Uitspraak uitgelegd
Arbeidskorting en IACK over IVA na geweigerde werkgeversbetaling
De Rechtbank Den Haag oordeelde op 17 juli 2026 dat de IVA-uitkering van deze belastingplichtige voor 2019 tot en met 2024 toch moest meetellen voor de arbeidskorting en de inkomensafhankelijke combinatiekorting (IACK). De belastingplichtige had het UWV gevraagd de uitkering vanaf 1 januari 2019 via haar werkgever te betalen. Omdat de UWV-weigering haar onder de vastgestelde bijzondere omstandigheden niet mocht worden tegengeworpen, moeten de aanslagen over die jaren worden verminderd. Voor 2018 bleef het beroep ongegrond.
- Primaire bron
- ECLI:NL:RBDHA:2026:21932
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Uitspraakdatum
- 2026-07-17
- Publicatie bron
- 2026-10-22
In het kort
- De inspecteur moet de aanslagen over 2019 tot en met 2024 verminderen door de IVA-uitkeringen mee te nemen bij de berekening van arbeidskorting en IACK.
- Het UWV had het verzoek om betaling via de werkgever volgens de rechtbank moeten uitvoeren; zijn weigering mag in deze bijzondere omstandigheden niet ten nadele van de belastingplichtige werken.
- Het beroep over 2018 is ongegrond: het discriminatiearrest biedt voor dat jaar geen rechterlijk rechtsherstel en de aanslag stond al onherroepelijk vast voordat dat arrest werd gewezen.
Waarom deze zaak belangrijk is
Voor deze belastingplichtige waren het concrete verzoek om werkgeversbetaling en de bijzondere omstandigheden rond de UWV-weigering bepalend voor het fiscale resultaat. Haar IVA-uitkering moest daardoor over 2019 tot en met 2024 meetellen voor beide kortingen. De verzochte ingangsdatum begrensde vanaf welk behandeld belastingjaar zij vermindering kreeg.
Verzoek om betaling via de werkgever vanaf 2019
De belastingplichtige werkte een klein aantal uren als officemanager bij haar huidige werkgever. Op 20 november 2018 vroeg zij het UWV om haar IVA-uitkering vanaf 1 januari 2019 via die werkgever te betalen. Het UWV wees dit af omdat zijn systemen de werkgeversbetaling in haar situatie niet aankonden en aanpassing te kostbaar was. In de belastingprocedure vroeg zij vervolgens om de uitkeringen te behandelen alsof zij via haar werkgever waren betaald.
Bronpassages bij deze uitleg
Eiseres is sinds 27 maart 2017 voor een klein aantal uren in dienst getreden als officemanager bij [bedrijfsnaam] B.V (huidige werkgever).
Eiseres heeft op 20 november 2018 door middel van een wijzigingsformulier het UWV verzocht om haar huidige werkgever met ingang van 1 januari 2019 de IVA-uitkering in haar plaats in ontvangst te laten nemen en aan haar uit te laten betalen (verzoek om werkgeversbetaling).
Systeemtechnisch is het nu niet mogelijk om een werkgeversbetaling te doen bij een uitkering, die UWV uitkeert voor een eigenrisicodrager WGA. UWV zal het systeem niet aanpassen, omdat de kosten daarvoor te groot zijn.
In haar verzoeken om ambtshalve vermindering en haar bezwaren verzoekt eiseres verweerder om de door het UWV betaalde socialezekerheidsuitkeringen in aanmerking te nemen alsof deze via de huidige werkgever van eiseres zouden zijn betaald.
Waarom de betaalroute in deze belastingjaren verschil maakte
Bij de beoordeling van de belastingjaren 2018 tot en met 2024 stelde de rechtbank arbeidsinkomen voorop als voorwaarde voor zowel de arbeidskorting als de IACK. Zij rekende de rechtstreeks door het UWV betaalde uitkeringen op zichzelf niet tot loon uit tegenwoordige arbeid. Binnen het in deze zaak toegepaste kader zou betaling via de werkgever anders hebben uitgewerkt, mits de belastingplichtige bij diezelfde werkgever ook loon uit tegenwoordige arbeid genoot. Volgens de rechtbank zouden de samenvoegingsregels van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2011 uitkering en loon dan als één loon uit tegenwoordige arbeid hebben behandeld. Daardoor zouden de uitkeringen bij haar wel hebben meegeteld voor beide kortingen.
Bronpassages bij deze uitleg
In geschil is of de aanslagen IB/PVV voor de jaren 2018 tot en met 2024 naar de juiste bedragen zijn vastgesteld.
De arbeidskorting geldt op grond van artikel 8.11, eerste lid, van de Wet IB 2001 voor de belastingplichtige die arbeidsinkomen geniet.
