Uitspraak uitgelegd

Drugslab Middenbeemster: tien jaar cel voor leider drugsorganisatie

De rechtbank Den Haag veroordeelt op 9 november 2026 een verdachte tot tien jaar cel voor productie en handel in synthetische drugs, het leiden van een drugsorganisatie en het voorhanden hebben van een vuurwapen en munitie. Het drugslab in Middenbeemster was afgebrand, maar volgens de rechtbank liepen de activiteiten daarna door. Daarnaast moet de verdachte € 31.731,73 aan vernietigingskosten vergoeden. Beperkte draagkracht is hier wel onderdeel van de reden om geen geldboete op te leggen, maar geen reden om het kostenverhaal te matigen.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Uitspraakdatum
2026-11-09
Publicatie bron
2026-11-09

In het kort

  • De verdachte krijgt tien jaar gevangenisstraf voor productie en handel in methamfetamine en MDMA, leiderschap van een drugsorganisatie en het voorhanden hebben van een vuurwapen en munitie.
  • Ook zonder aangetroffen MDMA acht de rechtbank MDMA-productie bewezen op basis van samenhangende aanwijzingen, waaronder gesprekken en een notitieboekje.
  • De drugsdelicten en deelname aan de organisatie leveren hier afzonderlijke verwijten op; de rechtbank past meerdaadse samenloop toe.
  • Een geldboete blijft achterwege, maar de verdachte moet wel € 31.731,73 aan vernietigingskosten vergoeden. Zijn beperkte draagkracht leidt niet tot matiging, omdat zijn toekomstige draagkracht nog niet te voorzien is.
  • Van medeplegen van het wapenfeit wordt de verdachte vrijgesproken; het voorhanden hebben van het vuurwapen en de munitie blijft bewezen.

Waarom deze zaak belangrijk is

Voor deze verdachte betekent het achterwege blijven van een geldboete niet dat ook kostenverhaal vervalt. De rechtbank rekent hem vanwege zijn rol in het drugslab een aandeel van 20% in de onderbouwde vernietigingskosten toe. Zijn huidige beperkte draagkracht leidt niet tot matiging, omdat zijn toekomstige draagkracht nog niet te voorzien is.

Ook MDMA-productie bewezen zonder aangetroffen MDMA

Hoewel in het drugslab geen PMK of MDMA was aangetroffen, acht de rechtbank ook MDMA-productie bewezen, naast de productie van methamfetamine. Zij betrekt daarbij de overeenkomst tussen de productieprocessen, gesprekken waarin over PMK werd gesproken en een notitieboekje met het MDMA-productieproces. Die aanwijzingen beoordeelt zij in samenhang. Het ontbreken van aangetroffen MDMA was in deze concrete bewijscontext dus niet doorslaggevend.

Bronpassages bij deze uitleg

Gelet op het voorgaande stelt de rechtbank vast dat in het drugslab tot aan de brand op 19 juni 2025 methamfetamine is geproduceerd.

En hoewel er geen PMK of MDMA in het drugslab is aangetroffen, is de rechtbank van oordeel dat er ook MDMA is geproduceerd.

De rechtbank overweegt in dit verband dat het productieproces van methamfetamine en MDMA nagenoeg hetzelfde is; alleen de precursor hoeft te worden aangepast en in productielocaties van methamfetamine wordt vaak ook MDMA geproduceerd.

Verder volgt uit de OVC-gesprekken dat regelmatig wordt gesproken over ‘P-poeder’ of ‘P’, een benaming voor PMK.

Verder wordt in een notitieboekje, dat in de slaapkamer van [medeverdachte 2] is aangetroffen, het productieproces van MDMA beschreven. Gelet hierop – in onderling verband en samenhang bezien – is de rechtbank van oordeel dat er in het drugslab ook MDMA is geproduceerd.

De brand beëindigde de bewezenverklaarde activiteiten niet

Medeplegen vereist een voldoende nauwe en bewuste samenwerking. De rechtbank zag die samenwerking hier in het voortdurende overleg over productie, financiering en verkoop en in ieders essentiële werkzaamheden binnen dezelfde keten. De brand op 19 juni 2025 betekende volgens haar niet het einde van de activiteiten: daarna werd naar een nieuwe productielocatie gezocht en nog over de verkoop van MDMA gesproken. Zij beperkte de pleegperiode daarom niet tot de brand, maar verklaarde de productie en handel bewezen van 21 maart tot en met 10 juli 2025.

