedagen tot nul.
Drie jaar gewerkt zonder vakantiedagen op te nemen
De werknemer werkte van 4 april 2022 tot 1 april 2025 als productiemedewerker. Zijn contract kende 21 vakantiedagen per jaar, of 24 bij een jaar zonder ziekmelding. Vaststond dat hij zich niet ziek had gemeld en tijdens het dienstverband geen vakantiedagen had opgenomen. Bij de eindafrekening betaalde de werkgever het vakantiegeld niet uit, maar verrekende dit met een schuld die de werknemer volgens hem nog had.
Bronpassages bij deze uitleg
[eiser] is van 4 april 2022 tot 1 april 2025 bij [gedaagde] in dienst geweest als productiemedewerker.
In de arbeidsovereenkomst van [eiser] is bepaald dat hij recht heeft op 21 vakantiedagen per jaar, dan wel op 24 vakantiedagen indien hij zich gedurende het jaar niet ziekmeldt.
Tussen partijen bestaat geen discussie over het feit [eiser] zich geen enkele keer heeft ziekgemeld en ook geen vakantiedagen heeft opgenomen.
Op 5 mei 2025 heeft [gedaagde] de eindafrekening van het dienstverband van [eiser] opgemaakt, waarin zij het verschuldigde vakantiegeld heeft verrekend met een bedrag dat [eiser] volgens haar nog aan haar verschuldigd was.
Voor verval is actieve informatie over vakantiedagen nodig
Wettelijke vakantiedagen vervallen volgens het in het vonnis beschreven uitgangspunt zes maanden na het opbouwjaar, tenzij de werknemer tot dat moment redelijkerwijs niet in staat was vakantie op te nemen. De werkgever moet de werknemer daadwerkelijk gelegenheid bieden om vakantie te nemen en hem actief informeren over dreigend verval. De kantonrechter noemt minimaal jaarlijkse, schriftelijke en individuele informatie over openstaande wettelijke dagen en de geldende termijnen, met een nadrukkelijke aansporing om tijdig vakantie te nemen. De werkgever draagt de bewijslast dat hij aan deze verplichtingen heeft voldaan.
Bronpassages bij deze uitleg
Daarin is bepaald dat de wettelijke vakantiedagen vervallen zes maanden na de laatste dag van het kalenderjaar waarin de dagen zijn verworven, tenzij de werknemer tot aan dat tijdstip redelijkerwijs niet in staat is geweest vakantie op te nemen.
gehouden is om er concreet en in alle transparantie voor te zorgen dat de werknemer daadwerkelijk de mogelijkheid heeft om zijn jaarlijkse vakantie met behoud van loon op te nemen, en hem er zo nodig formeel toe aan te zetten dat te doen.
periodiek (minimaal eenmaal per jaar) schriftelijk én individueel informeert over nog openstaande minimumvakantiedagen en over de daarvoor geldende verval- en verjaringstermijn, met daarbij de nadrukkelijke aansporing om de minimumvakantiedagen tijdig op te nemen.
De bewijslast daarvan rust op de werkgever.
Liever doorwerken betekende hier geen verlies van vakantiedagen
De werkgever had verklaringen overgelegd waaruit bleek dat de werknemer herhaaldelijk tot vakantie was aangespoord. De werknemer wilde uit geldzorgen doorwerken, ook nadat hem was uitgelegd dat hij tijdens vakantie salaris zou behouden. Dat was voor de kantonrechter niet genoeg om verval aan te nemen. De werkgever had onvoldoende geconcretiseerd wanneer hij de werknemer over het verval had geïnformeerd en op welke wettelijke dagen die informatie betrekking had. In deze omstandigheden bleven de wettelijke dagen behouden, ondanks de aansporingen en de keuze om te blijven werken.
Bronpassages bij deze uitleg
Uit deze verklaringen blijkt dat [eiser] er meermaals toe is aangespoord om vakantie op te nemen.
[eiser] heeft daarop herhaaldelijk aangegeven dat hij het geld nodig had en daarom liever bleef doorwerken, ook nadat hem was uitgelegd dat hij tijdens zijn vakantie zijn salaris zou behouden.
maar hij heeft verder niet toegelicht wanneer hij [eiser] concreet over het verval van de wettelijke vakantiedagen heeft gesproken en over welke wettelijke vakantiedagen dat precies ging.
Dat brengt met zich mee dat [gedaagde] zich in de gegeven omstandigheden niet kan beroepen op het verval van de wettelijke vakantiedagen van [eiser] .
Personeelshandboek liet bovenwettelijke dagen niet vervallen
Het personeelshandboek hielp de werkgever evenmin om de bovenwettelijke vakantiedagen te laten vervallen. Het lag wel in de kantine ter inzage, maar de werknemer had niet uitdrukkelijk ingestemd met de toepasselijkheid. Volgens de kantonrechter kon die instemming bijvoorbeeld blijken uit een bepaling in het arbeidscontract die het handboek van toepassing verklaart, of uit ondertekende aanvullende voorwaarden. Die ontbraken hier. Daarom gold de wettelijke vijfjaarstermijn. Volgens de rechter kon de oudste aanspraak niet eerder dan in 2027 vervallen, zodat ook deze dagen behouden waren.
