Uitspraak uitgelegd

Slapend dienstverband: vergoeding zonder aftrek van re-integratiekosten

Betaald werk voor acht uur per week bij een ander gold hier niet als opzegging van een slapend dienstverband. De kantonrechter van de Rechtbank Overijssel verplichtte de werkgever op 29 oktober 2026 tot medewerking aan beëindiging en betaling van € 24.768,01 bruto na dat einde. De opgevoerde re-integratiekosten mogen niet worden afgetrokken. Ook de verlofafrekening moet worden hersteld, omdat instemming met afboeking tijdens ziekte niet was aangetoond.

Instantie
Rechtbank Overijssel
Uitspraakdatum
2026-10-29
Publicatie bron
2026-11-10

In het kort

  • De werkgever moet binnen zeven dagen meewerken aan beëindiging met wederzijds goedvinden en binnen zeven dagen na het einde € 24.768,01 bruto betalen.
  • Acht uur betaald werk elders gold in deze omstandigheden niet als opzegging en onderbouwde geen reële re-integratiemogelijkheden bij de oorspronkelijke werkgever.
  • De cao-uitzondering op toestemming neemt de eis van voorafgaande schriftelijke kostenspecificatie niet weg; de opgevoerde kosten zijn daarom hier niet aftrekbaar.
  • Afboeking van 104 verlofuren tijdens ziekte was zonder aangetoonde instemming niet toegestaan. De verlofafrekening moet opnieuw; het tegenverzoek is afgewezen.

Waarom deze zaak belangrijk is

Deze zaak laat zien dat een beroep op een cao niet volstaat voor kostenaftrek en dat collectieve verlofregelingen de vereiste instemming bij ziekte hier niet vervangen. Bij de afwikkeling is bovendien onderscheid nodig tussen de plicht om aan beëindiging mee te werken en het betaalmoment: de vergoeding moet hier binnen zeven dagen na het einde van de arbeidsovereenkomst worden betaald.

Acht uur werk elders was geen opzegging

De werknemer was langdurig ziek. Na een loonsanctie liep de loondoorbetalingsplicht door tot augustus 2024. Vervolgens aanvaardde hij, met een WIA-uitkering en instemming van het UWV, elders betaald werk voor acht uur per week. De werkgever zag daarin een feitelijke beëindiging van het oude dienstverband. De kantonrechter verwierp dat verweer: een uitdrukkelijke opzegging ontbrak en het andere werk begon pas na afloop van de loondoorbetalingsplicht. In de omstandigheden van deze zaak mocht de werkgever het nieuwe werk niet als opzegging opvatten. De werknemer behield zijn aanspraak op beëindiging met een vergoeding.

Bronpassages bij deze uitleg

Op 23 augustus 2021 is [partij A] uitgevallen wegens ziekte. Omdat de re-integratie inspanningen van [partij B] door het UWV als onvoldoende werden beoordeeld, is aan [partij B] een loonsanctie opgelegd en is de loondoorbetalingsplicht na 104 weken verlengd tot 19 augustus 2024.

omdat [partij A] het dienstverband feitelijk zelf al heeft beëindigd door eind 2024 een dienstbetrekking voor acht uur per week aan te gaan zonder [partij B] daarover te informeren.

Vooropgesteld geldt dat [partij A] zijn arbeidsovereenkomst met [partij B] niet expliciet heeft opgezegd.

Pas na het eindigen van de loondoorbetalingsplicht van [partij B] heeft [partij A], op het moment dat hij al een WIA-uitkering ontving, met instemming van het UWV, ander betaald werk voor acht uur per week aanvaard.

In het licht van deze omstandigheden mocht [partij B] het handelen van [partij A] niet als een opzegging van de arbeidsovereenkomst opvatten en heeft [partij A] zijn recht op een einde van zijn slapende dienstverband en uitbetaling van de transitievergoeding ook niet verloren.

Wachten op de loonsanctieprocedure was geen voldoende belang

De kantonrechter sluit aan bij de Xella-maatstaf: bij een slapend dienstverband verlangt goed werkgeverschap in beginsel medewerking aan beëindiging met een vergoeding ter hoogte van de transitievergoeding. De werkgever onderbouwde hier geen gerechtvaardigd belang bij voortzetting. Dat zij nog wachtte op een uitspraak over de loonsanctie was onvoldoende, omdat die onzekerheid niets zegt over reële re-integratie. Ook het andere werk van acht uur per week wees zonder nadere toelichting niet op reële re-integratiemogelijkheden bij deze werkgever. Zij mocht haar medewerking daarom niet weigeren.

Bronpassages bij deze uitleg

een werkgever op grond van goed werkgeverschap in beginsel gehouden is in te stemmen met een voorstel van de werknemer tot beëindiging van de arbeidsovereenkomst met wederzijds goedvinden, onder toekenning van een vergoeding aan de werknemer ter hoogte van de wettelijke transitievergoeding.

