Uitspraak uitgelegd
Groepsleningen: financieringskosten deels gecorrigeerd
Mogen rente en commitment fees bij groepsleningen samen op zakelijkheid worden getoetst? Het Gerechtshof Den Haag aanvaardt dat in zijn einduitspraak van 5 augustus 2026 voor vier kredietfaciliteiten. Dat betekent echter niet dat alle kosten aftrekbaar zijn. Na aanvullende bewijslevering en omkering van de bewijslast blijven verschillende financieringscorrecties overeind. Daarbij accepteert het hof voor de redelijke schatting ook gemiddelde gegevens, anders dan bij de voorafgaande gewone bewijsbeoordeling. Voor faciliteit 3 vervallen de correcties volledig en voor faciliteit 7bn worden zij beperkt. Daarnaast krijgt de bv gelijk over het toegepaste belastingrentepercentage.
- Primaire bron
- ECLI:NL:GHDHA:2026:2462
- Instantie
- Gerechtshof Den Haag
- Uitspraakdatum
- 2026-08-05
- Publicatie bron
- 2026-09-10
In het kort
- Voor faciliteiten 1, 3, 3a en 7bn mogen rente en commitment fees samen worden getoetst, vanuit de verwachtingen bij het afsluiten van het krediet.
- Bij de gewone bewijsbeoordeling gebruikt het hof hier de gunstigste vergelijkingsopslag. Na omkering van de bewijslast accepteert het voor de redelijke schatting ook gemiddelde gegevens.
- De bewijslast wordt omgekeerd wegens aanzienlijke belastingverschillen en gebreken die de bv bij het doen van aangifte had moeten onderkennen. Een onzakelijke verrekenprijs alleen is daarvoor niet genoeg.
- Correcties voor faciliteiten 1, 3a en 5 blijven overeind. De correctie voor faciliteit 7bn wordt beperkt; voor faciliteit 3 vervallen de correcties volledig.
- Nieuw vergelijkingsmateriaal dat pas in hoger beroep bekend werd, rechtvaardigt navordering. Het hof hoeft niet te beoordelen of sprake was van kwade trouw.
- Voor de beoordeelde belastingrenteregeling van 1 april 2014 tot en met 31 mei 2020 geldt herberekening naar 4%, voor zover 8% of meer is toegepast.
Waarom deze zaak belangrijk is
Voor concerns met rente en commitment fees laat deze zaak zien dat de gezamenlijke prijs bij het afsluiten van de betreffende faciliteiten moet worden onderbouwd. Ook de bewijsfase is belangrijk: de gunstigste opslag uit de gewone bewijsbeoordeling bepaalt niet vanzelf de eindcorrectie. Na omkering accepteert het hof hier een redelijke schatting op gemiddelde gegevens. De bv moet die schatting vervolgens overtuigend weerleggen en slaagt daarin slechts gedeeltelijk.
Een zakelijke kredietopzet garandeert nog geen kostenaftrek
Bij faciliteiten 1, 3, 3a en 7bn werd rente berekend over het opgenomen krediet, terwijl de commitment fee over het volledige faciliteitsbedrag werd berekend. Het hof acht de faciliteiten op zichzelf niet onzakelijk en ziet evenmin wetsontduiking of schijnhandelingen. De opzet van het krediet en de hoogte van de vergoeding zijn echter verschillende vragen. Ook bij een zakelijke kredietstructuur kunnen de overeengekomen financieringskosten te hoog zijn en daarom fiscaal worden gecorrigeerd.
Bronpassages bij deze uitleg
het voor de faciliteiten 1, 3, 3a en 7bn de totale hoogte van de contractueel verschuldigde vergoedingen ter zake van de afzonderlijke faciliteiten zal beoordelen
de rentecomponent in de vergoeding wordt berekend aan de hand van een vaste opslag op Euribor over het getrokken deel van de faciliteit
de commitment fee wordt berekend als een vast percentage over het gehele bedrag van de faciliteit.
de onderhavige faciliteiten op zichzelf beschouwd niet onzakelijk zijn
dat voor geen van de faciliteiten kan worden gesproken van wetsontduiking of schijnhandeling
niet alleen voor faciliteit 5, maar ook voor faciliteiten 1, 3a en 7bn aanleiding bestaat voor een correctie.
