Uitspraak uitgelegd
Tata NL is werkgever na einde detacheringsovereenkomst
In een vonnis van 22 september 2026 stelt de Amsterdamse kantonrechter vast dat een langdurig gedetacheerde werknemer een arbeidsovereenkomst met Tata NL heeft. Na afloop van de detacheringsovereenkomst bleef hij onder gezag van Tata NL werken en kreeg hij van haar loon. Dat levert hier recht op loonbetaling en werkhervatting op. De werknemer moet wel € 6.000 aan zorgverzekeringsvergoedingen terugbetalen.
- Primaire bron
- ECLI:NL:RBAMS:2026:9828
- Instantie
- Rechtbank Amsterdam
- Uitspraakdatum
- 2026-09-22
- Publicatie bron
- 2026-10-06
In het kort
- Tussen de werknemer en Tata NL bestaat vanaf 24 mei 2020 een arbeidsovereenkomst waarop Nederlands recht van toepassing is.
- Na het einde van de detacheringsovereenkomst bleef hij werken en ontving hij loon van Tata NL; het wettelijke vermoeden van een arbeidsovereenkomst werd niet weerlegd.
- Tata NL moet vanaf 6 augustus 2025 € 4.208,11 netto per maand betalen tot de arbeidsovereenkomst rechtsgeldig eindigt, en de werknemer binnen tien dagen na betekening weer tot zijn werk toelaten.
- De werknemer moet € 6.000 aan zorgverzekeringsvergoedingen terugbetalen; volledige terugbetaling van € 12.050,30 vond de rechter strijdig met goed werkgeverschap.
Waarom deze zaak belangrijk is
Bij deze langdurige detachering binnen een concern was vooral de situatie na de einddatum van de detacheringsovereenkomst van belang: doorwerken, loonbetaling en gezag van Tata NL. Erkenning van een arbeidsovereenkomst met de Nederlandse vennootschap bracht in deze omstandigheden niet alleen loon en werkhervatting mee, maar ook een gedeeltelijke terugbetaling van eerdere expatvergoedingen.
Na 24 mei 2020 geen detacheringsovereenkomst meer
De werknemer werkte sinds februari 2015 op basis van een detacheringsovereenkomst met Tata Limited bij Tata NL. Na 24 mei 2020 werd die overeenkomst niet meer verlengd, maar hij bleef hetzelfde werk doen en kreeg nieuwe opdrachten van Tata NL. Ook zijn salaris en toeslagen bleven doorlopen. De kantonrechter verwierp het verweer dat de detachering stilzwijgend was verlengd: er was geen nieuwe schriftelijke verlenging en de overeenkomst regelde geen stilzwijgende voortzetting.
Bronpassages bij deze uitleg
Op 20 februari 2015 hebben Tata Limited en [eiser] een ‘Deputation overeenkomst’ gesloten, op grond waarvan [eiser] per 21 februari 2015 is gedetacheerd bij Tata NL om daar als [functie 1] werkzaamheden te verrichten.
Na 24 mei 2020 is de Deputation overeenkomst niet meer verlengd. [eiser] heeft zijn werkzaamheden op dezelfde manier voortgezet, waarbij hij nieuwe opdrachten kreeg van Tata NL. Ook het salaris en de toeslagen zijn onveranderd doorbetaald door Tata NL.
Anders dan eerdere keren is er na 24 mei 2020 geen schriftelijke verlenging overeengekomen. In de (laatste) Deputation overeenkomst is niets afgesproken over stilzwijgende verlenging.
Tata NL weerlegde het vermoeden van een arbeidsovereenkomst niet
Omdat de werknemer voor Tata NL bleef werken en van haar maandelijks loon ontving, gold volgens de kantonrechter het rechtsvermoeden van een arbeidsovereenkomst uit artikel 7:610a BW. Tata NL kon dat niet ontkrachten. Hij werkte namens en onder verantwoordelijkheid van Tata NL en voerde zijn functioneringsgesprekken met de Nederlandse organisatie. Praktisch overleg met klanten over vrije dagen of instructies maakte dit niet anders. Ook een mogelijk nog bestaande arbeidsovereenkomst met Tata Limited verhinderde deze uitkomst niet: die vennootschap had aan zo’n overeenkomst vanaf mei 2020 geen aantoonbare invulling meer gegeven.
Bronpassages bij deze uitleg
Ondanks het eindigen van deze overeenkomst is [eiser] vanaf 24 mei 2020 voor Tata NL blijven werken en heeft daarvoor van Tata NL maandelijks een beloning ontvangen.
Voor de verhouding tussen [eiser] en Tata NL geldt daarmee het rechtsvermoeden van het bestaan van een arbeidsovereenkomst, zoals bepaald in artikel 7:610a BW. Tata NL heeft dit vermoeden niet kunnen ontkrachten.
Dat neemt echter niet weg dat deze werkzaamheden werden verricht namens en onder verantwoordelijkheid van Tata NL.
Onvoldoende bestreden is dan ook dat [eiser] viel onder het gezag van Tata NL en dat hij, zoals hij stelt, zijn functioneringsgesprekken hield met de Nederlandse organisatie.