[partij B] heeft tijdens de mondelinge behandeling nog aangevoerd dat zij belang heeft bij voortzetting van de arbeidsovereenkomst omdat zij nog in afwachting is van de uitspraak van het CRvB over de aan haar opgelegde loonsanctie,

Het kan [partij A] immers niet verweten worden dat [partij B] daarover nog in onzekerheid verkeert en die omstandigheid is ook niet van invloed op de vraag of er een reële re-integratiemogelijkheid voor [partij A] bestaat.

Het feit dat [partij A] een dienstbetrekking voor acht uur per week is aangegaan bij een andere werkgever, leidt zonder nadere toelichting van [partij B] ook niet tot de conclusie dat er reële re-integratiemogelijkheden zijn bij [partij B]

[partij B] moet daarom op grond van goed werkgeverschap binnen zeven dagen na deze beschikking haar medewerking verlenen aan het beëindigen van het slapende dienstverband, onder betaling van een vergoeding ter hoogte van de transitievergoeding.

Cao-uitzondering vervangt geen voorafgaande kostenspecificatie

Het beroep op de cao Bouw & Infra rechtvaardigde geen aftrek van de opgevoerde kosten. Volgens de werkgever kon zij vanwege de cao-verplichting kosten aftrekken zonder voorafgaande schriftelijke toestemming. Bij toepassing van artikel 2 van het Besluit voorwaarden in mindering brengen kosten op transitievergoeding houdt de kantonrechter de instemming en de informatieplicht uit elkaar. De uitzondering van lid 2 betreft het instemmingsvereiste onder lid 1, onderdeel b; de plicht onder a om de kosten vóór het maken ervan te specificeren en schriftelijk mee te delen blijft bestaan. Dat de kosten vooraf zo waren gespecificeerd en meegedeeld, was niet aangetoond. Over Autlook was wel vooraf in algemene zin gecorrespondeerd, maar ook daarvoor was voldoende specificatie niet aangetoond. Daarnaast kon de kantonrechter voor die kosten niet aannemen dat zij onder de cao-uitzondering vielen, zodat ook voorafgaande toestemming voor aftrek nodig was. Daarom mogen de opgevoerde kosten hier niet van de vergoeding af.

Bronpassages bij deze uitleg

In het Besluit voorwaarden in mindering brengen kosten op transitievergoeding is onder andere het volgende opgenomen:

Omdat [partij B] de re-integratiekosten op grond van de cao moest maken, is volgens haar het vereiste van de voorafgaande schriftelijke toestemming voor het in mindering brengen van die kosten op de transitievergoeding (artikel 2 lid 1 onder b) op grond van artikel 2 lid 2 niet van toepassing.

Het eerste lid, onderdeel b, is niet van toepassing, indien de werkgever gehouden is de kosten te maken op grond van afspraken tussen de werkgever of verenigingen van werkgevers en werknemers of verenigingen van werknemers.

is niet gesteld of gebleken dat die kosten zijn gespecificeerd en schriftelijk zijn medegedeeld aan [partij A] voordat die kosten zijn gemaakt, zoals artikel 2 lid 1 onder a vereist. Op dat vereiste maakt artikel 2 lid 2 immers geen uitzondering.

Alleen over de kosten van Autlook is voorafgaand aan het maken daarvan in algemene zin gecorrespondeerd met [partij A] omdat Autlook op zijn initiatief is ingeschakeld, maar ook voor die kosten geldt dat niet gesteld of gebleken is dat die vooraf (voldoende) zijn gespecificeerd.

De conclusie is daarom dat de kosten van Autlook niet op grond van de cao zijn gemaakt en niet onder de uitzondering van artikel 2 lid 2 vallen.

[partij B] had daarom voorafgaand aan het maken van die kosten toestemming van [partij A] nodig voor het in mindering brengen van die kosten op de transitievergoeding.

€ 24.768,01 bruto, te betalen na de beëindiging

De kantonrechter duidt de gevraagde vergoeding als schadevergoeding ter hoogte van de transitievergoeding wegens weigering om als goed werkgever mee te werken aan beëindiging. Voor de berekening gebruikt hij 1 december 2024, omdat beide partijen van die datum uitgingen. Dat is een rekenuitgangspunt, niet de vaststelling dat het dienstverband toen al eindigde. De beschikking verplicht de werkgever om binnen zeven dagen mee te werken aan beëindiging met wederzijds goedvinden; zij ontbindt de arbeidsovereenkomst niet zelf. De werkgever moet vervolgens binnen zeven dagen na het einde € 24.768,01 bruto betalen. Vanaf de achtste dag na het einde is wettelijke rente verschuldigd.

Bronpassages bij deze uitleg

gaat het om een bedrag ter hoogte van de transitievergoeding als schadevergoeding wanneer de werkgever zich, door te weigeren mee te werken aan de beëindiging van het slapende dienstverband (onder toekenning van een vergoeding), niet als goed werkgever heeft gedragen.

