Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 6 oktober 2026

In een besluit van 23 oktober 2025 (bestreden besluit) heeft het UWV de bezwaren van betrokkene tegen het primaire besluit ongegrond verklaard.

Betrokkene heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. De rechtbank heeft eiser (als bewindvoerder) in deze zaak aangemerkt als procespartij, maar betrokkene voert deze procedure zelf met goedkeuring van de bewindvoerder.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden in Breda op 16 september 2026. Betrokkene is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Het UWV werd vertegenwoordigd door mr. N. Regragui.

De primaire verzekeringsarts heeft het dossier van betrokkene bestudeerd en hem gezien tijdens een spreekuur op 3 februari 2025, waarbij betrokkene lichamelijk en psychisch is onderzocht. De verzekeringsarts heeft ook kennisgenomen van informatie van [huisarts] van 24 juli 2023 en van een medisch telefoonrapport van [arts] van 23 oktober 2024. De verzekeringsarts heeft overwogen dat betrokkene wegens problemen al jaren onder controle is geweest bij verslavingskliniek Novadic-Kentron (NK), maar dat hij is uitgevallen in verband met een fractuur in zijn linkerenkel, waarvoor hij ook is behandeld. De verzekeringsarts heeft vastgesteld dat betrokkene problemen blijft houden met staan, lopen en tillen. Ook bij het lichamelijk onderzoek zijn beperkingen geconstateerd met betrekking tot deze enkel. Betrokkene krijgt medicatie van de huisarts en heeft om de vier tot vijf maanden contact met NK. De verzekeringsarts heeft daarom aanleiding gezien om beperkingen aan te nemen bij het lichamelijk functioneren en, als gevolg van medicijngebruik, bij werken op hoogte en met gevaarlijke machines. Volgens de richtlijnen van het Schattingsbesluit is geen sprake van volledige arbeidsongeschiktheid. In een aanvullend onderzoeksverslag van 28 maart 2025 heeft de verzekeringsarts overwogen dat betrokkene niet kan worden gevolgd in zijn stelling dat onvoldoende rekening is gehouden met zijn beperkingen, omdat uit röntgenfoto’s, waarvan de laatste dateert uit 2022, blijkt dat er een goede stand is van de fractuur. Verder geeft ook het gebruik van medicatie en middelen aanleiding om betrokkene beperkt te achten voor gevaarlijke werkomstandigheden en beroepsmatig vervoer, naast de andere gestelde beperkingen. De verzekeringsarts heeft de beperkingen van betrokkene vervat in een Functionele Mogelijkheden Lijst (FML) van 6 februari 2025, geldig vanaf 12 januari 2025.

De verzekeringsarts b&b heeft het dossier van betrokkene bestudeerd en hem gesproken tijdens een telefonische hoorzitting op 16 oktober 2025. De verzekeringsarts b&b heeft geen lichamelijk of psychisch onderzoek verricht, maar wel kennisgenomen van een brief van de huisarts van betrokkene van 1 september 2025 en van brieven van NK van 3 april 2025 en 26 augustus 2025. De verzekeringsarts b&b heeft aanleiding gezien om de door de primaire verzekeringsarts vastgestelde belastbaarheid enigszins te wijzigen. De verzekeringsarts b&b heeft aanvullende beperkingen aangenomen voor hoog handelingstempo, veelvuldige storingen en onderbrekingen, veelvuldige deadlines of productiepieken, conflicthantering, contact met patiënten of hulpbehoevenden en sterk wisselende diensten. Daarnaast heeft de verzekeringsarts b&b voor beroepsmatig vervoer vastgesteld dat gemotoriseerd vervoer niet mogelijk is. Ook heeft de verzekeringsarts b&b enkele lichamelijke beperkingen met betrekking tot de linkerenkel aanvullend verzwaard, mede vanuit preventief oogpunt. Het gaat daarbij om langdurig werken in koude omstandigheden, tillen en dragen tijdens het werk, lopen tijdens het werk, staan tijdens het werk, trappenlopen, knielen of hurken en geknield en/of gehurkt actief zijn. Daarnaast heeft de verzekeringsarts b&b vastgesteld dat zware beschermende middelen niet mogelijk zijn wegens de status na crushletsel van de linkerenkel in 2020. Nachtdiensten zijn niet wenselijk, omdat enige energetische recuperatie voorstelbaar is gelet op de aard van de ervaren klachten. Verdere wijziging heeft de verzekeringsarts b&b medisch gezien niet nodig geacht. De verzekeringsarts b&b heeft overwogen dat hiervoor geen objectiveerbare onderbouwing is gegeven. Daarnaast heeft de verzekeringsarts b&b geoordeeld dat met de in bezwaar aangepaste belastbaarheid een logische samenhang bestaat tussen de aard, ernst en behandeling van de onderliggende medische aandoeningen of stoornissen, de onderzoeksbevindingen, de geduide beperkingen en het sociaal functioneren van betrokkene. Zware fysieke werkzaamheden zijn daarmee beperkt, mede gelet op de informatie van de verslavingskliniek. Ook wordt voorzien in voldoende lage energetische belasting, als rekening wordt gehouden met de reeds gestelde beperkingen en voorwaarden in arbeid, waarbij in bezwaar aanvullend een beperking voor nachtdiensten is opgenomen. Betrokkene gebruikt daarbij op succesvolle wijze zijn slaapmedicatie. Daarmee bestaat geen indicatie om naast deze beperkingen nog een extra beperking op werktijden te stellen. De verzekeringsarts b&b heeft de gewijzigde belastbaarheid van betrokkene vastgelegd in een FML van 11 september 2025, geldig vanaf 12 januari 2025.

