Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 9 oktober 2026

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de naheffingsaanslag parkeerbelasting terecht aan belanghebbende is opgelegd. Dit betekent dat de naheffingsaanslag in stand blijft. Het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

De heffingsambtenaar heeft bij uitspraak op bezwaar van 23 juni 2025 het bezwaar van belanghebbende ongegrond verklaard.

De rechtbank heeft partijen laten weten dat zij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of zij het daarmee eens zijn. Omdat partijen daarna niet om een zitting hebben gevraagd, heeft de rechtbank het onderzoek op 28 augustus 2026 gesloten en de zaak niet behandeld op een zitting.

De rechtbank beoordeelt of de naheffingsaanslag terecht aan belanghebbende is opgelegd. Zij doet dit aan de hand van de beroepsgronden van belanghebbende.

Naar het oordeel van de rechtbank is de naheffingsaanslag terecht aan belanghebbende opgelegd. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Belanghebbende stelt voor het voldoen van de parkeerbelasting voor het parkeren gebruik te hebben gemaakt van een geldige bezoekersregeling via de parkeerapp van de gemeente Breda. Belanghebbende stelt dat onvoldoende duidelijk is voor de gebruiker van de bezoekersregeling dat het parkeren aan de [straat] te Breda niet is toegestaan. Belanghebbende stelt dat door de gebrekkige voorlichting door de gemeente Breda hij er gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat op die locatie mocht worden geparkeerd met gebruik van de bezoekersregeling. Voorts stelt belanghebbende dat de hoogte van de naheffingsaanslag op gespannen voet staat met het proportionaliteitsbeginsel en dat een waarschuwing of toelichting passender is in het onderhavige geval.

De heffingsambtenaar stelt dat de bezoekersregeling strikt gebiedsgebonden is. Volgens de heffingsambtenaar staat duidelijk op de website van de gemeente Breda waar wel en niet geparkeerd mag worden met de bezoekersregeling. Verder is dit volgens de heffingsambtenaar aangegeven in de toekenning van de bezoekersvergunning. De vergunninghouder die het bezoek kan aanmelden had volgens de heffingsambtenaar op de hoogte moeten en kunnen zijn van de gebiedsgebonden terreinen waar de bezoeker gebruik van kan maken. Volgens de heffingsambtenaar is de parkeerbelasting een objectieve belasting en is er geen wettelijke basis voor coulance of verlaging van de naheffingsaanslag. Van een schending van het proportionaliteitsbeginsel is volgens de heffingsambtenaar geen sprake.

Naar het oordeel van de rechtbank is de naheffingsaanslag terecht aan belanghebbende opgelegd. De rechtbank overweegt dat de kenbaarheid van de gebieden, waar met toepassing van de bezoekersregeling geparkeerd kan worden, volgt uit de informatie die bij het verlenen van de vergunning wordt verstrekt en de informatie die op de website van de gemeente Breda is gepubliceerd. Dat is door belanghebbende ook niet betwist. Het lag op de weg van belanghebbende om zich voorafgaand aan het parkeren ervan op de hoogte te stellen of aan de [straat] te Breda met deze specifieke bezoekersregeling kon worden geparkeerd. Dat heeft belanghebbende niet (voldoende) gedaan. Belanghebbende had dan kunnen zien dat met deze specifieke bezoekersregeling niet aan de Koningstaat te Breda geparkeerd kon worden. Van enig gerechtvaardigd vertrouwen kan dan ook geen sprake zijn. De rechtbank overweegt voorts dat de parkeerbelasting een objectieve belasting is afhankelijk van motieven als opzet of mate van schuld. Dat belanghebbende, zoals de rechtbank begrijpt, geen opzet had op het niet (op de juiste wijze) voldoen van parkeerbelasting maakt niet dat daarmee de belastingplicht tot het betalen van parkeerbelasting komt te vervallen. De kosten van de naheffingsaanslag bestaan naast de te weinig betaalde parkeerbelasting uit de kosten voor de verwerking en het opleggen van de naheffingsaanslag.[_6e94ad7c-9855-4470-a32c-eaf117a4e24b] Van een schending van het proportionaliteitsbeginsel is dan ook geen sprake.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen is het beroep van belanghebbende ongegrond.