Uitspraak · Bestuursrecht

Raad van State, 18 november 2026 – Bij besluit van 16 november 2021 heeft de Autoriteit

ECLI:NL:RVS:2026:6803Zaaknummer 202502207/1/A3

Instantie
Raad van State
Datum uitspraak
18 november 2026
Publicatiedatum
18 november 2026
Zaaknummer
202502207/1/A3
Rechtsgebied
Bestuursrecht
Procedure
Hoger beroep
Hoofdwetsartikel
Artikel 8 EVRM
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Bij besluit van 16 november 2021 heeft de Autoriteit Persoonsgegevens een door [appellante] op grond van de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) ingediende klacht, met daarbij een verzoek om handhaving tegen ManPowerGroup Netherlands B.V. en Jefferson Wells B.V. (MPG), afgewezen. [appellante] heeft vanaf 2008 bij MPG gewerkt. Bij brief van 1 juli 2019 heeft zij de AP verzocht om op te treden tegen MPG vanwege het systeem FlexService dat door MPG wordt gebruikt voor de contract- en verloningsadministratie. Zij is van mening dat met dat systeem de AVG wordt overtreden omdat het autorisatiebeleid van MPG te ruim is, waardoor onbevoegde medewerkers toegang hebben tot haar persoonsgegevens. De AP heeft de brief van [appellante] opgevat als een verzoek om handhaving tegen een datalek. De AP heeft dat handhavingsverzoek afgewezen omdat nader onderzoek nodig zou zijn om een overtreding vast te stellen en het handhavingsverzoek volgens de AP niet voldoet aan de prioriteringscriteria voor klachtenonderzoek, zoals opgenomen in de Beleidsregels prioritering klachtenonderzoek AP, Stcrt. 2018, 54287. De AP heeft het bezwaar van [appellante] ongegrond verklaard. De rechtbank heeft het daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de uitspraak van de rechtbank, voor zover aangevallen.

Aldus vastgesteld door mr. J.Th. Drop, voorzitter, en mr. C.C.W. Lange en mr. J. Luijendijk, leden, in tegenwoordigheid van mr. T. Hartsuiker, griffier.

w.g. Drop

voorzitter

w.g. Hartsuiker

griffier

Uitgesproken in het openbaar op 18 november 2026

620-1114

Volledige tekst

202502207/1/A3.

Datum uitspraak: 18 november 2026

AFDELING

BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellante], wonend in [woonplaats],

appellante,

tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 4 maart 2025 in zaak nr. 22/3746 in het geding tussen:

[appellante]

en

de Autoriteit Persoonsgegevens (AP).

Procesverloop

Bij besluit van 16 november 2021 heeft de AP een door [appellante] op grond van de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) ingediende klacht, met daarbij een verzoek om handhaving tegen ManPowerGroup Netherlands B.V. en Jefferson Wells B.V. (MPG), afgewezen.

Bij besluit van 23 juni 2022 heeft de AP het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 4 maart 2025 heeft de rechtbank, voor zover hier van belang, het door [appellante] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellante] hoger beroep ingesteld.

De AP heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

MPG heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 27 juli 2026, waar de AP, vertegenwoordigd door mr. W. van Steenbergen en mr. A. Karimi, is verschenen. Verder is op de zitting MPG, vertegenwoordigd door mr. O.A. Sleeking, advocaat in Amsterdam, en mr. S. Baris, als partij gehoord.

Overwegingen

Inleiding

1. [appellante] heeft vanaf 2008 bij MPG gewerkt. Bij brief van 1 juli 2019 heeft zij de AP verzocht om op te treden tegen MPG vanwege het systeem FlexService dat door MPG wordt gebruikt voor de contract- en verloningsadministratie. Zij is van mening dat met dat systeem de AVG wordt overtreden omdat het autorisatiebeleid van MPG te ruim is, waardoor onbevoegde medewerkers toegang hebben tot haar persoonsgegevens. De AP heeft de brief van [appellante] opgevat als een verzoek om handhaving tegen een datalek. De AP heeft dat handhavingsverzoek afgewezen omdat nader onderzoek nodig zou zijn om een overtreding vast te stellen en het handhavingsverzoek volgens de AP niet voldoet aan de prioriteringscriteria voor klachtenonderzoek, zoals opgenomen in de Beleidsregels prioritering klachtenonderzoek AP, Stcrt. 2018, 54287. De AP heeft het bezwaar van [appellante] ongegrond verklaard. De rechtbank heeft het daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Uitspraak van de rechtbank

2. De rechtbank heeft, voor zover in hoger beroep aan de orde, geoordeeld dat de AP zich op het standpunt mocht stellen dat op grond van het dossier nog geen overtreding kon worden vastgesteld, en dat daar nader onderzoek voor nodig zou zijn. Volgens de rechtbank is de AP daarom terecht overgegaan op het toetsen van de klacht aan de prioriteringscriteria voor klachtenonderzoek.

