Uitspraak uitgelegd

Poging tot moord op ex-partner: twaalf jaar cel, geen tbs

Een veroordeling voor poging tot moord betekent niet automatisch dat ook tbs kan worden opgelegd. De rechtbank Rotterdam veroordeelde op 13 maart 2025 een verdachte tot twaalf jaar gevangenisstraf voor het beschieten van zijn ex-partner en andere bewezen feiten. Tbs bleef uit omdat geen stoornis kon worden vastgesteld. De ex-partner kreeg ruim € 65.000 schadevergoeding; de dochter kreeg € 10.000 schokschade. Het latere hoger beroep wordt hieronder afzonderlijk besproken.

Instantie
Rechtbank Rotterdam
Uitspraakdatum
2025-03-13
Publicatie bron
2025-03-13

In het kort

  • De rechtbank Rotterdam legt twaalf jaar gevangenisstraf op voor poging tot moord op een ex-partner en andere bewezen feiten; het gerichte schot en de planmatige uitvoering dragen de veroordeling.
  • Tbs wordt niet opgelegd omdat geen stoornis kon worden vastgesteld. De ernst van de strafbare feiten is op zichzelf onvoldoende om een stoornis aan te nemen.
  • De rechtbank legt ook de gevorderde maatregel van artikel 38z Sr niet op, omdat het vereiste recente reclasseringsadvies ontbreekt.
  • De ex-partner krijgt € 65.698,02 schadevergoeding. De dochter krijgt € 10.000 schokschade wegens de concrete confrontatie met de gevolgen en de vastgestelde PTSS.
  • In het latere hoger beroep legt het hof opnieuw twaalf jaar op, met verbeterde gronden. Het voegt een vijfjarig contactverbod en, op basis van een recent advies, de maatregel van artikel 38z Sr toe.

Waarom deze zaak belangrijk is

De uitspraak laat zien dat een lange gevangenisstraf, tbs en toezicht na detentie ieder een eigen beoordeling vragen. De ernst van het geweld vervangt voor tbs niet de vaststelling van een stoornis en voor de gevorderde toezichtmaatregel niet het vereiste recente reclasseringsadvies. Voor de schokschade van de dochter waren hier de concrete confrontatie met de gevolgen en de onderbouwde PTSS van belang.

Geen ongeluk, maar een gericht schot op het hoofd

De rechtbank acht bewezen dat de verdachte op 11 maart 2022 van dichtbij op het hoofd van zijn ex-partner schoot en daarmee opzet op haar dood had. Zijn lezing dat het wapen bij een val van de trap per ongeluk afging, werd verworpen. De verklaringen van de aangeefster waren op belangrijke punten consistent en vonden steun in technisch onderzoek, onder meer naar de storingsgevoeligheid van het vuurwapen.

Bronpassages bij deze uitleg

Gelet op de bewijsmiddelen en het voorgaande is dan ook bewezen dat de verdachte op 11 maart 2022 van korte afstand met een vuurwapen op het hoofd van de aangeefster heeft geschoten en daarmee opzet op haar dood had.

De verdachte daarentegen spreekt in essentie van een ongeluk; het wapen zou bij zijn val van de trap zijn afgegaan.

Haar verklaringen laten naar het oordeel van de rechtbank op wezenlijke punten een eenduidig beeld zien en zijn op essentiële onderdelen consistent, gedetailleerd en concreet.

Bovendien vindt haar verklaring voldoende steun in de objectieve bewijsmiddelen, zoals de bevindingen over de storingsgevoeligheid van het (omgebouwde) vuurwapen.

Geconcludeerd wordt dat de verklaring van de verdachte niet aannemelijk wordt geacht en dus geen ander licht werpt op de betrouwbaarheid van de verklaring van de aangeefster.

Voorbedachte raad blijkt uit de planmatige uitvoering

Voor poging tot moord moest naast opzet ook voorbedachte raad worden bewezen. Daarbij gaat het om gelegenheid tot beraad en het ontbreken van een ogenblikkelijke gemoedsopwelling, beoordeeld aan de hand van de concrete omstandigheden. De verdachte ging met handschoenen, een hamer en een geladen vuurwapen naar de woning, sloeg een ruit in en probeerde herhaaldelijk op het hoofd van zijn ex-partner te schieten. De rechtbank zag hierin doelgericht en planmatig handelen. Zij vond dat hij voldoende gelegenheid had gehad om over zijn handelen na te denken en zag geen aanwijzingen die tegen voorbedachte raad pleitten.

Bronpassages bij deze uitleg

Volgens vaste jurisprudentie is hiervoor vereist dat een verdachte zich gedurende enige tijd heeft kunnen beraden op het te nemen of het genomen besluit en dat hij niet heeft gehandeld in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling,

De verdachte is met handschoenen aan, voorzien van een hamer om binnen te komen en gewapend met een geladen vuurwapen, naar de woning van de aangeefster gereden en heeft een ruit ingeslagen om binnen te komen.