Bronpassages bij deze uitleg

De rechtbank stelt voorop dat de betrokkenheid bij een strafbaar feit als medeplegen kan worden bewezenverklaard wanneer vast is komen te staan dat bij het begaan daarvan sprake is geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking.

Daarnaast waren de verdachten voortdurend in contact met elkaar over het productieproces, de financiering van het drugslab, de verkoop van de verdovende middelen en het beschikbaar stellen van het bedrijfspand aan de [adres 2] .

Zij hebben in samenwerking met elkaar essentiële werkzaamheden verricht ten behoeve van de productie en handel in methamfetamine en MDMA en vormden elk een onmisbare schakel in de (productie en handels)keten.

Uit de verschillende OVC-gesprekken volgt dat de productie en handel niet is geëindigd op 19 juni 2025, de dag van de brand.

Zoals hiervoor is overwogen wordt na de brand gezocht naar een nieuwe productielocatie en op 27 juni 2025 wordt gesproken over “een ander hok dat morgen gaat draaien”.

Op 1 juli 2025 spreken de verdachte en [medeverdachte 3] over één kilo MDMA en vraagt [medeverdachte 3] of hij die door [medeverdachte 4] kan laten verkopen.

De rechtbank komt tot een bewezenverklaring van het onder 1 ten laste gelegde, te weten het medeplegen van de productie en handel van methamfetamine en MDMA in de periode van 21 maart 2025 tot en met 10 juli 2025.

Waarom de verdachte als leider werd aangemerkt

Een drugsorganisatie vereist een duurzaam en gestructureerd samenwerkingsverband met het oogmerk drugsmisdrijven te plegen. De rechtbank zag hier een vaste, planmatige werkwijze en ruim drie maanden intensieve samenwerking, met plannen om na de brand als groep door te gaan. De verdachte was volgens haar ook de leider: hij gaf instructies en kon bepalen wie tot de groep mocht blijven behoren. Dat bepaalde opdrachten niet werden uitgevoerd, betekende volgens de rechtbank niet dat zijn sturende rol ontbrak.

Bronpassages bij deze uitleg

Onder een organisatie als bedoeld in dit artikel moet worden verstaan een samenwerkingsverband, met een zekere duurzaamheid en structuur, tussen de verdachte en ten minste één andere persoon.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat zonder enige twijfel kan worden vastgesteld dat de organisatie het plegen van strafbare feiten – te weten het produceren van methamfetamine en/of MDMA en de verkoop daarvan – tot oogmerk heeft gehad.

Gelet hierop stelt de rechtbank vast dat er door de verdachten gezamenlijk, planmatig en volgens een vast patroon is gehandeld.

Dat er ook sprake was van een duurzaam samenwerkingsverband volgt naar het oordeel van de rechtbank uit de periode van ruim drie maanden waarin de verdachten hebben samengewerkt, de intensiteit waarin er onderling contact was

waarin direct gesproken wordt over dat ze ‘als groep bij elkaar moeten blijven’, een doorstart willen maken en al op zoek zijn naar nieuwe (productie)locaties.

De verdachte geeft daarnaast instructies aan diverse medeverdachten over waar, wanneer en hoe bepaalde activiteiten dienden te gebeuren en hield die medeverdachten voor de uitvoering daarvan ook verantwoordelijk.

De rechtbank leidt hieruit af dat de verdachte zelfstandig kon bepalen wie er goed functioneerde en wie er wel of niet bij de groep mocht horen.

Dat bepaalde opdrachten van de verdachte niet werden uitgevoerd, betekent niet dat hij geen sturende rol had binnen de criminele organisatie.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat wettig en overtuigend kan worden bewezen dat de verdachte als leider heeft deelgenomen aan de criminele organisatie.

Drugsdelicten en organisatie leveren afzonderlijke verwijten op

Hoewel de drugsdelicten en deelname aan de drugsorganisatie zich op dezelfde tijd en plaats afspeelden, ziet de rechtbank niet slechts één verwijt. Zij neemt meerdaadse samenloop aan. De organisatie had volgens haar een breder bereik dan de afzonderlijke productie- en handelsfeiten: ook het faciliteren of voortzetten van de organisatie viel eronder. Bovendien beschermen de strafbepalingen volgens de rechtbank verschillende belangen: de organisatiebepaling de openbare orde en de afzonderlijke drugsdelicten de volksgezondheid.

