Uitspraak uitgelegd

Doodslag op partner: elf jaar cel, schokschade afgewezen

Ook zonder de belastende verklaring van de dochter acht het gerechtshof Amsterdam doodslag op haar moeder bewezen. In het arrest van 29 oktober 2026 volgt elf jaar gevangenisstraf voor de verwurging van de partner van de verdachte. De overige belastende omstandigheden en onbeantwoorde vragen zijn volgens het hof voldoende voor die veroordeling. De schokschadeclaim van de dochter wordt echter afgewezen. Voor het afzonderlijke vuurwapenfeit volgt ontslag van alle rechtsvervolging wegens een gebrek in de gewijzigde tenlastelegging.

Instantie
Gerechtshof Amsterdam
Uitspraakdatum
2026-10-29
Publicatie bron
2026-10-29

In het kort

  • Het hof veroordeelt de verdachte na een eerdere vrijspraak voor doodslag op zijn partner. Voorbedachte raad is niet bewezen.
  • De dochterverklaring wordt niet als bewijs gebruikt. Andere belastende omstandigheden en het ontbreken van antwoorden op concrete vragen zijn volgens het hof wel voldoende.
  • Wegens ongeveer zeven jaar termijnoverschrijding in eerste aanleg wordt twaalf jaar cel teruggebracht tot elf jaar, met aftrek van voorarrest.
  • Voor de bewezen poging een vuurwapen te verwerven volgt ontslag van alle rechtsvervolging vanwege een ontbrekend bestanddeel in de gewijzigde tenlastelegging.
  • De vordering van € 20.000 schokschade wordt afgewezen: de vereiste confrontatie met het geweld of de gevolgen daarvan staat volgens het hof niet vast.

Waarom deze zaak belangrijk is

De veroordeling en de schokschadevordering vragen hier om afzonderlijke beoordelingen: voldoende bewijs van doodslag betekent niet vanzelf dat ook de vereiste confrontatie voor schokschade vaststaat. Het vuurwapenfeit laat daarnaast zien dat bewezen handelingen toch niet tot straf kunnen leiden wanneer de tenlastelegging niet de juiste strafbare bestanddelen bevat.

Hoger beroep leidt van vrijspraak naar doodslag

Na een ruzie in de nacht van 7 op 8 januari 2016 gaf de verdachte zijn partner als vermist op. Dat zij de woning had verlaten, was zijn lezing. Haar lichaam werd op 29 maart 2016 in een bos gevonden; zij bleek te zijn verwurgd. De rechtbank sprak hem vrij van de levensberoving, waarna het Openbaar Ministerie hoger beroep instelde. Het hof vernietigt het vonnis en komt alsnog tot een bewezenverklaring van doodslag. Voorbedachte raad is niet bewezen, zodat geen veroordeling voor moord volgt.

Bronpassages bij deze uitleg

Op 9 januari 2016 deed de verdachte aangifte van vermissing van zijn levenspartner [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer] ).

Zij zou in de nacht van 7 op 8 januari nadat zij ruzie hadden gehad, in dronken toestand hun woning aan de [adres 2] hebben verlaten.

Op 29 maart 2016 is het stoffelijk overschot van [slachtoffer] aangetroffen in de bossen bij [locatie 1] . Zij bleek door manuele verwurging om het leven te zijn gebracht.

De rechtbank heeft de verdachte ten aanzien van de onder 1 tenlastegelegde moord en doodslag van [slachtoffer] vrijgesproken.

Het openbaar ministerie heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis.

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Met de advocaat-generaal en de verdediging is het hof van oordeel dat de voorbedachte raad niet kan worden bewezen. Dit betekent dat niet moord maar doodslag is bewezen.

De dochterverklaring is geen bruikbaar direct bewijs

De dochter verklaarde in 2023 dat zij had gezien hoe haar vader haar moeder verwurgde. Het hof gebruikt die verklaring niet voor het bewijs. De eerdere verklaringen waren op belangrijke punten inconsistent en de deskundige hield rekening met een onbewust gevormde pseudoherinnering. Het hof heeft geen reden om aan haar oprechte bedoelingen te twijfelen, maar vindt haar laatste verklaring onvoldoende betrouwbaar. Oprechtheid is hier dus iets anders dan voldoende betrouwbaarheid voor een bewezenverklaring.

Bronpassages bij deze uitleg

Het hof is van oordeel dat de verklaring van [nabestaande 1] van 15 maart 2023 – waarin zij zegt de verwurging van haar moeder door haar vader te hebben gezien – niet bruikbaar is voor het bewijs.