Samen toetsen bij afsluiten, daarna de jaarlijkse aftrek berekenen
Voor faciliteiten 1, 3, 3a en 7bn beoordeelt het hof rente en commitment fees gezamenlijk. De contractuele kosten worden omgerekend naar één opslag boven de variabele rente. Daarbij gebruikt het hof de bij het afsluiten verwachte toekomstige Euribor, afgeleid uit forward rates, en niet de achteraf bekende renteontwikkeling. Het rekenproces kent vervolgens twee stappen. Eerst wordt beoordeeld of de berekende kostenopslag boven een zakelijke opslag of bandbreedte ligt. Alleen dan is er aanleiding voor correctie. De jaarlijkse aftrek wordt daarna berekend met de zakelijke opslag, de werkelijke Euribor en samengestelde rente over de verstrekte hoofdsom, zonder aanvullende commitment fees.
Bronpassages bij deze uitleg
het voor de faciliteiten 1, 3, 3a en 7bn de totale hoogte van de contractueel verschuldigde vergoedingen ter zake van de afzonderlijke faciliteiten zal beoordelen
aan de hand van de contracten voor de afzonderlijke faciliteiten en de verwachte, toekomstige Euribor-tarieven (forward rates) het totale aflossingsbedrag dient te worden geprognosticeerd
Prijsbepaling vindt plaats op het moment van het aangaan van de afzonderlijke faciliteiten en op dat moment is de werkelijke Euribor-ontwikkeling nog niet bekend.
Als deze opslag – bij gebruikmaking van een bandbreedte: de bovenkant daarvan – lager ligt dan de gemiddelde ex-ante-opslag uit de tabel, bestaat aanleiding voor een correctie.
de totale jaarlijkse vergoeding bepaalt door een samengestelde rente te berekenen over de verstrekte hoofdsom (zonder aanvullende commitment fees in aanmerking te nemen).
Ten slotte merkt het Hof op dat de forward rates geen invloed hebben op de omvang van een eventuele correctie, die plaatsvindt aan de hand van de werkelijke Euribor
Gewone bewijsregels: hier telt de gunstigste vergelijkingsopslag
Onder de gewone bewijsregels moet de inspecteur aannemelijk maken dat en in hoeverre de overeengekomen prijs onzakelijk is. Bij de vergelijking zijn onder meer kredietwaardigheid, looptijd, valuta en zekerheden relevant. Verschillen mogen geen wezenlijk prijseffect hebben of moeten betrouwbaar kunnen worden gecorrigeerd. Uit het kleine aantal goede vergelijkingsleningen kiest het hof in deze bewijsfase de voor de bv gunstigste, hoogste opslag. Het middelt die opslagen dan niet en schrapt evenmin de hoogste en laagste kwartielen. Voor een verweer is deze fasebeperking essentieel: dit is geen algemeen verbod op gemiddelden. Bij de latere beoordeling van een redelijke schatting na omkering van de bewijslast accepteert het hof hier juist wel gemiddelde gegevens.
Bronpassages bij deze uitleg
In dit geval dient de Inspecteur dus feiten en omstandigheden te stellen en aannemelijk te maken waaruit volgt dat en in hoeverre onafhankelijk handelende partijen ter zake van de onderhavige faciliteiten lagere prijzen overeengekomen waren in overigens gelijke omstandigheden.
onder meer rekening dient te worden gehouden met de kredietwaardigheid van de betrokken schuldenaren, de looptijd van de geldverstrekkingen, de valuta waarin zij zijn genoteerd en de zekerheden die zijn verstrekt
het volstaat dat de verschillen geen materieel effect op de prijs hebben of dat daarvoor op voldoende betrouwbare wijze gecorrigeerd kan worden.