De verzekeringsarts b&b heeft in het rapport van 20 januari 2026 op het voorgaande gereageerd en stelt daarin dat het medisch beloop van de linkerenkel geen aanleiding geeft om meer fysieke beperkingen aan te nemen. Volgens de huisarts was sprake van een goede stand van de doorgemaakte enkelfractuur uit 2020. Hoewel betrokkene stelt dat zijn hielbeen was “verbrijzeld”, blijkt dit niet uit de informatie van de huisarts. Daarnaast dateert de meest recente röntgenfoto van 24 november 2022 en bestond nadien kennelijk geen medische indicatie voor aanvullend onderzoek wegens verslechtering of toegenomen klachten. De huisarts vermeldt bovendien geen nadere informatie over de periode rond 13 januari 2025. Verder heeft betrokkene tijdens het primaire spreekuur verklaard dat hij vanwege het gebruik van oxycodon niet op hoogte kan werken, maar wel andere laswerkzaamheden zou kunnen verrichten. Daarmee is rekening gehouden door beperkingen aan te nemen voor persoonlijk risico, beroepsmatig vervoer en werken op hoogte. Daarbij merkt de verzekeringsarts b&b op dat het forse oxycodongebruik mede kan worden verklaard vanuit betrokkenes verslavingsverleden en dat hiervoor geen hulpvraag aan de huisarts is gesteld. In bezwaar zijn reeds aanvullende en verzwaarde fysieke beperkingen aangenomen, onder meer ten aanzien van tillen, dragen, lopen, staan, traplopen, knielen en hurken, waarbij expliciet rekening is gehouden met het preventieve aspect en de kans op artrose. Voor cognitieve beperkingen ziet de verzekeringsarts b&b evenmin een medische indicatie. Betrokkene kon normaal deelnemen aan het gesprek tijdens het spreekuur en uit de overige onderzoeksbevindingen, waaronder het sociaal functioneren, blijkt geen aanleiding voor beperkingen ten aanzien van aandacht, concentratie, inzicht in eigen kunnen, doelmatig of zelfstandig handelen of handelingstempo. Ook uit de medische informatie volgen dergelijke beperkingen niet. Wel zijn in bezwaar aanvullende beperkingen aangenomen ten aanzien van stresserende factoren, waarmee volgens de verzekeringsarts b&b voldoende rekening is gehouden met de cognitieve belastbaarheid van betrokkene. De rechtbank acht deze nadere motivering steekhoudend, en ziet in wat betrokkene daartegen aanvoert geen aanleiding om daaraan te twijfelen.