De IACK geldt op grond van artikel 8.14a, eerste lid, van de Wet IB 2001 voor de belastingplichtige die arbeidsinkomen geniet dat meer bedraagt dan een drempelbedrag,
De door het UWV betaalde socialezekerheidsuitkeringen kunnen niet worden aangemerkt als loon uit tegenwoordige arbeid. Zij vallen daarom niet onder de definitie van arbeidsinkomen en er wordt geen arbeidskorting en IACK over berekend.
Immers, als deze uitkering zou zijn betaald via een werkgever bij wie de uitkeringsgerechtigde ook loon uit tegenwoordige arbeid geniet,
bepalen artikel 9.1 en 9.4, eerste lid, van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2011 (URLB 2011) dat samenvoeging plaatsvindt van die uitkering met dat loon tot één loon uit tegenwoordige arbeid.
Vervolgens wordt over het samengevoegde bedrag arbeidskorting en IACK berekend.
Weigering UWV mocht hier geen fiscaal nadeel opleveren
Volgens de rechtbank moest het UWV op grond van artikel 67, vierde lid, van de Wet WIA uitvoering geven aan dit verzoek. De wet en de toelichting boden volgens haar geen ruimte om het verzoek vanwege de aangevoerde praktische bezwaren te weigeren. Zij betrok daarbij ook dat het UWV naar de fiscale behandeling wees, terwijl de inspecteur juist naar de beslissing van het UWV verwees. In samenhang waren dit voor de rechtbank zulke bijzondere omstandigheden dat de weigering bij de belastingheffing niet ten nadele van deze belastingplichtige mocht werken.
Bronpassages bij deze uitleg
Uit de tekst van artikel 67, vierde lid, van de Wet WIA en de memorie van toelichting leidt de rechtbank af dat het UWV gevolg had moeten geven aan het verzoek van eiseres om de werkgeversbetaling.
Uit de wettekst en memorie van toelichting volgt niet dat het UWV van het verzoek om een ander te machtigen af kan wijken, of dat alleen onder bepaalde omstandigheden werkgevers gemachtigd kunnen worden om socialezekerheidsuitkeringen in ontvangst te nemen.
Daarbij stelt het UWV dat dit een fiscale kwestie betreft, terwijl verweerder stelt dat het UWV, om redenen die het zelf heeft afgewogen, heeft besloten om de werkgeversbetaling in het geval van eiseres niet toe te passen.
Al het voorgaande in samenhang bezien, is de rechtbank van oordeel dat sprake is van dermate bijzondere omstandigheden dat de weigering van het UWV om aan het verzoek om een werkgeversbetaling mee te werken eiseres niet kan worden tegengeworpen.
Aanslagen over 2019 tot en met 2024 moeten omlaag
De beroepen over 2019 tot en met 2024 slagen. De rechtbank vernietigt voor die jaren de uitspraken op bezwaar en draagt de inspecteur op de aanslagen inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen te verminderen. Bij de herberekening moeten ook de door het UWV betaalde IVA-uitkeringen meetellen voor arbeidskorting en IACK. De grens ligt bij 1 januari 2019: op die ingangsdatum zag het eerder ingediende verzoek om werkgeversbetaling.
Bronpassages bij deze uitleg
verklaart de beroepen in de zaken SGR 25/7941, SGR 25/7942, SGR 25/7943, SGR 25/7944, SGR 25/7945 en SGR 25/8695 gegrond;
vernietigt de uitspraken op bezwaar aangaande de aanslagen IB/PVV 2019, 2020, 2021, 2022, 2023 en 2024;
draagt verweerder op de aanslagen IB/PVV 2019, 2020, 2021, 2022, 2023 en 2024 te verminderen door in deze jaren arbeidskorting en inkomensafhankelijke combinatiekorting te berekenen over het inkomen, inclusief de door het UWV betaalde IVA-uitkeringen;
Nu eiseres dit verzoek op 20 november 2018 heeft gedaan, is het voorgaande van toepassing vanaf 1 januari 2019, dus voor de jaren 2019 tot en met 2024.
Voor 2018 biedt het discriminatiearrest geen rechtsherstel
Voor 2018 is het beroep ongegrond. De rechtbank volgt voor dat jaar het arrest van de Hoge Raad over de ongelijke behandeling van WGA-uitkeringen bij verschillende betaalroutes. Hoewel dat onderscheid discriminerend is, had de Hoge Raad het herstel vooralsnog aan de wetgever gelaten. De rechtbank biedt daarom voor 2018 evenmin rechtsherstel. Bovendien stond de aanslag over dat jaar al onherroepelijk vast voordat het arrest werd gewezen.
