Uitspraak uitgelegd

Gekwalificeerde opzetverkrachting: 24 maanden cel en tbs met voorwaarden

Hoe wordt bewezen dat iemand wist dat de ander geen seks wilde? De Rechtbank Noord-Nederland oordeelde op 10 november 2026 dat herhaalde weigering en huilen die wetenschap aantoonden. Het beperkte verzet van het slachtoffer werd verklaard door angst voor geweld. Voor gekwalificeerde opzetverkrachting en drie andere feiten legde de rechtbank 24 maanden gevangenisstraf en tbs met voorwaarden op. Daarnaast volgden beschermende verboden, een maatregel voor mogelijk later toezicht en tenuitvoerlegging van een eerdere voorwaardelijke straf.

Instantie
Rechtbank Noord-Nederland
Uitspraakdatum
2026-11-10
Publicatie bron
2026-11-10

In het kort

  • De rechtbank acht gekwalificeerde opzetverkrachting bewezen: de verdachte wist dat de vrouw geen seks wilde en gebruikte dwang, geweld en bedreiging.
  • De aangifte was betrouwbaar en kreeg voldoende steun uit ander bewijs. Het beperkte lichamelijke verzet werd in deze omstandigheden verklaard door angst voor pijn en letsel.
  • Voor verkrachting, bedreiging, beschadiging en hennepbezit legt de rechtbank 24 maanden cel en tbs met voorwaarden op. De eerste drie feiten zijn verminderd toegerekend; het hennepbezit niet.
  • De tbs-voorwaarden en het toezicht zijn dadelijk uitvoerbaar. Dat geldt ook voor de afzonderlijke contact- en locatieverboden voor vijf jaar.
  • De aanvullende gedragsbeïnvloedende of vrijheidsbeperkende maatregel biedt een mogelijkheid voor later langdurig toezicht; de concrete uitvoering staat nog niet vast.
  • De rechtbank gelast ook de tenuitvoerlegging van acht maanden eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf.

Waarom deze zaak belangrijk is

Voor de bewijspraktijk is relevant dat de rechtbank de kenbare weigering en het beperkte verzet uit angst beoordeelt in samenhang met ander bewijsmateriaal. Bij de sancties is het onderscheid belangrijk tussen de dadelijk uitvoerbare behandelvoorwaarden en beschermende verboden enerzijds en de mogelijkheid van later langdurig toezicht anderzijds.

Seksuele relatie en zorgrol vormden de achtergrond

De zaak draait om seksuele handelingen met binnendringen op 11 januari 2025 in Hoogeveen. De verdachte en de aangeefster woonden samen en hadden een seksuele relatie. Zij was lichamelijk kwetsbaar na operaties aan haar heup en pols; als mantelzorger kende hij haar medische toestand. De verdediging stelde dat hij niet wist en ook niet kon weten dat zij geen seks wilde. Volgens de verdediging had zij dat niet gezegd en zich niet lichamelijk verzet. Juist over die ontbrekende wil en de wetenschap daarvan moest de rechtbank oordelen.

Bronpassages bij deze uitleg

hij op meerdere tijdstippen op 11 januari 2025 te Hoogeveen, met een persoon, te weten [slachtoffer] , seksuele handelingen die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht

Wij hadden een seksuele relatie en woonden samen in haar woning. Zij had eerder haar heup en pols gebroken en was geopereerd. Ik ben mantelzorger voor haar geweest.

Verdachte was als mantelzorger doordrongen van de medische toestand en lichamelijke kwetsbaarheid van aangeefster.

Hij heeft daartoe aangevoerd dat verdachte niet wist noch had kunnen weten dat bij aangeefster de wil ontbrak om seks te hebben. Zij heeft dit niet tegen hem gezegd en zij heeft zich niet fysiek tegen hem verzet.

Dwang en geweld maken opzetverkrachting zwaarder

De rechtbank paste het wettelijke kader toe dat sinds 1 juli 2024 geldt. Voor opzetverkrachting moet worden vastgesteld dat iemand seksuele handelingen met binnendringen verricht, terwijl diegene daadwerkelijk weet dat de ander die niet wil. Dwang, geweld of bedreiging hoeft daarvoor niet te worden bewezen. Het gebruik daarvan kan wel leiden tot de zwaardere, gekwalificeerde vorm. Daarmee zijn de ontbrekende wil, de wetenschap daarvan en de verzwarende omstandigheden afzonderlijke onderdelen van de beoordeling.