Dat [eiser] ook met de klant waarvoor hij op dat moment werkzaamheden verrichtte, uit praktisch oogpunt overleg had over vrije dagen of bepaalde instructies, maakt nog niet dat die klant daarmee werkgeversgezag over hem had.
Dat (eventueel ook nog) een arbeidsovereenkomst bestaat tussen Tata Limited en [eiser] doet aan voorgaand oordeel niet af, nu nergens uit blijkt dat Tata Limited aan die arbeidsovereenkomst (in ieder geval) vanaf 24 mei 2020 (nog) invulling heeft gegeven.
Ook de langdurige detachering woog mee
De kantonrechter liet daarnaast meewegen dat de detachering binnen het concern niet incidenteel was. Hij bracht deze daarom onder de regels voor uitzending en de Uitzendrichtlijn. De aanvankelijk tijdelijke inzet was door haar lange duur feitelijk permanent geworden, terwijl een objectieve verklaring voor de herhaalde verlengingen ontbrak. In deze omstandigheden kon van de werknemer na meer dan tien jaar onafgebroken werk voor Tata NL in Nederland niet worden verlangd dat hij plotseling en op korte termijn definitief naar India terugkeerde.
Bronpassages bij deze uitleg
Het gaat hierbij om een intra-concern detachering, die niet incidenteel van aard is en daarom niet is uitgesloten van de reikwijdte van 7:690 BW, zoals gedaagden bepleiten, zodat deze detachering (deputation) ook valt onder het begrip uitzending en dus ook onder de Uitzendrichtlijn.
Het initieel tijdelijke karakter van de detachering is door de lange duur van die detachering feitelijk een permanente situatie geworden.
Gedaagden hebben daarbij geen objectieve verklaring gegeven voor steeds verlengen van de Deputation overeenkomst (tot 2020), waardoor [eiser] inmiddels al ruim tien jaar voor Tata NL werkt.
Van [eiser] kon door gedaagden op grond van alle feiten en omstandigheden ook in redelijkheid niet worden gevraagd, na meer dan tien jaar onafgebroken te hebben gewerkt voor Tata NL in Nederland, plots en op korte termijn, definitief naar India terug te keren.
Nederlands recht op de arbeidsovereenkomst met Tata NL
Met het eindigen van de detacheringsovereenkomst verloor ook het bijbehorende addendum zijn werking. Voor de verhouding tussen de werknemer en Tata NL gold daardoor volgens de rechter vanaf 24 mei 2020 geen rechtskeuze of forumkeuze meer. Tata NL is een Nederlandse vennootschap, het werk werd gewoonlijk in Nederland verricht en de werknemer had sinds november 2021 de Nederlandse nationaliteit. De kantonrechter verklaarde Nederlands recht van toepassing en achtte zich in Amsterdam bevoegd.
Bronpassages bij deze uitleg
Met het eindigen van de Deputation overeenkomst, waardoor het ‘Service agreement addendum’ ook geen werking meer heeft, bestaat voor de werkrelatie tussen [eiser] en Tata NL sinds 24 mei 2020 geen rechtskeuze en geen forumkeuze meer.
nu Tata NL een Nederlandse vennootschap is, [eiser] (sinds november 2021) de Nederlandse nationaliteit heeft en de werkzaamheden gewoonlijk in Nederland worden verricht.
Dat betekent dat Nederlands recht van toepassing is op de arbeidsovereenkomst en de kantonrechter in Amsterdam bevoegd is, nu Tata NL daar is gevestigd.
€ 4.208,11 netto per maand vanaf 6 augustus 2025
Tata NL moet vanaf 6 augustus 2025 € 4.208,11 netto per maand betalen totdat de arbeidsovereenkomst rechtsgeldig eindigt. Omdat partijen voor deze arbeidsovereenkomst geen loon hadden vastgesteld, sloot de rechter op grond van artikel 7:618 BW aan bij het voor soortgelijk werk gebruikelijke loon. Onvoldoende was betwist dat het gevorderde bedrag daaraan voldeed. Over het achterstallige salaris geldt een wettelijke verhoging van maximaal 25%, plus wettelijke rente over het salaris en die verhoging. De loonveroordeling treft alleen Tata NL, niet Tata Limited.
Bronpassages bij deze uitleg
veroordeelt Tata NL om aan [eiser] te betalen het salaris van € 4.208,11 netto per maand, vanaf 6 augustus 2025 tot het moment waarop de arbeidsovereenkomst tussen partijen rechtsgeldig is geëindigd
In het kader van deze arbeidsovereenkomst is ook de hoogte van het loon niet vastgesteld. In dat geval heeft de werknemer op grond van artikel 7:618 BW aanspraak op het loon dat ten tijde van het sluiten van de arbeidsovereenkomst voor dergelijke arbeid gebruikelijk was.
