Raad van State, 23 april 2014

De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 26 maart 2014, waar [appellant], bijgestaan door mr. M.S. Rozenbeek, advocaat te Haarlem, en de CSG, vertegenwoordigd door mr. H.K.M. Timmermans, werkzaam aldaar, zijn verschenen.

Overwegingen

1. Ingevolge artikel 3, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wet schadefonds geweldsmisdrijven kunnen uit het fonds uitkeringen worden gedaan aan een ieder die ten gevolge van een in Nederland opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf ernstig lichamelijk of geestelijk letsel heeft bekomen.

2. Op 18 januari 2012 heeft [appellant] een aanvraag ingediend om een uitkering uit het fonds op de grond dat hij slachtoffer is geworden van een mishandeling.

Aan het besluit van 13 maart 2012, gehandhaafd bij dat van 22 juni 2012, heeft de CSG ten grondslag gelegd dat [appellant] niet met voldoende objectieve gegevens aannemelijk heeft gemaakt dat op 27 juli 2008 een geweldsmisdrijf heeft plaatsgevonden, met de toedracht, aanleiding en zijn rol daarin zoals hij bij de aanvraag heeft verklaard.

3. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de CSG zich op dit standpunt mocht stellen. Hij wijst daarbij op het arrest van het gerechtshof, dat ziet op de tegen hem ingestelde strafvervolging, waarin het hof overweegt dat sprake is geweest van een aaneenschakeling van gebeurtenissen, waarbij ook [appellant] gewond is geraakt, en dat niet valt uit te sluiten dat ook jegens [appellant] geweld is gebruikt. Bovendien zijn de verklaringen die de CSG bij haar oordeel heeft betrokken onbetrouwbaar, aldus [appellant].

3.1. Het is aan de aanvrager van een uitkering uit het fonds om met voldoende objectieve aanwijzingen aannemelijk te maken dat hij slachtoffer is geworden van een tegen hem opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf. Met het wijzen op evenbedoelde overweging van het hof, is [appellant] daarin niet geslaagd. Deze overweging houdt immers geen aanwijzing in voor de aannemelijkheid van de stelling van [appellant]. De stelling dat de verklaringen die de CSG bij haar oordeel heeft betrokken - waaronder de verklaring van degene die het beweerdelijke geweldsmisdrijf zou hebben gepleegd over de mogelijke dronkenschap van [appellant] - onbetrouwbaar zijn, kan evenmin leiden tot het daarmee beoogde doel. Ook indien die verklaringen buiten beschouwing worden gelaten is er geen grond voor het oordeel dat er voldoende objectieve aanwijzingen zijn dat [appellant] slachtoffer is geworden van een tegen hem opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf. De rechtbank is terecht en op goede gronden tot het oordeel gekomen dat de CSG in redelijkheid de gevraagde uitkering heeft kunnen weigeren.

Het betoog faalt.

4. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. C.H.M. van Altena, voorzitter, en mr. C.J. Borman en mr. A. Hammerstein, leden, in tegenwoordigheid van mr. R.H.L. Dallinga, ambtenaar van staat.

w.g. Van Altena w.g. Dallinga

voorzitter ambtenaar van staat

Uitgesproken in het openbaar op 23 april 2014

18-799.