Het hof signaleert allereerst dat ook de eerste twee verklaringen van [nabestaande 1] op belangrijke onderdelen niet geheel consistent zijn.

Ook hij komt na grondig onderzoek tot het inzicht dat de bewijswaarde van de derde verklaring van [nabestaande 1] zeer beperkt is, nu die verklaring ook onbewust kan zijn voortgekomen uit een ‘pseudo-herinnering’

Daarbij merkt het hof op dat het op zichzelf geen reden heeft om te twijfelen aan de oprechte intenties van [nabestaande 1] om met haar laatste verklaring bij te dragen aan de waarheidsvinding.

Belastende omstandigheden en onbeantwoorde vragen geven de doorslag

Anders dan de rechtbank acht het hof het overige bewijs in samenhang voldoende. Van belang zijn onder meer dat de verdachte zijn partner als laatste levend zag en toen ruzie met haar had, zijn bekendheid met de vindplaats en de kleding die uit de woning kwam maar niet strookte met zijn beschrijving. Ook kon hij volgens het hof gedurende een onverklaard tijdsblok het lichaam hebben weggebracht. Op concrete vragen hierover gaf hij geen antwoord. Het hof betrekt zijn zwijgen daarmee bij de waardering van de aanwezige belastende omstandigheden; de bewijsredenering berust op die combinatie.

Bronpassages bij deze uitleg

De hiervoor genoemde feiten en omstandigheden, in samenhang met de verdere inhoud van het dossier, zijn naar het oordeel van de rechtbank echter onvoldoende redengevend om te dienen tot het bewijs dat verdachte [slachtoffer] om het leven heeft gebracht.

Alles afwegende komt het hof tot de eindconclusie dat het op grond van de feiten en omstandigheden in onderling verband en samenhang bezien, niet anders kan zijn dan dat de verdachte zijn levenspartner [slachtoffer] door verwurging om het leven heeft gebracht.

Daarbij speelt een grote rol dat de verdachte, die [slachtoffer] als laatste levend heeft gezien en toen ruzie met haar had, belangrijke vragen niet heeft willen beantwoorden, terwijl de geschetste belastende omstandigheden daar wel expliciet om vragen.

Het hof concludeert dat de verdachte erg bekend was met de locatie van de vindplaats van [slachtoffer] , terwijl die bekendheid bij degene die het lichaam van [slachtoffer] heeft willen verbergen op die locatie, verondersteld mag worden.

het aantreffen van [slachtoffer] in andere kleding dan de verdachte heeft opgegeven, terwijl de kleding wel uit hun gezamenlijke woning moet zijn gekomen

Het hof merkt op dat de verdachte binnen het genoemde tijdsbestek de gelegenheid kan hebben gehad om naar de [locatie 1] te rijden, daar – ook gezien zijn bekendheid ter plaatse – het lichaam van [slachtoffer] achter te laten en vervolgens [nabestaande 1] weer op tijd van school te halen.

De verdachte heeft – ook in hoger beroep – geen verklaring willen afleggen over waar hij in dat tijdsbestek is geweest en wat hij heeft gedaan.

Twaalf jaar wordt elf jaar; gevangenneming blijft uit

Voor de strafmaat gaat het hof uit van het destijds geldende maximum van vijftien jaar voor doodslag. Het acht twaalf jaar gevangenisstraf aanvankelijk passend. Omdat de procedure bij de rechtbank ongeveer negen jaar duurde, met een overschrijding van de redelijke termijn van circa zeven jaar, verlaagt het hof de straf tot elf jaar, met aftrek van voorarrest. De gevorderde gevangenneming wordt echter afgewezen. Het hof ziet onvoldoende reden om af te wijken van het uitgangspunt dat de verdachte zijn proces in vrijheid mag afwachten. Volgens dit arrest kan de straf pas worden uitgevoerd als het onherroepelijk is.

Bronpassages bij deze uitleg

Hierbij is het hof gebonden aan de ten tijde van het gepleegde feit geldende maximumstraf voor doodslag van vijftien jaar.

Alles afwegende is het hof van oordeel dat een geheel onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van twaalf jaren, met aftrek van het voorarrest, in beginsel passend en geboden is.

De behandeling in de rechtbankfase heeft daarmee ongeveer negen jaar geduurd en dit brengt een overschrijding van de redelijke termijn van ongeveer zeven jaar met zich.

Het hof zal daarom in plaats van voornoemde gevangenisstraf een gevangenisstraf voor de duur van elf jaren opleggen, met aftrek van het voorarrest.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 11 (elf) jaren.