Bij een klein aantal goede comparables wordt aan de hand daarvan een bandbreedte bepaald. Daarvan wordt de meest gunstige prijs voor de belastingplichtige gehanteerd bij een eventuele correctie van de winst.
Dit een en ander brengt mee dat middeling van comparables in ieder geval niet aan de orde is.
Voor de eliminatie van comparables buiten een interkwartiele bandbreedte bestaat bij de beschikbaarheid van schaarse, maar goed vergelijkbare comparables evenmin aanleiding.
Het Hof neemt daarbij in aanmerking dat die berekening is gebaseerd op geschikte comparables en dat de Inspecteur daarbij kon volstaan met een op gemiddelde gegevens gebaseerde schatting (vgl. HR 13 november 2015, ECLI:NL:HR:2015:3291, onderdeel 4).
Waarom de bewijslast uiteindelijk wordt omgekeerd
Op basis van de volgens de gewone bewijsregels aanvaarde correcties stelt het hof voor ieder jaar aanzienlijke belastingverschillen vast, zowel absoluut als relatief. Voor omkering is daarnaast zelfstandig vereist dat de bv bij het indienen van de aangifte wist of had moeten beseffen dat daardoor een aanzienlijk bedrag aan belasting niet zou worden geheven. Dit is een andere toets dan het geobjectiveerde bewustheidsvereiste voor de verrekenprijscorrectie zelf; een onzakelijke prijs leidt dus niet automatisch tot omkering. Hier schoot de prijsdocumentatie belangrijk tekort en was niet aannemelijk dat kredietwaardigheidsanalyses bij het doen van aangifte beschikbaar waren. Volgens het hof had de bv de onzakelijkheid moeten onderkennen. Het oordeelt dat niet de vereiste aangiften zijn gedaan en keert de bewijslast om voor alle geschilpunten over de hoogte van de aanslagen.
Bronpassages bij deze uitleg
voor ieder van de onderhavige jaren de volgens de aangiften verschuldigde belasting verhoudingsgewijs aanzienlijk lager is dan de werkelijk verschuldigde belasting.
Laatstbedoelde verschillen zijn ook op zichzelf bezien voor ieder jaar zeer aanzienlijk.
de belastingplichtige ten tijde van het doen van de aangifte wist of zich ervan bewust moest zijn dat daardoor een aanzienlijk bedrag aan verschuldigde belasting niet zou worden geheven
De in de wetsgeschiedenis van artikel 8b Wet Vpb vermelde objectivering van de bewustheid, die hiervoor onder 5.2.85 aan de orde kwam, heeft uitsluitend betrekking op het onzakelijke handelen in gelieerde verhoudingen.
de verrekenprijsdocumentatie voor de faciliteiten 1, 3a, 5 en 7bn belangrijke gebreken vertoonde die maken dat zij onvoldoende grond boden om ervan uit te gaan dat de in rekening gebrachte kosten zakelijk waren
Daar komt nog bij dat niet aannemelijk is dat kredietwaardigheidsanalyses van [bedrijf 1] beschikbaar waren voor [bedrijf 1] of belanghebbende op de momenten dat belanghebbende de aangiften deed.
Het Hof verbindt aan het voorgaande de conclusie dat belanghebbende zich van de onzakelijkheid van de door haar gehanteerde verrekenprijzen, zoals vastgesteld in deze uitspraak, bewust had moeten zijn.
Dit betekent dat de bewijslast in deze procedure dient te worden omgekeerd en verzwaard voor alle geschilpunten die betrekking hebben op de hoogte van de bestreden belastingaanslagen.