Bronpassages bij deze uitleg

Sinds 1 juli 2024 is de Wet seksuele misdrijven van kracht, als gevolg waarvan de strafbaarstelling van seksuele misdrijven in het Wetboek van Strafrecht (Sr) is gewijzigd.

Bij opzetverkrachting is strafbaar degene die seksuele handelingen verricht die (mede) bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam, terwijl diegene daadwerkelijk weet dat de wil van de ander daartoe ontbreekt.

Het gebruik van dwang, geweld of bedreiging is geen voorwaarde voor strafrechtelijke aansprakelijkheid, maar een strafverzwarende delictsvorm van de opzetvariant.

Betrouwbare aangifte kreeg voldoende steun uit ander bewijs

Een betrouwbaar geachte aangifte is niet zonder meer voldoende voor een veroordeling. De rechtbank wees op het bewijsminimum van artikel 342, tweede lid, Sv: de verklaring van één getuige mag niet het enige bewijs zijn. Ander materiaal hoeft de seksuele handelingen niet rechtstreeks te bevestigen, maar moet uit een andere bron komen en voldoende verband houden met de verklaring. Hier vond de rechtbank de aangifte consistent en gedetailleerd. Steun lag onder meer in de erkenning van het seksuele contact door de verdachte, zijn dreigberichten, de beschadigde scootmobiel en de door de politie waargenomen vernielingen in de woning. In samenhang leverde dit voldoende ondersteuning op.

Bronpassages bij deze uitleg

Op grond van artikel 342, tweede lid van het Wetboek van Strafvordering kan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan niet uitsluitend worden aangenomen op de verklaring van één getuige.

Niet vereist is dat de ten laste gelegde seksuele handelingen als zodanig steun vinden in ander bewijsmateriaal.

Dit bewijs moet dan wel afkomstig zijn uit een andere bron dan de belastende verklaring en een voldoende duidelijk verband houden met de verklaring van het slachtoffer.

De rechtbank is van oordeel dat aangeefster in haar verhoor consistent en specifiek heeft verklaard over de seksuele handelingen (waaronder het seksueel binnendringen) die de verdachte bij haar zou hebben verricht en de omstandigheden waaronder deze zouden hebben plaatsgevonden.

In de eerste plaats heeft verdachte zelf erkend dat zij op zijn initiatief seks hebben gehad.

Verder ondersteunen de bedreigende berichten die verdachte aan aangeefster heeft gestuurd en de beschadiging van haar scootmobiel zijn agressie en boosheid jegens haar. De waarneming van de politie dat er spullen in hun huis waren vernield, bevestigt haar verklaring daarover ook.

De rechtbank is verder van oordeel dat de verklaring van aangeefster in voldoende mate wordt ondersteund door ander bewijs, zodat aan het bewijsminimum van artikel 342, tweede lid, Sv wordt voldaan.

Weigering en huilen bewezen wetenschap van de ontbrekende wil

De rechtbank stelde vast dat de vrouw herhaaldelijk had gezegd dat zij ziek was en geen seks wilde. Zij huilde en bood uit angst voor pijn en letsel zo min mogelijk weerstand. Dat beperkte verzet werd in deze omstandigheden dus niet als instemming gezien. Aan de weigering en het huilen ontleende de rechtbank het bewijs dat de verdachte wist dat zij geen seks wilde. Ook de verzwarende omstandigheden waren bewezen: hij gebruikte lichamelijk geweld, draaide aan haar geopereerde pols en been en uitte ernstige geweldsdreigingen. Daarmee kwam de rechtbank tot gekwalificeerde opzetverkrachting.

Bronpassages bij deze uitleg

Zo heeft zij meerdere keren tegen verdachte gezegd dat zij ziek was, koorts had en geen seks wilde.

Uit angst voor pijn en letsel bood zij zo min mogelijk weerstand toen verdachte haar begon te zoenen, haar uitkleedde, haar vagina likte en met zijn vingers en penis haar vagina binnendrong.

Aangeefster nam daartoe geen enkel initiatief. Zij heeft meermaals tegen verdachte gezegd dat zij dit niet wilde en zij heeft gehuild.

Daarmee acht de rechtbank bewezen dat verdachte wist dat bij aangeefster de wil ontbrak tot seks.