Als uitgangspunt geldt dat een verdachte zijn proces in vrijheid mag afwachten. Het hof ziet onvoldoende aanleiding om hiervan af te wijken.

De op te leggen straf zal dus pas ten uitvoer kunnen worden gelegd als de uitspraak van het hof onherroepelijk is.

Wijst af de vordering tot gevangenneming.

Vuurwapenfeit bewezen, maar ontslag van alle rechtsvervolging

De in hoger beroep gewijzigde beschuldiging van het vuurwapenfeit draaide om een poging tot verwerven, met verwijzing naar artikel 31 van de Wet wapens en munitie. Het hof acht de poging bewezen, maar volgens het hof komt dat bestanddeel niet voor in die bepaling of elders in die wet. Het juiste bestanddeel ontbreekt en dat is geen kennelijke schrijffout. Daarom volgt ontslag van alle rechtsvervolging, geen vrijspraak. Beslissend is hier de formulering van de tenlastelegging, niet een gebrek aan bewijs voor de poging.

Bronpassages bij deze uitleg

Gelet op de in hoger beroep door het gerechtshof toegelaten wijziging is aan de verdachte tenlastegelegd dat:

Het hof acht bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan een poging tot het verwerven van een vuurwapen en overweegt daartoe als volgt.

De advocaat-generaal heeft in de door het hof toegewezen vordering tot wijziging van de tenlastelegging van dit feit expliciet verwezen naar artikel 31 WWM.

Het tenlastegelegde bestanddeel “verwerven” wordt echter niet vermeld in deze bepaling noch in enig ander wetsartikel van de WWM.

Nu het juiste bestanddeel in de tenlastelegging ontbreekt, terwijl dit evenmin is te beschouwen als een kennelijke schrijffout, is het feit niet kwalificeerbaar.

Verklaart het onder 2 bewezenverklaarde niet strafbaar en ontslaat de verdachte te dier zake van alle rechtsvervolging.

Schokschade afgewezen omdat de confrontatie niet vaststaat

De dochter vorderde € 20.000 aan schokschade. Het hof erkent de grote psychische gevolgen voor haar, maar vindt dat daarmee nog geen recht op schokschade vaststaat. Door de onvoldoende betrouwbare verklaring is niet vastgesteld dat zij de verwurging zag. Zij heeft het lichaam van haar moeder niet waargenomen en een andere onverhoedse confrontatie met latere gevolgen van het geweld is evenmin gebleken. Het hof wijst de vordering daarom inhoudelijk af wegens het ontbreken van de vereiste confrontatie. Dat is iets anders dan de eerdere niet-ontvankelijkheid, die samenhing met de vrijspraak.

Bronpassages bij deze uitleg

De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 20.000,00 aan shockschade.

De vordering is bij het vonnis waarvan beroep niet-ontvankelijk verklaard in verband met de vrijspraak van het onder 1 tenlastegelegde.

Het hof stelt voorop dat hoewel niet ter discussie staat dat de daad van haar vader jegens haar moeder voor [nabestaande 1] grote psychische gevolgen heeft gehad, daarmee nog niet is gegeven dat bij haar sprake is van shockschade zoals hiervoor omschreven.

Gelet op wat het hof eerder heeft overwogen, acht het hof de verklaring van [nabestaande 1] , inhoudende dat zij heeft gezien dat haar moeder door haar vader werd verwurgd, onvoldoende betrouwbaar.

Daarnaast is geen sprake geweest van het waarnemen van het stoffelijk overschot van haar moeder. Ook is niet gebleken dat de benadeelde partij met de latere gevolgen van het geweld dat tegen haar moeder is gebruikt anderszins onverhoeds is geconfronteerd.

Daarmee is naar het oordeel van het hof geen sprake van een voor de toekenning van shockschade vereiste confrontatie met de jegens het slachtoffer gepleegde onrechtmatige daad of de gevolgen daarvan.

Wijst de vordering van de benadeelde partij [nabestaande 1] tot schadevergoeding af.

Een onverwachte confrontatie is geen algemene harde eis

De Hoge Raad verlangt bij schokschade een gezamenlijke beoordeling van verschillende gezichtspunten; geen daarvan is vooraf doorslaggevend. In de zaak uit 2022 bleef de toewijzing van schokschade in stand bij een benadeelde die het lichaam in het mortuarium had gezien, ook al was de confrontatie niet onverhoeds of onvermijdbaar. In de hier besproken Amsterdamse zaak acht het hof juist geen toereikende confrontatie vastgesteld. De afwijzing mag daarom niet worden veralgemeniseerd tot de regel dat schokschade altijd een onverwachte confrontatie vereist.