Eenmaal binnen is hij direct naar de aangeefster toegegaan en heeft hij het vuurwapen op het hoofd van de aangeefster gericht en herhaaldelijk geprobeerd te schieten, totdat dit uiteindelijk is gelukt.

Uit de hierboven weergegeven feiten en omstandigheden kan worden vastgesteld dat het handelen van de verdachte zowel voor, tijdens als na het feit doelgericht en planmatig geweest is.

De verdachte heeft daarnaast voldoende tijd en gelegenheid gehad om zich op zijn handelen te beraden en van contra-indicaties voor het aannemen van voorbedachte raad is niet gebleken.

Twaalf jaar gevangenisstraf, maar geen tbs

De rechtbank legt twaalf jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf op. Vooral de poging tot moord en de ingrijpende gevolgen voor moeder en dochter wegen zwaar. De daarnaast gevorderde tbs wordt niet opgelegd. De rechter moet zelf juridisch beoordelen of een stoornis bestaat en is daarbij niet gebonden aan deskundigenadviezen. In dit dossier kon echter geen persoonlijkheids- of psychische stoornis worden vastgesteld. Ook het plegen van zeer ernstige feiten was daarvoor op zichzelf onvoldoende. Daarmee ontbrak een noodzakelijke voorwaarde voor tbs.

Bronpassages bij deze uitleg

veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 (twaalf) jaren;

De feiten - in het bijzonder de poging tot moord en de grote gevolgen hiervan voor het slachtoffer en hun dochter - rechtvaardigen uit het oogpunt van vergelding en (speciale) preventie oplegging van een langdurige onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

Dat is een juridisch oordeel, waarbij de rechter niet is gebonden aan de door deskundigen uitgebrachte adviezen.

Op grond van de beschikbare informatie kan niet worden vastgesteld dat de verdachte lijdt (of ten tijde van de feiten leed) aan een persoonlijkheids- of psychische stoornis.

De omstandigheid dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan ernstige strafbare feiten waaronder poging tot moord, is eveneens onvoldoende om een stoornis te kunnen vaststellen.

Op grond van artikel 37a Sr is voor de oplegging van de maatregel van terbeschikkingstelling (TBS) vereist dat sprake is van een gebrekkige ontwikkeling dan wel ziekelijke stoornis.

Nu dit bij de verdachte niet is vastgesteld, kan de rechtbank de door de officier van justitie gevorderde TBS-maatregel niet opleggen.

Geen toezichtmaatregel zonder recent reclasseringsadvies

Ook de gevorderde gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel van artikel 38z Sr blijft in dit vonnis uit. De veroordeling tot onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor een zwaar geweldsdelict bood daarvoor wel een aanknopingspunt. Voor de gevorderde maatregel was echter ook een recent, gemotiveerd en ondertekend reclasseringsadvies nodig. Het beschikbare advies stamde uit februari 2022 en ging niet over oplegging van deze maatregel. Andere rapporten maakten evenmin een vaststelling van het herhalingsgevaar mogelijk. Het ontbreken van het vereiste advies was daarom beslissend.

Bronpassages bij deze uitleg

Volgens artikel 38z, eerste lid onder a, Sr kan de gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel onder meer worden opgelegd aan een verdachte die wordt veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor een zwaar geweldsdelict.

Op grond van het tweede lid van genoemd artikel dient de officier van justitie bij een vordering tot oplegging van deze maatregel een recent opgemaakt en met redenen omkleed en ondertekend advies van een reclasseringsinstelling over te leggen.

De rechtbank beschikt echter niet over een dergelijk recent advies, nu het laatste reclasseringsadvies dateert van 14 februari 2022 en daarin overigens niet is geadviseerd over de oplegging van de maatregel.

Overigens kan het herhalingsgevaar ook niet op grond van andere (deskundigen)rapporten worden vastgesteld.

Nu het vereiste reclasseringsrapport ontbreekt, zal de door de officier van justitie gevorderde maatregel ex artikel 38z Sr niet worden opgelegd.

Ex-partner krijgt € 65.698,02 schadevergoeding

De ex-partner krijgt in totaal € 65.698,02 schadevergoeding, met wettelijke rente. Daarnaast wordt een schadevergoedingsmaatregel opgelegd. Voor de poging tot moord wordt € 60.000 smartengeld toegewezen, waarbij het blijvende letsel en de grote gevolgen zwaar wegen. De vergoeding voor de belaging wordt daarentegen beperkt tot € 2.500, mede vanwege de relatief korte bewezen periode van 1 december 2020 tot en met 18 januari 2021. Het resterende deel van die gevorderde vergoeding wordt afgewezen: niet alles wat was gevraagd, is dus toegewezen.