Na omkering accepteert het hof hier ook gemiddelde gegevens
Na omkering moet de inspecteur een feitelijk onderbouwde, redelijke en niet-willekeurige schatting geven. Dit is een minder strenge toets dan de gewone bewijsbeoordeling. De eerdere primaire en subsidiaire schattingen worden afgewezen omdat zij niet aansluiten bij de al beschikbare kredietwaardigheid van de schuldenaar. De nader onderbouwde schatting voldoet wel; daarbij mag de inspecteur volgens het hof gemiddelde gegevens gebruiken. De bv moet vervolgens overtuigend aantonen dat de geschatte bedragen te hoog zijn. Voor faciliteit 3a lukt dat niet: uiteindelijk blijft de door de inspecteur als gemiddelde berekende opslag van 0,691% in stand, niet de 0,78% uit de gewone bewijsbeoordeling. Voor faciliteit 1 blijft de correctie met een opslag van 2,38% overeind en voor faciliteit 5 geldt een all-in rate van 2,21%. Bij faciliteit 7bn wordt de correctie beperkt tot een opslag van 1,90%. Voor faciliteit 3 vervallen de correcties volledig. Dit zijn de einduitkomsten na toepassing van de verzwaarde bewijsmaatstaf.
Bronpassages bij deze uitleg
Deze beoordeling behelst een minder strenge toets dan de hiervoor uitgevoerde beoordeling of en in hoeverre feiten en omstandigheden aannemelijk zijn geworden waaruit volgt dat de belastingplichtige te hoge verrekenprijzen als kosten in zijn aangifte heeft verantwoord
Het primaire en het subsidiaire standpunt van de Inspecteur in hoger beroep kunnen naar het oordeel van het Hof niet als een redelijke schatting worden aangemerkt
omdat deze zijn gebaseerd op de credit ratings van [bedrijf 5] , terwijl de Inspecteur bij het opleggen van de voorliggende belastingaanslagen reeds beschikte over de credit ratings van [bedrijf 1] en de onderbouwing daarvan.
De thans voorgestane correcties (wat betreft faciliteit 5 zoals nader bepaald in het nader stuk van de Inspecteur van 12 juni 2026 en de daarbij behorende bijlage 158) voldoen naar het oordeel van het Hof wel aan de eisen van een redelijke schatting.
Het Hof neemt daarbij in aanmerking dat die berekening is gebaseerd op geschikte comparables en dat de Inspecteur daarbij kon volstaan met een op gemiddelde gegevens gebaseerde schatting (vgl. HR 13 november 2015, ECLI:NL:HR:2015:3291, onderdeel 4).
Dientengevolge zal het Hof voor die geschilpunten beoordelen wat een redelijke – niet willekeurige – schatting van de belastbare bedragen zou zijn en in hoeverre belanghebbende heeft doen blijken dat die bedragen te hoog zijn.
De Inspecteur stelt zich op het standpunt dat de at arm’s length opslag 0,691% bedraagt. Dit is het gemiddelde van de door hem gevonden spreads voor een looptijd van 5 jaar per 1 mei 2015 inzake [bedrijf 20] (0,617%) en [bedrijf 19] (0,766%).
Het voorgaande leidt het Hof tot de slotsom dat uitgaande van de voor belanghebbende meest gunstige comparable ( [bedrijf 19] ), de zakelijke opslag uitkomt op 0,78%.
Voor faciliteit 3a is belanghebbende niet geslaagd in de op haar rustende verzwaarde bewijslast
waarmee overtuigend wordt aangetoond dat en in hoeverre de door de Inspecteur na de tussenuitspraak berekende opslagen onder de bovengrens van een zakelijke bandbreedte liggen.
dat de door de Inspecteur voor faciliteiten 1, 3a en 5 na de tussenuitspraak bepleite correcties naar respectievelijk opslagen van 2,38% en 0,691% en een all-in rate van 2,21% standhouden
dat zijn correcties voor faciliteit 7bn dienen te worden beperkt tot correcties naar een opslag van 1,90% en dat de correcties voor faciliteit 3 geheel komen te vervallen.