Verder heeft de rechtbank geoordeeld dat de AP heeft mogen afzien van dat nadere onderzoek. Volgens de rechtbank mocht de AP zich op het standpunt stellen dat nader onderzoek niet zou bijdragen aan een doeltreffend en doelmatig optreden tegen het door [appellante] gestelde gebruik van FlexService. De rechtbank heeft daarbij overwogen dat de AP mocht meewegen dat FlexService inmiddels al meer dan twee jaar niet in gebruik was, en dat de AP kan worden gevolgd in het standpunt dat het niet duidelijk is of nader onderzoek voldoende informatie zou opleveren om een overtreding vast te stellen. Daarom heeft de AP, mede gelet op haar beperkte capaciteit en middelen, kunnen volstaan met een normoverdragend gesprek met MPG.

De rechtbank heeft verder geoordeeld dat de AP voldoende heeft gemotiveerd waarom de schadelijkheid van de vermeende overtreding niet maakt dat de AP nader onderzoek moest doen. Uit het dossier is namelijk niet gebleken dat de persoonsgegevens van [appellante] daadwerkelijk onrechtmatig zijn ingezien door derden, en voor zover dat wel het geval was, dat daardoor schade is ontstaan.

Hoger beroep

3. [appellante] betoogt dat de AP haar verzoek ten onrechte als onvoldoende concreet heeft aangemerkt. Zij voert aan dat zij duidelijke en feitelijke beschrijvingen heeft opgenomen van het vermoeden van misbruik van persoonsgegevens. Zij betoogt verder dat de rechtbank een onredelijk hoge bewijslast bij haar heeft gelegd. De AVG voorziet juist in een proactieve rol van de toezichthouder, zeker wanneer een burger zelf geen toegang heeft tot technische of interne bewijzen, zoals ook hier aan de orde.

Verder betoogt zij dat de AP geen belangenafweging heeft gemaakt, en dus het privacybelang niet heeft meegewogen. Volgens haar is de rechtbank eraan voorbijgegaan dat de AP daarmee het motiveringsbeginsel heeft geschonden.

Tot slot betoogt zij dat de rechtbank eraan is voorbijgegaan dat de handelswijze van de AP haar elke effectieve mogelijkheid ontneemt om op te komen tegen schendingen van haar fundamentele recht op privacy en gegevensbescherming. Volgens haar is dat in strijd met het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer als bedoeld in artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) en de artikelen 7 en 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (EU Handvest).

3.1. De gronden die [appellante] in hoger beroep heeft aangevoerd zijn zo goed als een herhaling van wat zij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is gemotiveerd op die gronden ingegaan. [appellante] heeft geen redenen aangevoerd waarom de gemotiveerde beoordeling van die gronden in de aangevallen uitspraak onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank en in de onder 14 tot en met 16, 20, 23 en 31 opgenomen overwegingen, waarop dat oordeel is gebaseerd. Zij voegt daaraan nog het volgende aan toe.

3.2. [appellante] heeft in het kader van haar betoog over artikel 8 van het EVRM en de artikelen 7 en 8 van het EU Handvest niet concreet toegelicht op welke manier haar fundamentele recht op privacy is geschonden. Dat betoog kan daarom niet leiden tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank.

4. Het hoger beroep werpt geen vragen op over de uitleg of geldigheid van een bepaling van Unierecht. De Afdeling is daarom niet gehouden zich krachtens artikel 267, derde alinea, VWEU tot het Hof te wenden (arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punten 20 en 24).

Slotsom

5. Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank, voor zover aangevallen, moet worden bevestigd.

6. De AP hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de uitspraak van de rechtbank, voor zover aangevallen.

Aldus vastgesteld door mr. J.Th. Drop, voorzitter, en mr. C.C.W. Lange en mr. J. Luijendijk, leden, in tegenwoordigheid van mr. T. Hartsuiker, griffier.

w.g. Drop

voorzitter

w.g. Hartsuiker

griffier

Uitgesproken in het openbaar op 18 november 2026

620-1114

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.