Vervolgens heeft hij haar op haar geopereerde heup geslagen met zijn broekriem, is hij op haar gaan liggen, en heeft hij haar geopereerde pols en haar geopereerde been gedraaid.

Hij heeft gedreigd haar te slaan en heeft gezegd dat hij haar kaak en pols zou breken. Op grond van dit handelen acht de rechtbank bewezen dat verdachte dwang, geweld en bedreiging heeft toegepast.

De rechtbank acht de onder 1 primair ten laste gelegde gekwalificeerde opzetverkrachting wettig en overtuigend bewezen.

24 maanden cel, met verminderde toerekening voor drie feiten

De veroordeling omvat ook herhaalde doodsbedreiging, beschadiging van de scootmobiel en het opzettelijk aanwezig hebben van 70 gram hennep. De rechtbank rekende de verkrachting, bedreiging en beschadiging verminderd toe, omdat de vastgestelde stoornissen daarin hadden doorgewerkt. Het hennepbezit werd wel volledig toegerekend. De gevangenisstraf bedraagt 24 maanden, met aftrek van voorarrest. Bij de strafmaat kende de rechtbank gewicht toe aan zowel de verminderde toerekenbaarheid als de gelijktijdige oplegging van tbs met voorwaarden.

Bronpassages bij deze uitleg

2. bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht, meermalen gepleegd;

hij op 11 januari 2025 te Hoogeveen, opzettelijk en wederrechtelijk een scootmobiel, die aan [slachtoffer] toebehoorde, heeft beschadigd;

hij op 11 januari 2025 te Hoogeveen, opzettelijk aanwezig heeft gehad 70 gram hennep

het onder 1 primair, onder 2 en onder 3 bewezenverklaarde in verminderde mate aan verdachte toerekenen en daarmee rekening houden in de straftoemeting, nu de gediagnostiseerde stoornissen bij verdachte (duidelijk) hebben doorgewerkt bij het plegen van deze feiten.

Het onder 4 bewezenverklaarde - overtreding van de Opiumwet - zal de rechtbank daarom volledig aan verdachte toerekenen.

Daarbij heeft de rechtbank (kennelijk) meer gewicht toegekend aan de verminderde toerekeningsvatbaarheid van verdachte en het feit dat ook een terbeschikkingstelling met voorwaarden wordt opgelegd.

een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden.

Beveelt dat de tijd die de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf, geheel in mindering zal worden gebracht.

Tbs met voorwaarden begint met klinische behandeling

Naast de celstraf legde de rechtbank tbs met voorwaarden op. Behandeling moet aanvankelijk in een klinische omgeving plaatsvinden om het risico op herhaling te verminderen. Een lichter strafrechtelijk kader vond de rechtbank onvoldoende. Dwangverpleging achtte zij niet nodig, omdat de verdachte inmiddels voldoende betrouwbare bereidheid tot medewerking toonde. De rechtbank waarschuwde wel dat onvoldoende medewerking aan de voorwaarden kan leiden tot omzetting in tbs met dwangverpleging. De voorwaarden en het toezicht zijn dadelijk uitvoerbaar verklaard. Dat betekent niet dat al een concrete opnamedatum vaststond: het vonnis laat het startmoment van de opname nog bepalen.

Bronpassages bij deze uitleg

behandeling die in aanvang plaats dient te vinden in een klinische setting (zoals een FPK) in het kader van een tbs-maatregel met voorwaarden, zodat de kans op recidive kan worden teruggedrongen.

Omdat verdachte (inmiddels) een voldoende betrouwbare bereidheid tot medewerking toont, ziet de rechtbank geen noodzaak om over te gaan tot de oplegging van tbs met dwangverpleging.

De rechtbank acht een behandeling binnen een ander (lichter) strafrechtelijk kader evenmin aangewezen.

Gelast dat verdachte ter beschikking zal worden gesteld en stelt daarbij de volgende voorwaarden:

Als verdachte niet of onvoldoende meewerkt aan de opgelegde voorwaarden kan de terbeschikkingstelling met voorwaarden worden omgezet in een terbeschikkingstelling met verpleging van overheidswege.

Beveelt dat de gestelde voorwaarden en het uit te oefenen toezicht, dadelijk uitvoerbaar zijn.

De opname start op een nader te bepalen moment.