Faciliteit 5 vraagt een afzonderlijke berekening
De gezamenlijke kostentoets geldt niet voor faciliteit 5. Die overeenkomst dient vooral om onder voorwaarden toekomstig krediet beschikbaar te houden en heeft niet primair het karakter van een geldlening. Het hof berekent de aftrekbare commitment fee daarom afzonderlijk: 40% van de aanvaarde all-in rate van 2,21%, afgerond 0,88%, over het ongebruikte deel van de faciliteit. Deze fee wordt bijgeschreven. Over het uitstaande bedrag wordt vervolgens Euribor plus 2,21% rente berekend en bijgeschreven. De vergoeding is dus niet volledig uitgesloten, maar wordt opnieuw berekend.
Bronpassages bij deze uitleg
Deze faciliteit heeft niet primair het karakter van een geldlening, maar betreft een andersoortige overeenkomst, waarbij de schuldenaar onder voorwaarden krediet kan opnemen als dit in de toekomst nodig blijkt.
leent de totale-kostenbenadering zich niet voor de beoordeling van de hoogte van de vergoedingen ter zake van faciliteit 5.
De commitment fee komt op: 2,21% * 40% = 0,88% (zie overweging 5.8.30 van de tussenuitspraak), welk percentage belanghebbende mag aftrekken over het nog niet opgenomen deel van de faciliteit.
De commitment fee wordt bijgeschreven en over het uitstaande bedrag wordt Euribor + 2,21% rente berekend en bijgeschreven.
Nieuw vergelijkingsmateriaal maakt navordering mogelijk
Voor de resterende navorderingsdiscussie over faciliteiten 1 en 7bn beschikt de inspecteur volgens het hof over een nieuw feit. De correcties steunen op vergelijkingsgegevens die hem pas in hoger beroep bekend werden. Ook is geen sprake van een ambtelijk verzuim doordat een reeds lopend onderzoek niet zou zijn afgewacht: het onderzoek naar de financieringslasten begon pas na de oorspronkelijke aanslagen. Daarmee is navordering toegestaan. Het hof hoeft daarom niet te beslissen of de bv te kwader trouw was; omkering van de bewijslast mag dus niet als een vaststelling van kwade trouw worden gelezen.
Bronpassages bij deze uitleg
Thans kan worden vastgesteld dat de onderhavige correcties die standhouden telkens berusten op comparables die de Inspecteur pas in hoger beroep bekend zijn geworden.
Dit betekent dat de Inspecteur eerst ná het opleggen van de onderhavige primitieve aanslagen (met dagtekening 6 augustus 2016 respectievelijk 17 september 2016) een nader onderzoek is gestart naar de onderhavige financieringslasten.
Op grond van het hiervoor overwogene is het Hof van oordeel dat de Inspecteur geen ambtelijk verzuim heeft begaan, alsmede dat hij aannemelijk heeft gemaakt dat hij over een nieuw feit beschikt als bedoeld in artikel 16, lid 1, AWR.
Het Hof komt dan ook tot de conclusie dat de Inspecteur wat betreft de correcties ter zake van de faciliteiten 1 en 7bn bevoegd is na te vorderen.
Het standpunt van de Inspecteur dat navordering vanwege kwade trouw van belanghebbende gerechtvaardigd is, behoeft gelet op het voorgaande geen behandeling.
Belastingrente over de historische periode naar 4%
Over de belastingrente krijgt de bv gelijk. Het hof sluit aan bij zijn uitspraak van 10 maart 2026, waarin het voor de toen beoordeelde periode eveneens herstel bood naar 4%. Het hogere minimumpercentage uitsluitend voor vennootschapsbelastingplichtigen overschrijdt volgens het hof de beoordelingsruimte van de wetgever. Voor de hier beoordeelde regeling van 1 april 2014 tot en met 31 mei 2020 moet de rente daarom worden herberekend naar 4%, voor zover 8% of meer is toegepast. Dit oordeel betreft die historische regeling en is geen algemene verlaging van ieder belastingrentepercentage.