Bronpassages bij deze uitleg
[gedaagde] heeft ter zitting laten weten dat het personeelshandboek in de kantine ter inzage ligt en daarom van toepassing is.
Wil een werkgever zich met succes op een personeelshandboek kunnen beroepen, dan is vereist dat de werknemer uitdrukkelijk met de toepasselijkheid daarvan heeft ingestemd.
Dat kan bijvoorbeeld door middel van een incorporatiebeding in de arbeidsovereenkomst of door het ondertekenen van aanvullende voorwaarden. Daarvan is in dit geval geen sprake.
In de wet is bepaald dat bovenwettelijke vakantiedagen vervallen door verloop van vijf jaren na de laatste dag van het kalenderjaar waarin de aanspraak is ontstaan.
De oudste aanspraak van [eiser] op bovenwettelijke vakantiedagen vervalt dus niet eerder dan in 2027.
Privéhulp en gestelde schade boden geen basis voor verrekening
Ook de verrekening met het vakantiegeld mislukte. De werkgever wilde kosten voor hulp bij privézaken en het opruimen van een hobbyruimte, plus schade door vermeende diefstal van harde schijven, op de werknemer verhalen. Tijd besteden aan privéhulp of opruimwerk schept volgens de kantonrechter op zichzelf geen betalingsplicht. In de geschetste situatie waren daarvoor in beginsel vooraf duidelijke afspraken nodig. Die had de werkgever tegenover de betwisting onvoldoende onderbouwd. Ook de gestelde diefstal en de schadeomvang waren onvoldoende onderbouwd. De werkgever mocht daarom niet verrekenen en zijn tegenvordering werd afgewezen.
Bronpassages bij deze uitleg
De kantonrechter is van oordeel dat het feit dat [gedaagde] tijd heeft besteed aan het helpen van [eiser] met privézaken, op zichzelf onvoldoende is om daarvoor kosten bij hem in rekening te brengen.
Ook voor het opruimen van door [eiser] achtergelaten rommel in het hobbyhok mag [gedaagde] de kosten voor haar eigen tijd niet zomaar op hem verhalen.
Er is in de situatie die partijen schetsen in beginsel pas sprake van een betalingsverplichting als daarover vooraf duidelijke afspraken met de werknemer zijn gemaakt. [gedaagde] heeft haar stellingen, tegenover de betwisting door [eiser] , onvoldoende onderbouwd.
De enkele niet onderbouwde stelling van [gedaagde] dat het niet anders kan dan dat [eiser] de harde schijven uit de computerkamer heeft meegenomen omdat alleen hij van die ruimte de sleutel had, is daartoe onvoldoende.
Bovendien heeft [gedaagde] niet concreet gesteld en onderbouwd hoe zij tot de hoogte van de gestelde schade is gekomen.
[gedaagde] kan zich daarom niet met succes beroepen op verrekening. De conclusie is dat de vordering van [eiser] tot betaling van het opgebouwde vakantiegeld wordt toegewezen, terwijl de tegenvordering van [gedaagde] wordt afgewezen.
Wel uitbetaling en rente, geen verhoging over de vakantiedagen
Het dictum veroordeelt de werkgever tot betaling van € 1.804,81 bruto vakantiegeld en € 6.789,24 bruto voor vakantiedagen. Over de vakantiedagen komt 8% vakantietoeslag. De toegewezen posten worden vermeerderd met wettelijke rente vanaf 10 maart 2026 tot volledige betaling. De wettelijke verhoging over de vakantiedagen wordt daarentegen tot nul teruggebracht. De kantonrechter zag geen kwaadwilligheid en vond het begrijpelijk dat deze kleine werkgever de strenge regels niet kende. Die matiging verandert niets aan de verplichting om de vakantiedagen zelf uit te betalen.
Bronpassages bij deze uitleg
veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 1.804,81 bruto aan vakantiegeld, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over het toegewezen bedrag, met ingang van 10 maart 2026, tot de dag van volledige betaling,
veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 6.789,24 bruto aan vakantiedagen, te vermeerderen met de vakantietoeslag van 8%
en daarna te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over het toegewezen bedrag, met ingang van 10 maart 2026, tot de dag van volledige betaling,
Omdat niet gebleken is van enige kwaadwilligheid bij [gedaagde] en begrijpelijk is dat zij als kleine werkgever niet op de hoogte was van de strenge (Europese) regelgeving en jurisprudentie op het gebied van vakantiedagen,
ziet de kantonrechter aanleiding om de wettelijke verhoging over de vakantiedagen te matigen tot nihil.
Verhouding tot eerdere rechtspraak
Er is geen volledige andere uitspraak aangeleverd. De aangehaalde Europese uitspraak is alleen als verwijzing beschikbaar. Daardoor is geen inhoudelijke vergelijking met eerdere rechtspraak mogelijk.
Reikwijdte en beperkingen
- Zonder volledige vergelijkingsuitspraken kan niet worden vastgesteld hoe dit vonnis zich verhoudt tot andere rechtspraak.
- De toepasselijke wetsversie is niet afzonderlijk onderzocht.
- Bij de vordering noemt het vonnis € 6.798,24 bruto voor vakantiedagen; in het dictum staat € 6.789,24 bruto. Hier is het bedrag uit het dictum aangehouden.
Uitspraken en wetsartikelen
De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.
Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.