Bronpassages bij deze uitleg

De rechtbank neemt hierbij specifiek in aanmerking dat weliswaar sprake is van twee feiten die zich op dezelfde tijd en plaats hebben afgespeeld, maar dat de bewezenverklaarde gedragingen niet zo nauw met elkaar samenhangen dat de verdachte daarbij één verwijt kan worden gemaakt.

De rechtbank is van oordeel dat sprake is van meerdaadse samenloop van het onder 1 primair bewezenverklaarde medeplegen van – kort gezegd – Opiumwetdelicten en de onder feit 2 bewezenverklaarde deelname aan een criminele organisatie met als oogmerk het plegen van Opiumwetdelicten.

Dit laatste is naar het oordeel van de rechtbank meer omvattend en kent een breder bereik dan het onder feit 1 primair bewezenverklaarde, wat maakt dat het onder 11b Opw strafbaar gestelde een zekere meerwaarde heeft.

Ook handelingen die gericht zijn op het faciliteren of voortzetten van de organisatie vallen naar het oordeel van de rechtbank onder het bereik van dit artikel.

De strafbaarstelling van de criminele organisatie als bedoeld in artikel 11b Opw beoogt de samenleving te beschermen tegen het ondermijnende effect van een criminele (drugs)organisatie en ziet daarmee op bescherming van de openbare orde.

Het rechtsgoed dat beschermd wordt door het medeplegen van Opiumwetdelicten is de volksgezondheid.

Wapenbezit bewezen, maar geen medeplegen

Ook het voorhanden hebben van een vuurwapen en munitie is bewezen. Daarvoor achtte de rechtbank zowel bewustheid van de aanwezigheid als beschikkingsmacht van belang. Zij baseerde haar oordeel op het feitelijke verblijf van de verdachte in de woning, DNA op onder meer de sporttas en gesprekken over wapens en munitie. Dat geen DNA van hem op het wapen of de munitie zelf was gevonden, deed aan het oordeel niet af. Voor medeplegen van dit wapenfeit waren echter onvoldoende aanknopingspunten; daarvan volgt gedeeltelijke vrijspraak.

Bronpassages bij deze uitleg

Daarbij is van belang dat bij de verdachte sprake moet zijn van beschikkingsmacht over het wapen en een meer of mindere mate van bewustheid over de aanwezigheid van dat wapen.

Ondanks dat de verdachte niet op voornoemd adres stond ingeschreven (de woning is eigendom van [medeverdachte 3] ), was de verdachte destijds wel – samen met [medeverdachte 2] – de feitelijke bewoner van de woning.

Van de verdachte is bovendien op de handvatten van de sporttas, waarin het vuurwapen en de munitie zijn aangetroffen, een spoor met een DNA-mengprofiel aangetroffen. Er is sprake van een match met het DNA van de verdachte met een zeer hoge bewijswaarde.

Dat dit ook daadwerkelijk zo was volgt uit het gesprek van 27 juni 2025 waarin de verdachte en [medeverdachte 2] vrijuit spreken over munitie, het ‘alvast doorladen’ en dat [medeverdachte 2] zijn vinger ‘naast de trekker en er niet omheen’ moet houden.

Dat er geen spoor met een DNA-(meng)profiel van de verdachte óp het desbetreffende vuurwapen of de munitie is aangetroffen doet hier naar het oordeel van de rechtbank niet aan af.

De rechtbank acht het onder feit 3 tenlastegelegde dan ook wettig en overtuigend bewezen, met uitzondering van het tenlastegelegde medeplegen. De rechtbank ziet voor dit onderdeel onvoldoende aanknopingspunten waardoor de verdachte hiervan partieel zal worden vrijgesproken.

Tien jaar cel, maar geen extra geldboete

De rechtbank legt tien jaar gevangenisstraf op, met aftrek van het voorarrest voor zover dat niet al op een andere straf in mindering is gebracht. De intensieve drugsactiviteiten, de coördinerende leidersrol en de recidive wegen strafverzwarend. Een geldboete legt zij niet op. Voor grootschalige verdiensten vindt de rechtbank onvoldoende aanknopingspunten. Gelet op de lange gevangenisstraf en het ontbreken van inkomen en draagkracht ziet zij geen toegevoegde waarde in een extra boete.

Bronpassages bij deze uitleg

een gevangenisstraf voor de duur van 10 (tien) jaren;

in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van de hem opgelegde gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht;

De rechtbank houdt in strafverzwarende zin rekening met de duur van de bewezenverklaarde periode en de intensieve aard van de door de verdachte en zijn medeverdachten gepleegde strafbare gedragingen.