Bronpassages bij deze uitleg

De feitenrechter moet aan de hand van onder meer deze gezichtspunten in hun onderlinge samenhang beschouwd van geval tot geval beoordelen of sprake is van onrechtmatigheid, waarbij niet op voorhand aan een van deze gezichtspunten doorslaggevende betekenis toekomt.

Het hof heeft verder vastgesteld dat de benadeelde partij in het mortuarium is geconfronteerd met het stoffelijk overschot van [slachtoffer] en de schokkende, destructieve impact van de val op haar lichaam.

geeft de op onder meer deze omstandigheden gebaseerde toewijzing van de vordering van schokschade niet blijk van een onjuiste rechtsopvatting; zij is ook niet onbegrijpelijk.

niet onverhoeds en ook niet onvermijdbaar waren, doen daaraan – gelet ook op de door het hof als gruwelijk aangemerkte toedracht van het bewezenverklaarde en de directe familieband tussen het slachtoffer en de benadeelde partij – niet af.

Daarmee is naar het oordeel van het hof geen sprake van een voor de toekenning van shockschade vereiste confrontatie met de jegens het slachtoffer gepleegde onrechtmatige daad of de gevolgen daarvan.

Verhouding tot eerdere rechtspraak

De vergelijking over schokschade laat vooral verschillende vaststellingen over de confrontatie zien. De Hoge Raad liet in 2022 toewijzing in stand bij een vastgestelde confrontatie met het lichaam in het mortuarium, hoewel die niet onverhoeds of onvermijdbaar was. In deze zaak acht het hof directe waarneming van de verwurging niet betrouwbaar vastgesteld en ontbreekt volgens het hof ook een andere toereikende confrontatie. Dat feitelijke verschil kan de verschillende uitkomsten verklaren. De Hoge Raad verlangt een gezamenlijke weging van de gezichtspunten. De verwijzing van het hof naar onverhoedsheid mag daarom niet worden veralgemeniseerd tot een harde voorwaarde voor iedere latere confrontatie. Deze beperkte vergelijking toont geen vastgestelde koerswijziging aan.

Bronpassages bij deze uitleg

De feitenrechter moet aan de hand van onder meer deze gezichtspunten in hun onderlinge samenhang beschouwd van geval tot geval beoordelen of sprake is van onrechtmatigheid, waarbij niet op voorhand aan een van deze gezichtspunten doorslaggevende betekenis toekomt.

Het hof heeft verder vastgesteld dat de benadeelde partij in het mortuarium is geconfronteerd met het stoffelijk overschot van [slachtoffer] en de schokkende, destructieve impact van de val op haar lichaam.

niet onverhoeds en ook niet onvermijdbaar waren, doen daaraan – gelet ook op de door het hof als gruwelijk aangemerkte toedracht van het bewezenverklaarde en de directe familieband tussen het slachtoffer en de benadeelde partij – niet af.

Dit betekent dat er geen grond is om te concluderen dat [nabestaande 1] direct is geconfronteerd met de onrechtmatige daad.

Daarnaast is geen sprake geweest van het waarnemen van het stoffelijk overschot van haar moeder. Ook is niet gebleken dat de benadeelde partij met de latere gevolgen van het geweld dat tegen haar moeder is gebruikt anderszins onverhoeds is geconfronteerd.

Daarmee is naar het oordeel van het hof geen sprake van een voor de toekenning van shockschade vereiste confrontatie met de jegens het slachtoffer gepleegde onrechtmatige daad of de gevolgen daarvan.

Reikwijdte en beperkingen

  • Het gaat om een verkort arrest. De afzonderlijke bewijsmiddelen zijn in de aangeleverde tekst niet uitgewerkt; het hof kondigt bij een eventueel cassatieberoep een aanvulling aan.
  • De vergelijking is beperkt tot het vonnis in eerste aanleg en het aangeleverde arrest van de Hoge Raad over schokschade. Er is geen uitputtend jurisprudentieonderzoek verricht.
  • De toepasselijke wetsversies zijn niet afzonderlijk gecontroleerd. Voor de strafmaat volgt deze bespreking het door het hof genoemde maximum ten tijde van het feit.
  • Of tegen dit arrest cassatie is ingesteld of het inmiddels onherroepelijk is, blijkt niet uit het aangeleverde materiaal.

Uitspraken en wetsartikelen

De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.

Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.