Omdat beide partijen in hun berekening uitgaan van een einddatum van de arbeidsovereenkomst van 1 december 2024, zal de kantonrechter in de berekening ook uitgaan van die datum.

veroordeelt [partij B] om binnen zeven dagen mee te werken aan een beëindiging van de arbeidsovereenkomst met wederzijds goedvinden,

veroordeelt [partij B] om binnen zeven dagen na beëindiging van de arbeidsovereenkomst € 24.768,01 bruto aan [partij A] te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente, vanaf de achtste dag na de dag waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd, tot aan de dag van de volledige betaling,

Geen afboeking van 104 verlofuren zonder instemming bij ziekte

Voor het afboeken van verlof beriep de werkgever zich op collectieve bouwvak- en ATV-dagen. Volgens de kantonrechter kunnen ziektedagen op grond van artikel 7:637 lid 1 BW slechts als vakantie gelden als de werknemer in het concrete geval instemt. Afspraken over deze afboeking na de ziekmelding waren niet aangetoond. Daarom mogen de 104 uren over 12 augustus tot en met 5 september 2024 niet worden afgeschreven. De werkgever moet binnen zeven dagen een nieuwe eindafrekening opstellen en het daaruit blijkende niet opgenomen verlof binnen zeven dagen daarna uitbetalen. De rechter kent dus niet zonder meer betaling van 104 uur toe. Het tegenverzoek van de werkgever wegens te veel opgenomen verlof wordt afgewezen.

Bronpassages bij deze uitleg

[partij B] heeft op zijn beurt toegelicht dat het collectieve vakantiedagen (bouwvak en ATV) betroffen en dat zij die uren op grond van de cao standaard in mindering mag brengen op de verlofuren.

Dagen waarop de werknemer niet werkt vanwege ziekte kunnen op grond van artikel 7:637 lid 1 BW slechts worden aangemerkt als vakantie indien in een voorkomend geval de werknemer ermee instemt.

In dit geval heeft [partij B] geen feiten of omstandigheden aangevoerd waaruit blijkt dat [partij A] en [partij B], na de uitval van [partij A] wegens ziekte, afspraken hebben gemaakt over het afboeken van de verlofuren tussen 12 augustus 2024 en 5 september 2024.

waarbij geldt dat de 104 verlofuren die zijn afgeboekt in de periode 12 augustus 2024 tot en met 5 september 2024, niet mogen worden afgeboekt.

veroordeelt [partij B] om binnen zeven dagen een eindafrekening voor de niet opgenomen verlofuren op te stellen met inachtneming van hetgeen is bepaald onder r.o. 5.17. en de niet opgenomen verlofuren binnen zeven dagen na de datum van de eindafrekening uit te betalen,

[partij B] voert verder aan dat [partij A] 40 verlofuren te veel heeft opgenomen en dat zij voor die verlofuren een (verrekenbare) vordering van € 1.997,71 heeft. Zij heeft voor die vordering een tegenverzoek ingediend.

wijst de vordering van [partij B] af,

Verhouding tot eerdere rechtspraak

Voor de beëindigingsplicht en de uitzondering bij een gerechtvaardigd werkgeversbelang sluit deze beschikking aan bij de Xella-beslissing van de Hoge Raad. Die noemt reële re-integratiemogelijkheden als mogelijk belang bij voortzetting; zulke mogelijkheden waren hier niet voldoende onderbouwd. Op dit afgebakende punt is de toepassing in lijn met Xella. Het concrete rekenuitgangspunt voor de vergoeding, de kostenaftrek en de verlofkwestie worden hiermee niet afzonderlijk vergeleken.

Bronpassages bij deze uitleg

een ‘slapend dienstverband’ in beginsel behoort te worden beëindigd als de werknemer dat wenst en de werkgever geen redelijk belang heeft bij voortduring daarvan.

Op dit uitgangspunt moet een uitzondering worden aanvaard als – op grond van door de werkgever te stellen en zo nodig te bewijzen omstandigheden – de werkgever een gerechtvaardigd belang heeft bij instandhouding van de arbeidsovereenkomst.

Zo’n belang kan bijvoorbeeld gelegen zijn in reële re-integratiemogelijkheden voor de werknemer.

een werkgever op grond van goed werkgeverschap in beginsel gehouden is in te stemmen met een voorstel van de werknemer tot beëindiging van de arbeidsovereenkomst met wederzijds goedvinden, onder toekenning van een vergoeding aan de werknemer ter hoogte van de wettelijke transitievergoeding.

Het feit dat [partij A] een dienstbetrekking voor acht uur per week is aangegaan bij een andere werkgever, leidt zonder nadere toelichting van [partij B] ook niet tot de conclusie dat er reële re-integratiemogelijkheden zijn bij [partij B]

Reikwijdte en beperkingen

  • De vergelijking betreft alleen de aangeleverde Xella-beslissing en is geen uitputtend jurisprudentieonderzoek.
  • De geldende wets- en cao-versies zijn niet afzonderlijk onderzocht; de bespreking volgt de bepalingen zoals de kantonrechter die in deze zaak toepast.

Uitspraken en wetsartikelen

De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.

Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.