De bepalende en coördinerende rol die de verdachte als leider binnen de criminele organisatie had, dient naar het oordeel van de rechtbank eveneens strafverzwarend te werken.

De verdachte heeft zich dus binnen vijf jaar na het onherroepelijk worden van voormelde veroordeling wederom schuldig gemaakt aan soortgelijke strafbare feiten. De rechtbank zal deze omstandigheid met inachtneming van artikel 43a Sr ten nadele van de verdachte meewegen in de straftoemeting.

De rechtbank ziet anders dan de officier van justitie geen aanknopingspunten op basis waarvan kan worden vastgesteld dat de verdachte met zijn handelen op grote schaal geld heeft verdiend.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat, gelet op het voorgaande, de langdurige gevangenisstaf die aan de verdachte is opgelegd en het gebrek aan inkomen en daarmee enige vorm van draagkracht, het opleggen van een geldboete naast een gevangenisstraf niet van enige toegevoegde waarde is.

Wel € 31.731,73 kostenverhaal ondanks beperkte draagkracht

De maatregel van artikel 13d Opiumwet betreft staatskosten voor vernietiging van voorwerpen die ernstig gevaar opleveren voor de leefomgeving of volksgezondheid. De veroordeling moet verband houden met die voorwerpen. Hier acht de rechtbank € 158.658,62 aan onder meer afvoer- en personeelskosten voldoende onderbouwd. Zij volgt een verdeling naar de rol van de betrokkenen: het aandeel van deze verdachte bedraagt 20%, vastgesteld op € 31.731,73. Zijn beperkte draagkracht leidt niet tot matiging, omdat nog niet te voorzien is hoe die zich zal ontwikkelen. Bij niet-betaling kan maximaal 317 dagen gijzeling worden gevorderd. Die gijzeling heft de betalingsplicht niet op.

Bronpassages bij deze uitleg

de kosten die ten laste van de Staat komen in verband met de vernietiging van voorwerpen, die ernstig gevaar opleveren voor de leefomgeving of voor de volksgezondheid

worden verhaald op degene die wordt veroordeeld ter zake van een strafbaar feit dat in verband staat met die voorwerpen.

De kosten van die werkzaamheden bedroegen in totaal € 158.658,62 en zagen onder meer op de afvoer van chemicaliën, restafval en hardware ter vernietiging en op personeelskosten.

Gelet op wat hiervoor is overwogen komen de aard en de hoogte van de gevorderde kosten de rechtbank aannemelijk voor. Naar het oordeel van de rechtbank zijn die kosten ook voldoende onderbouwd.

20% van die kosten, te weten € 31.731,73

Ook zal de rechtbank de verdeling van de kosten tussen de verdachte en de medeverdachten zoals door de officier van justitie is voorgesteld volgen, nu het dossier over de rol van de verdachte bij het drugslab hiervoor voldoende steun biedt.

Het namens de verdachte gevoerde draagkrachtverweer leidt niet tot matiging van dit bedrag, nu thans niet te voorzien is hoe de draagkracht van de verdachte zich zal ontwikkelen.

De rechtbank legt daarom de maatregel kostenverhaal ter hoogte van € 31.731,73 aan de verdachte op.

bepaalt de duur van de gijzeling die met toepassing van artikel 6:6:25 van het Wetboek van Strafvordering ten hoogste kan worden gevorderd op 317 dagen;

Als dit bedrag niet wordt betaald, kunnen gelet op artikel 13d lid 3 van de Opw in samenhang met artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht 317 dagen gijzeling worden toegepast zonder dat de betalingsverplichting vervalt.

Verhouding tot eerdere rechtspraak

Er is geen afzonderlijke volledige uitspraak als vergelijkingsbron aangeleverd. Daarom kan niet worden beoordeeld hoe dit vonnis zich tot eerdere rechtspraak verhoudt.

Reikwijdte en beperkingen

  • Deze bespreking betreft één vonnis in eerste aanleg. Er zijn geen volledige andere uitspraken aangeleverd voor vergelijking; een afwijking van eerdere rechtspraak is daarom niet vastgesteld.
  • Uit de aangeleverde tekst blijkt niet of hoger beroep is ingesteld of deze veroordeling onherroepelijk is.
  • De toepasselijke wetsversies zijn niet afzonderlijk onderzocht. De bespreking volgt het wettelijke kader zoals de rechtbank dat in dit vonnis toepast.

Uitspraken en wetsartikelen

De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.

Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.