Bronpassages bij deze uitleg
Met ingang van 1 april 2014 tot en met 31 mei 2020 verschilde het in artikel 30hb AWR neergelegde rentepercentage voor de vennootschapsbelasting van dat voor de overige rijksbelastingen
Gelet op hetgeen in overwegingen 5.9.1 tot en met 5.9.5 van de uitspraak van 10 maart 2026 over deze wettelijke regeling is overwogen en beslist, bij welke overwegingen en beslissing in de onderhavige zaken wordt aangesloten, slaagt het betoog van belanghebbende.
de wetgever buiten die (ruime) beoordelingsmarge is getreden door uitsluitend voor vennootschapsbelastingplichtigen een minimumpercentage van 8 te hanteren, terwijl voor alle andere belastingplichtigen een minimumpercentage van 4 geldt.
Het voorgaande betekent dat de rentebeschikkingen dienen te worden verminderd voor zover vanaf 1 april 2014 een belastingrentepercentage van 8 (of hoger) is toegepast.
De over deze periode verschuldigde belastingrente dient te worden berekend naar een tarief van 4%
De over deze periode verschuldigde belastingrente dient te worden berekend naar een tarief van 4%.
Het dictum: lagere aanslagen, maar geen volledige overwinning
Beide principale hoger beroepen zijn gegrond; het voorwaardelijke incidentele hoger beroep van de bv is ongegrond. Het hof vernietigt de rechtbankuitspraak, behalve de beslissingen over proceskosten en griffierecht. Voor 2012/2013 resteert na verliesverrekening een belastbaar bedrag van € 96.317.459 en voor 2016/2017 van € 69.348.694. De navorderingsaanslag 2013/2014 wordt vernietigd, met vaststelling van een verlies van € 30.865.843. De aanslagen 2014/2015 en 2015/2016 worden nihil; de verliezen bedragen respectievelijk € 110.215.396 en € 43.584.241. De rentebeschikkingen voor deze drie verliesjaren verdwijnen. De rente voor 2012/2013 en 2016/2017 moet worden verminderd overeenkomstig de uitspraak.
Bronpassages bij deze uitleg
Hieruit volgt dat het hoger beroep van de Inspecteur gegrond is.
Uit onderdeel 5.7 van deze uitspraak (belastingrente) volgt dat ook het principale hoger beroep van belanghebbende gegrond is. Het voorwaardelijke incidentele hoger beroep van belanghebbende is ongegrond.
vernietigt de uitspraak van de Rechtbank, behoudens de beslissingen omtrent de proceskosten en het griffierecht;
vermindert de navorderingsaanslag 2012/2013 – na verrekening van het verlies van het boekjaar 2013/2014 (€ 30.865.843) – tot een berekend naar een belastbaar bedrag van € 96.317.459;
vernietigt de navorderingsaanslag 2013/2014 en de daarbij gegeven rentebeschikking en stelt het verlies van het boekjaar 2013/2014 nader vast op € 30.865.843;
vermindert de aanslag 2014/2015 tot nihil, vernietigt de daarbij gegeven rentebeschikking en stelt het verlies van het boekjaar 2014/2015 vast op € 110.215.396;
vermindert de aanslag 2015/2016 tot nihil, vernietigt de daarbij gegeven rentebeschikking en stelt het verlies van het boekjaar 2015/2016 vast op € 43.584.241;
vermindert de aanslag 2016/2017 – na verrekening van de verliezen van de boekjaren 2014/2015 (€ 110.215.396) en 2015/2016 (€ 43.584.241) – tot een berekend naar een belastbaar bedrag van € 69.348.694;
draagt de Inspecteur op de bij de navorderingsaanslag 2012/2013 en de aanslag 2016/2017 gegeven rentebeschikkingen te verminderen met inachtneming van deze uitspraak;
Verhouding tot eerdere rechtspraak
De inhoudelijke vergelijking is beperkt tot de belastingrente. Het hof sluit uitdrukkelijk aan bij zijn uitspraak van 10 maart 2026 en vervangt het hogere percentage voor de vennootschapsbelasting voor het beoordeelde historische tijdvak door 4%. De eerdere zaak betrof op dit punt 1 juli 2019 tot en met 31 mei 2020; deze einduitspraak beoordeelt de regeling van 1 april 2014 tot en met 31 mei 2020. Deze aansluiting zegt niets over de vergelijkbaarheid van de overige geschilpunten. Het jurisprudentieonderzoek is niet uitputtend.