Onvoldoende weersproken is dat het gevorderde netto loon een gebruikelijk loon oplevert, zodat dit wordt toegewezen.
te vermeerderen met (maximaal) 25% wettelijke verhoging over het achterstallige salaris, alsmede de wettelijke rente over het achterstallige salaris en de wettelijke verhoging, vanaf de dag van verschuldigdheid tot de dag van volledige betaling;
[eiser] heeft hoofdelijke veroordeling gevorderd maar nu loon wordt gevorderd op basis van de arbeidsovereenkomst met Tata NL, wordt alleen zij daartoe veroordeeld.
Werkhervatting binnen tien dagen, onder dwangsom
De werknemer stelde inmiddels niet meer arbeidsongeschikt te zijn. De rechter begreep zijn vordering daarom als een verzoek om werkhervatting, niet om re-integratie. Tata NL moet hem binnen tien dagen na betekening van het vonnis toelaten tot de overeengekomen werkzaamheden, totdat de arbeidsovereenkomst rechtsgeldig is geëindigd. Bij niet-naleving is € 250 per dag verschuldigd, met een maximum van € 22.500.
Bronpassages bij deze uitleg
nu hij stelt niet meer arbeidsongeschikt te zijn en zijn vordering zo wordt begrepen dat hij thans wedertewerkstelling vraag in plaats van Tata NL te veroordelen uitvoering te geven aan de op haar rustende re-integratieverplichtingen
veroordeelt Tata NL [eiser] binnen 10 dagen na betekening van het vonnis toe te laten tot de overeengekomen werkzaamheden, tot de arbeidsovereenkomst rechtsgeldig is geëindigd
op straffe van een dwangsom van € 250,00 per dag dat Tata NL hiermee in gebreke blijft, met een maximum van € 22.500,00;
Van de zorgverzekeringsvergoeding moet € 6.000 terug
De arbeidsovereenkomst bracht ook een terugbetalingsplicht mee. Na 24 mei 2020 was volgens de rechter € 12.050,30 aan zorgverzekeringsvergoedingen ten onrechte betaald. Doordat Tata NL bleef uitgaan van de expatregeling, was die vergoeding geen arbeidsvoorwaarde bij Tata NL geworden. Volledige terugbetaling achteraf achtte de rechter echter in strijd met goed werkgeverschap: Tata NL had de gewijzigde arbeidsrelatie zelf niet erkend en de werknemer hoefde na jaren geen rekening te houden met terugbetaling ineens. Daar stond tegenover dat hij in beginsel ook de nadelen van zijn beroep op de arbeidsovereenkomst moest dragen. De toegewezen terugbetaling bleef daarom beperkt tot € 6.000.
Bronpassages bij deze uitleg
Uit de herkwalificatie en het oordeel over de beloning volgt dat [eiser] na 24 mei 2020 ten onrechte een vergoeding voor zijn zorgverzekering heeft ontvangen. Het gaat dan volgens gedaagden om een bedrag van in totaal € 12.050,30, dat niet is bestreden.
Nu Tata NL de zorgkostenvergoeding vanaf mei 2020 is blijven betalen in de veronderstelling dat [eiser] een expat was (en dus alleen met Tata Limited een arbeidsovereenkomst had) kan alleen al daarom de vergoeding geen arbeidsvoorwaarde zijn geworden die geldt tussen Tata NL.
Wel kan Tata NL worden verweten dat zij, doordat zij de rechtsverhouding die na 24 mei 2020 ontstond niet heeft erkend en niet schriftelijk heeft vastgelegd, is blijven betalen wat zij voorheen betaalde.
[eiser] hoefde er op basis van deze gang van zaken redelijkerwijs niet op bedacht te zijn dat hij na jaren deze vergoeding in één keer zou moeten terugbetalen.
Volledige terugbetaling achteraf is dan ook in strijd met goed werkgeverschap.
Aan de andere kant is het [eiser] die zich nu op het bestaan van een arbeidsovereenkomst met Tata NL beroept, zodat hij in beginsel ook de eventuele nadelen daarvan moet dragen.
VI. veroordeelt [eiser] tot betaling aan Tata NL van € 6.000,00;
Verhouding tot eerdere rechtspraak
Er is geen afzonderlijke volledige uitspraak aangeleverd waarmee dit vonnis kan worden vergeleken. Daardoor kan niet worden beoordeeld of het oordeel aansluit bij of afwijkt van andere rechtspraak.
Reikwijdte en beperkingen
- Dit is een oordeel in eerste aanleg over een specifieke arbeidsrelatie. De uitspraak betekent niet dat iedere langdurige detachering automatisch een arbeidsovereenkomst met de inlener oplevert.
- Voor een vergelijking met andere rechtspraak zijn geen afzonderlijke volledige uitspraken aangeleverd.
- De toepasselijke wetsversies zijn niet afzonderlijk gecontroleerd.
Uitspraken en wetsartikelen
- ECLI:NL:RBAMS:2026:9828
- Artikel 610 BW
- Artikel 610a BW
- Artikel 618 BW
- Artikel 625 BW
- Artikel 690 BW
- Artikel 119 BW
- Artikel 203 BW
- Artikel 223 Rv
De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.
Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.