Bronpassages bij deze uitleg

De verdachte moet de benadeelde partij [slachtoffer 1] een schadevergoeding betalen van € 65.698,02, vermeerderd met de wettelijke rente en kosten als vermeld.

Ook wordt oplegging van de schadevergoedingsmaatregel als bedoeld in artikel 36f Sr passend en geboden geacht.

De rechtbank heeft bij de beoordeling van deze immateriële schade aansluiting gezocht bij andere strafzaken en heeft daarbij met name de aard en ernst van het blijvende letsel en de grote gevolgen hiervan voor de benadeelde partij meegewogen.

Vergoeding van de gevorderde immateriële schade komt de rechtbank dan ook billijk voor, zodat het gevorderde bedrag van € 60.000,- geheel wordt toegewezen.

mede gelet op de relatief korte bewezen pleegperiode vanaf 1 december 2020 tot en met 18 januari 2021 en handelingen van de verdachte.

Gelet hierop zal de rechtbank dan ook het toe te wijzen bedrag matigen tot € 2.500,-. Het overige deel van de vordering zal worden afgewezen.

Dochter krijgt € 10.000 schokschade door de confrontatie met de gevolgen

Het door de rechtbank beschreven uitgangspunt voor schokschade vereist een hevige emotionele schok door waarneming van het feit of een directe confrontatie met de ernstige gevolgen, waaruit geestelijk letsel ontstaat. De dochter was tijdens de schietpartij in de woning. Zij zag bloedsporen en bezocht haar moeder in het ziekenhuis, waar zij werd geconfronteerd met ernstige verwondingen aan hoofd en oog. De rechtbank omschrijft haar confrontatie met de gevolgen in deze zaak als indirect. Samen met de vastgestelde PTSS en gevolgde traumatherapie dragen deze concrete omstandigheden de toewijzing van € 10.000. Daarover is wettelijke rente verschuldigd vanaf 11 maart 2022.

Bronpassages bij deze uitleg

Vergoeding van schokschade kan volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad plaatsvinden als bij de benadeelde partij een hevige emotionele schok wordt teweeggebracht door (i) het waarnemen van het tenlastegelegde, of (ii) door de directe confrontatie met de ernstige gevolgen ervan.

Uit die emotionele schok dient vervolgens geestelijk letsel te zijn voortgevloeid.

De rechtbank stelt vast dat de benadeelde partij in de woning was toen de verdachte met een wapen op haar moeder [slachtoffer 1] schoot.

De benadeelde partij is indirect geconfronteerd met de ernstige gevolgen van dit feit, nu zij bloedsporen in de woning heeft gezien en haar moeder met kaalgeschoren hoofd, open schedel en met oogkap in het ziekenhuis heeft zien liggen.

Bovendien blijkt uit de overgelegde stukken dat er bij de benadeelde partij ook PTSS is vastgesteld en dat zij hiervoor traumatherapie heeft gevolgd.

te betalen een bedrag van € 10.000,- (zegge: tienduizend euro), bestaande uit immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente hierover vanaf 11 maart 2022 tot aan de dag van volledige voldoening;

De oudere schokschadezaak bepaalt niet automatisch het bedrag

De verdediging verwees voor matiging naar een uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant uit 2020. Daar was poging tot zware mishandeling bewezen en kreeg een dochter € 3.000 schokschade. Rotterdam wees in de hier besproken zaak € 10.000 toe. Die bedragen kunnen niet los van het geweldsfeit en de onderbouwing van de schade worden vergeleken. De oudere zaak betrof slaan en schoppen; hier ging het om een schietpartij en de beschreven confrontatie met de ernstige gevolgen. Het verschil in vergoeding toont op zichzelf geen afwijking van een rechtsregel aan.

Bronpassages bij deze uitleg

De vordering dient te worden gematigd. Verwezen wordt naar een uitspraak (ECLI:NL:RBZWB:2020:5823), waarbij schokschade is toegekend aan een minderjarig meisje dat zelf 112 moest bellen toen haar moeder zwaar werd mishandeld.

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT

vonnis van de meervoudige kamer van 25 november 2020

De rechtbank acht wel bewezen dat verdachte aangeefster heeft geprobeerd zwaar te mishandelen door haar meermalen te slaan/stompen tegen haar hoofd en te schoppen/stampen tegen haar lichaam.

De rechtbank is van oordeel dat de schade tot een bedrag van € 3.000,= voor immateriële (shock)schade een rechtstreeks gevolg is van dit bewezen verklaarde feit en acht verdachte aansprakelijk voor die schade.

acht de rechtbank het gevorderde bedrag ter hoogte van € 10.000,- billijk en zij zal dit dan ook geheel toewijzen.