Bronpassages bij deze uitleg
verklaart het beroep in de zaak SGR 25/7940 ongegrond;
de ongelijke behandeling voor de arbeidskorting van een WGA-uitkering naar gelang deze door het UWV of via de werkgever wordt betaald een ongeoorloofde schending is van het verbod van discriminatie
De Hoge Raad heeft destijds echter ook geoordeeld dat het vooralsnog aan de wetgever is om in dit rechtstekort te voorzien, omdat de wijze waarop gelijke behandeling kan worden bereikt (keuze tussen verschillende alternatieven) de rechtsvormende taak van de rechter te buiten gaat.
Het voorgaande geldt ook voor deze zaak. Dat betekent dat de rechtbank eiseres geen rechtsherstel biedt voor de geconstateerde schending van het discriminatieverbod.
Daarbij komt dat de aanslag IB/PVV 2018 reeds onherroepelijk vaststond voordat het voornoemde arrest werd gewezen.
Verhouding tot eerdere rechtspraak
Het verschil in uitkomst is verklaarbaar door andere feiten. In het arrest van de Hoge Raad wilde de werkgever niet meewerken aan doorbetaling van de WGA-uitkering; de Hoge Raad liet rechtsherstel voor de discriminatie vooralsnog aan de wetgever. Hier gaat het voor 2019 tot en met 2024 om een verzochte werkgeversbetaling van een IVA-uitkering die het UWV volgens de rechtbank had moeten uitvoeren. De rechtbank baseert het gunstige fiscale resultaat op de bijzondere omstandigheden van die weigering. Voor 2018 volgt zij juist het uitgangspunt dat geen rechterlijk rechtsherstel wordt geboden. Deze begrensde vergelijking rechtvaardigt geen conclusie over een algemene koerswijziging.
Bronpassages bij deze uitleg
De werkgever van belanghebbende was niet bereid om de WGA-uitkering in ontvangst te nemen op basis van een machtiging als bedoeld in artikel 67, lid 4, van de Wet WIA en die uitkering vervolgens aan belanghebbende, tezamen met zijn loon, uit te betalen.
en dat het daarom vooralsnog aan de wetgever is om te voorzien in het hiervoor in 5.3.4 geconstateerde rechtstekort.
Eiseres had de IVA-uitkering dan vanaf 1 januari 2019 via de huidige werkgever ontvangen, waardoor deze uitkering vanaf dat moment in de grondslag voor de berekening van de arbeidskorting en IACK zou zijn betrokken.
Uit de tekst van artikel 67, vierde lid, van de Wet WIA en de memorie van toelichting leidt de rechtbank af dat het UWV gevolg had moeten geven aan het verzoek van eiseres om de werkgeversbetaling.
Al het voorgaande in samenhang bezien, is de rechtbank van oordeel dat sprake is van dermate bijzondere omstandigheden dat de weigering van het UWV om aan het verzoek om een werkgeversbetaling mee te werken eiseres niet kan worden tegengeworpen.
Nu eiseres dit verzoek op 20 november 2018 heeft gedaan, is het voorgaande van toepassing vanaf 1 januari 2019, dus voor de jaren 2019 tot en met 2024.
Het voorgaande geldt ook voor deze zaak. Dat betekent dat de rechtbank eiseres geen rechtsherstel biedt voor de geconstateerde schending van het discriminatieverbod.
Reikwijdte en beperkingen
- Dit is een uitspraak in eerste aanleg over de bijzondere omstandigheden rond dit verzoek aan het UWV. Uit de aangeleverde stukken blijkt niet of hoger beroep is ingesteld.
- De inhoudelijke vergelijking is beperkt tot het aangeleverde arrest van de Hoge Raad; de bijbehorende conclusie van de advocaat-generaal is als achtergrond beschikbaar. Andere rechtspraak is niet uitputtend onderzocht.
- De toepasselijke wetsversies per belastingjaar en eventuele latere wijzigingen zijn niet afzonderlijk gecontroleerd. Deze bespreking beschrijft het door de rechtbank toegepaste kader voor 2018 tot en met 2024, niet het algemeen geldende recht in 2026.
Uitspraken en wetsartikelen
- ECLI:NL:RBDHA:2026:21932
- ECLI:NL:HR:2024:1657
- ECLI:NL:PHR:2024:459
- ECLI:NL:HR:2024:1657.
- ECLI:NL:PHR:2024:459.
- Artikel 8.1 Wet inkomstenbelasting 2001
- Artikel 8.11 Wet inkomstenbelasting 2001
- Artikel 8.14a Wet inkomstenbelasting 2001
- Artikel 67 WIA
- Artikel 9.1 URLB 2011
- Artikel 9.4 URLB 2011
- Artikel 14 EVRM
- Artikel 26 BUPO
De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.
Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.