Vijf jaar contactverbod en verbod om in Hoogeveen te komen

Los van de tbs legde de rechtbank een vrijheidsbeperkende maatregel op grond van artikel 38v Sr op. De verdachte mag vijf jaar geen direct of indirect contact met het slachtoffer hebben en zich niet in Hoogeveen bevinden. Ook deze maatregel is dadelijk uitvoerbaar. Per overtreding kan veertien dagen vervangende hechtenis worden toegepast, tot een totaal van maximaal zes maanden. Die hechtenis maakt geen einde aan de verboden: de verplichting om ze na te leven blijft bestaan.

Bronpassages bij deze uitleg

Legt aan de veroordeelde op de maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid, zoals bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht, en beveelt dat de veroordeelde voor de duur van vijf jaar

( i) op geen enkele wijze -direct of indirect- contact zal opnemen, zoeken of hebben met [slachtoffer]

(ii) zich niet zal bevinden in Hoogeveen.

Beveelt dat deze maatregel dadelijk uitvoerbaar is.

De duur van de vervangende hechtenis bedraagt 14 dagen voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, met een totale duur van ten hoogste zes maanden. Toepassing van de vervangende hechtenis heft de verplichtingen ingevolge de opgelegde maatregel niet op.

Aanvullende toezichtmaatregel vergt later nog een vervolgstap

De rechtbank legde ook de gedragsbeïnvloedende of vrijheidsbeperkende maatregel van artikel 38z Sr op, doorgaans aangeduid als GVM. Vanwege de problematiek en het risico op herhaling vond zij het nodig de mogelijkheid van langdurig toezicht open te houden. Anders dan bij de vastgelegde contact- en locatieverboden is de concrete uitvoering hiervan nog niet bepaald. Na afloop van de gevangenisstraf en de tbs met voorwaarden kan de officier van justitie bij de rechtbank een vordering tot tenuitvoerlegging indienen.

Bronpassages bij deze uitleg

Legt aan verdachte op de maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking, zoals bedoeld in artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht.

Gelet op de problematiek van verdachte en het hiermee samenhangende recidiverisico, acht de rechtbank het daarom noodzakelijk dat de mogelijkheid bestaat om verdachte langdurig onder toezicht te stellen.

In hoeverre en op welke wijze invulling aan deze maatregel moet worden gegeven is aan de

officier van justitie die na ommekomst van de vrijheidsstraf en de terbeschikkingstelling met voorwaarden een vordering tot tenuitvoerlegging van bedoelde maatregel kan indienen bij de rechtbank.

Ook acht maanden eerdere voorwaardelijke celstraf ten uitvoer gelegd

De nieuwe feiten waren gepleegd tijdens de proeftijd van een eerdere veroordeling. Daarom gelastte de rechtbank ook de tenuitvoerlegging van acht maanden gevangenisstraf die in 2023 voorwaardelijk waren opgelegd. Die acht maanden zijn geen onderdeel van de nieuwe straf van 24 maanden, maar betreffen de uitvoering van de eerdere voorwaardelijke straf.

Bronpassages bij deze uitleg

Nu veroordeelde de bewezenverklaarde feiten heeft begaan voor het einde van de proeftijd, zal de rechtbank de tenuitvoerlegging gelasten van deze voorwaardelijke straf.

Gelast de tenuitvoerlegging van de straf voor zover voorwaardelijk opgelegd bij vonnis van de meervoudige strafkamer van de rechtbank Noord-Nederland, locatie Assen, van 8 maart 2023, te weten: acht (8) maanden gevangenisstraf.

een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden.

Verhouding tot eerdere rechtspraak

Er is geen afzonderlijke volledige vergelijkingsuitspraak aangeleverd. Daarom is niet beoordeeld hoe dit vonnis zich tot andere rechtspraak verhoudt.

Reikwijdte en beperkingen

  • Dit is een vonnis in eerste aanleg. Uit het aangeleverde materiaal blijkt niet of hoger beroep is ingesteld of het vonnis onherroepelijk is.
  • Er zijn geen andere volledige uitspraken aangeleverd. De bespreking bevat daarom geen vergelijking met eerdere rechtspraak en berust niet op uitputtend jurisprudentieonderzoek.
  • De toepasselijke wetsversies zijn niet afzonderlijk onderzocht. De bespreking volgt de wetsuitleg en toepassing door de rechtbank in deze zaak.

Uitspraken en wetsartikelen

De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.

Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.