Bronpassages bij deze uitleg
Gelet op hetgeen in overwegingen 5.9.1 tot en met 5.9.5 van de uitspraak van 10 maart 2026 over deze wettelijke regeling is overwogen en beslist, bij welke overwegingen en beslissing in de onderhavige zaken wordt aangesloten, slaagt het betoog van belanghebbende.
De over deze periode verschuldigde belastingrente dient te worden berekend naar een tarief van 4%
Gelet op al het voorgaande zal het Hof de beschikking belastingrente verminderen voor zover in de periode 1 juli 2019 tot en met 31 mei 2020 een belastingrentepercentage van 8 is toegepast.
De over deze periode verschuldigde belastingrente dient te worden berekend naar een tarief van 4%.
Reikwijdte en beperkingen
- De inhoudelijke vergelijking met andere rechtspraak is beperkt tot het belastingrenteoordeel van het hof van 10 maart 2026 en is niet uitputtend.
- De afzonderlijke tussenuitspraak is niet integraal meegeleverd. De bespreking gebruikt de oordelen daaruit zoals die in deze einduitspraak zijn weergegeven.
- De toepasselijke wetsversies zijn niet afzonderlijk gecontroleerd. De bespreking volgt de wetsweergave en historische tijdvakken die het hof hanteert.
- De aanvaarde renteopslagen en bewijswaardering horen bij deze faciliteiten en dit dossier; zij vormen geen algemeen tarief voor groepsleningen.
Uitspraken en wetsartikelen
- ECLI:NL:GHDHA:2026:2462
- ECLI:NL:GHDHA:2025:3019
- ECLI:NL:RBDHA:2023:12061
- ECLI:NL:GHDHA:2026:430
- ECLI:NL:HR:2015:3291
- ECLI:NL:HR:1995:AA3112
- ECLI:NL:HR:2002:AE4718
- ECLI:NL:HR:2002:AE5214
- ECLI:NL:HR:2002:AE9354
- ECLI:NL:HR:2009:BH1083
- ECLI:NL:HR:2012:BV0663
- ECLI:NL:HR:2012:BX7190
- ECLI:NL:HR:2012:BY6047
- ECLI:NL:HR:2013:1211
- ECLI:NL:HR:2013:27
- ECLI:NL:HR:2014:1527
- ECLI:NL:HR:2016:1268
- ECLI:NL:HR:2016:2036
- ECLI:NL:HR:2018:1312
- ECLI:NL:HR:2018:846
- ECLI:NL:HR:2019:355
- ECLI:NL:HR:2020:970
- ECLI:NL:HR:2021:1086
- ECLI:NL:HR:2021:1963
- ECLI:NL:HR:2022:526
- ECLI:NL:HR:2022:767
- ECLI:NL:HR:2023:1093
- ECLI:NL:HR:2025:1958
- ECLI:NL:HR:2025:416
- ECLI:NL:HR:2025:552
- ECLI:NL:HR:2026:59
- ECLI:NL:HR:2026:591
- Artikel 8b Vpb
- Artikel 16 AWR
- Artikel 27e AWR
- Artikel 27h AWR
- Artikel 30hb AWR
- Artikel 14 EVRM
- Artikel 30hb Awb (interne wetsbron niet beschikbaar)
- Artikel 8:42 Awb
- Artikel 8:69 Awb
- Artikel 8:75 Awb
- Artikel 3 BPB
De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.
Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.