Hoger beroep: opnieuw twaalf jaar, wel aanvullende maatregelen

In het afzonderlijke arrest van 10 november 2026 vernietigde het gerechtshof Den Haag het vonnis uitsluitend wat betreft de gevangenisstraf en de motivering daarvan, maar legde het opnieuw twaalf jaar op. Voor het overige werd het vonnis met verbeteringen bevestigd. Het hof schrapte onder meer een onderdeel van de redenering over telefoonactiviteiten en tapgesprekken. Daarnaast legde het een vijfjarig contactverbod met het slachtoffer op; contact over hun dochter mag alleen via een tussenpersoon van een bevoegde instantie verlopen. Anders dan de rechtbank beschikte het hof over een recent, gemotiveerd reclasseringsadvies. Het legde de maatregel van artikel 38z Sr daarom alsnog op. Dat latere oordeel moet worden onderscheiden van de beslissing van de rechtbank in 2025.

Bronpassages bij deze uitleg

Datum uitspraak: 10 november 2026

Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Den Haag

Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de opgelegde gevangenisstraf en de motivering daarvan en doet in zoverre opnieuw recht.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 (twaalf) jaren.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige, met inachtneming van het hiervoor overwogene.

en de zin: “De activiteiten op zijn mobiele telefoon vooraf en de afgeluisterde tapgesprekken achteraf duiden ook niet op een ogenblikkelijke gemoedsopwelling en zijn juist een contra-indicatie hiervoor.” worden verwijderd.

Legt op de maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid inhoudende dat de verdachte voor de duur van 5 (vijf) jaren op geen enkele wijze - direct of indirect - contact zal opnemen, zoeken of hebben met [slachtoffer 1]

Contact over hun dochter [naam dochter] dient louter middels een tussenpersoon van een bevoegde instantie plaats te vinden.

Tot slot zal het hof, conform het recent opgemaakt, met redenen omkleed en ondertekend advies van de reclassering zoals reeds hiervoor uiteengezet en overeenkomstig de vordering van de advocaat-generaal, de maatregel van artikel 38z Sr opleggen,

Legt aan de verdachte op de maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking als bedoeld in artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht.

Verhouding tot eerdere rechtspraak

De oudere uitspraak betreft poging tot zware mishandeling en een schokschadevergoeding van € 3.000. Het Rotterdamse vonnis betreft een schietpartij met andere gevolgen en een afzonderlijk onderbouwde schadeclaim van de dochter. Het verschil in bedragen bewijst daarom geen afwijking van een rechtsregel. Het latere hofarrest is het hoger beroep in dezelfde strafzaak: het hof beschikte inmiddels wel over een recent reclasseringsadvies en legde de maatregel van artikel 38z Sr alsnog op. Dat verschil hangt samen met het gewijzigde dossier. De vergelijking is beperkt tot deze twee aangeleverde uitspraken en is niet uitputtend.

Bronpassages bij deze uitleg

Nu het vereiste reclasseringsrapport ontbreekt, zal de door de officier van justitie gevorderde maatregel ex artikel 38z Sr niet worden opgelegd.

Bovendien blijkt uit de overgelegde stukken dat er bij de benadeelde partij ook PTSS is vastgesteld en dat zij hiervoor traumatherapie heeft gevolgd.

De rechtbank acht wel bewezen dat verdachte aangeefster heeft geprobeerd zwaar te mishandelen door haar meermalen te slaan/stompen tegen haar hoofd en te schoppen/stampen tegen haar lichaam.

De rechtbank is van oordeel dat de schade tot een bedrag van € 3.000,= voor immateriële (shock)schade een rechtstreeks gevolg is van dit bewezen verklaarde feit en acht verdachte aansprakelijk voor die schade.

Tot slot zal het hof, conform het recent opgemaakt, met redenen omkleed en ondertekend advies van de reclassering zoals reeds hiervoor uiteengezet en overeenkomstig de vordering van de advocaat-generaal, de maatregel van artikel 38z Sr opleggen,

Legt aan de verdachte op de maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking als bedoeld in artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht.

Reikwijdte en beperkingen

  • Deze bespreking gaat over het Rotterdamse vonnis van 13 maart 2025. Het arrest van 10 november 2026 wordt als afzonderlijk vervolg behandeld; uit de aangeleverde stukken blijkt niet of dat arrest onherroepelijk is.
  • De vergelijking omvat alleen de twee aangeleverde andere uitspraken en biedt geen volledig overzicht van de rechtspraak.
  • De schokschadevergoeding berust op de specifieke confrontatie met bloedsporen en de ernstig gewonde moeder, samen met vastgestelde PTSS. De uitspraak geeft geen algemene aanspraak voor iedere indirecte confrontatie.
  • De destijds toepasselijke wetsversies zijn niet afzonderlijk onderzocht.

Uitspraken en wetsartikelen

De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.

Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.