De verzekeringsarts b&b heeft op de brief van NK van 1 juni 2026 gereageerd in het rapport van 19 juni 2026 en merkt daarbij ten eerste op dat de verslavingsarts hangende de beroepsprocedure met terugwerkende kracht een medische brief heeft opgesteld, wat de objectiviteit van de brief niet ten goede komt. Daarnaast bevat de brief feitelijke onjuistheden. Zo vermeldt de verslavingsarts dat betrokkenes “hiel verbrijzeld is”, terwijl dit niet blijkt uit de informatie van de huisarts. Verder herhaalt de verzekeringsarts b&b dat de meest recente röntgenfoto dateert van 24 november 2022 en dat zich daarna kennelijk geen medische indicatie heeft voorgedaan voor aanvullend beeldvormend onderzoek. De huisarts heeft bovendien aangegeven geen nadere informatie te hebben over de situatie op de peildatum. Verder vermeldt de verslavingsarts dat betrokkene vanwege zijn “verbrijzelde hiel” niet lang kan staan. De reden waarom betrokkene zijn eigen werk niet meer zou kunnen verrichten, was echter een andere, namelijk dat hij “niet op hoogte kan werken”. De brief van NK van 3 april 2025, die in bezwaar is opgevraagd, vermeldt dat sprake is van een lichte stoornis in het gebruik van een hypnoticum of anxiolyticum. Opvallend is dat de brief van 1 juni 2026 deze diagnose niet meer noemt en evenmin motiveert waarom deze is weggelaten. Er zijn geen medisch objectiveerbare stukken overgelegd die aanleiding geven voor een ander medisch beeld op de peildatum. De brief van 1 juni 2026 bevat verder een aanname over vermoedelijk ondergewicht. Dit betreft geen medisch objectiveerbaar vastgesteld feit dat betrekking heeft op de peildatum. Daarnaast is onduidelijk door wie en wanneer de genoemde diagnoses zijn gesteld. De brief verwijst slechts algemeen naar “(verslavings) artsen” en vermeldt geen data. De verslavingsarts schrijft verder dat zij “qua gezondheid en (psychisch) welbevinden door de jaren heen een duidelijke achteruitgang ziet”. Deze gestelde achteruitgang wordt echter niet medisch objectiveerbaar onderbouwd voor de datum in geding. Ook zijn geen aanvullende medische stukken overgelegd die deze achteruitgang op de datum in geding objectiveren. In aansluiting daarop noemt de verslavingsarts eerst niet-medische problemen, zoals financiële omstandigheden en de gezondheidsproblemen van betrokkenes echtgenote. Hoewel deze omstandigheden invoelbaar zijn, zijn zij vanuit verzekeringsgeneeskundig perspectief niet bepalend voor de vaststelling van de belastbaarheid. Daarnaast noemt de verslavingsarts vermoeidheids- en somberheidsklachten. Ook deze klachten worden niet onderbouwd met medisch objectiveerbare gegevens die zien op de datum in geding. Bovendien heeft betrokkene zich rond die datum hiervoor niet tot de huisarts gewend met een hulp- of behandelvraag of wegens een decompensatie. Dat bloedonderzoek nog moet plaatsvinden, wijst er bovendien op dat eerder kennelijk geen medische indicatie bestond voor dergelijk onderzoek, bijvoorbeeld naar aanleiding van een hulpvraag van betrokkene of een medisch objectiveerbare ernstige verslechtering. Er is dan ook geen sprake van een medisch vastgestelde aandoening van de lever of nieren die objectief kan worden gerelateerd aan de datum in geding. Tot slot merkt de verzekeringsarts b&b op dat de methadonbehandeling volgens de verslavingsarts stabiel is, zowel wat betreft het gebruik als de hulpvragen. Betrokkene gebruikt methadon al jarenlang en heeft daarmee ook gewerkt. Hetzelfde geldt voor de slaapmedicatie, die volgens betrokkene effectief is. Hij heeft zelf verklaard dat hij rond 21.00 uur zijn slaappil inneemt en omstreeks 21.30 uur “van de wereld af” is. Ook tijdens het gebruik van deze medicatie heeft betrokkene gewerkt. Desondanks gebruikte betrokkene in augustus 2025, ondanks de stabiel ingestelde methadonbehandeling, wekelijks heroïne. Dit is echter een omstandigheid die voor rekening en risico van betrokkene komt.

Naar het oordeel van de rechtbank is bovenstaande reactie op de nieuwe medische informatie steekhoudend. Zij ziet in wat betrokkene ter zitting heeft aangevoerd, waaronder zijn blote stelling dat zijn hiel wel degelijk verbrijzeld was, geen aanleiding om daaraan te twijfelen. De rechtbank voegt daaraan toe dat de enkele omstandigheid dat de verzekerings-artsen de door betrokkene ervaren klachten anders hebben gewogen dan betrokkene zelf, niet betekent dat het medische oordeel onzorgvuldig of onjuist is. De subjectieve beleving van klachten is volgens vaste rechtspraak namelijk niet beslissend bij de beantwoording van de vraag welke beperkingen in objectieve zin bij betrokkene zijn vast te stellen. Van belang zijn alleen de medisch te objectiveren beperkingen. De rechtbank komt op basis van het voorgaande tot de conclusie dat de medische beperkingen van betrokkene niet zijn onderschat. Zij wijst het verzoek om een onafhankelijke deskundige daarom af.

De arbeidsdeskundige heeft, rekening houdend met de FML van 6 februari 2025, de volgende functies ten grondslag gelegd aan de berekening van de mate van arbeidsongeschiktheid: Huishoudelijk medewerker gebouwen (Sbc-code 111334), Kassamedewerker, caissière (Sbc-code 317030) en Inpakker (handmatig) (Sbc-code 111190). Op basis van deze functies concludeert de arbeidsdeskundige dat betrokkene op 13 januari 2025 7,96% arbeidsongeschikt was.

De arbeidsdeskundige b&b heeft, rekening houdend met de FML van 11 september 2025, de volgende functies ten grondslag gelegd aan de berekening van de mate van arbeidsongeschiktheid: Assemblagemedewerker elektrotechnische producten (Sbc-code 267041), Productiemedewerker industrie (samenstellen producten) (Sbc-code 111180) en Assemblagemedewerker besturingskasten en panelen (Sbc-code 267071). Op basis van deze functies concludeert de arbeidsdeskundige b&b dat betrokkene op 13 januari 2025 17,08% arbeidsongeschikt was.

Betrokkene betwist de juistheid van het vastgestelde maatmaninkomen en voert daarbij aan dat de gehanteerde referteperiode van 22 augustus 2022 tot 24 oktober 2022 niet representatief is, omdat deze te kort is en geen recht doet aan zijn ervaring en verdiencapaciteit als lasser. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de arbeidsdeskundige b&b in diens aanvullende rapport van 20 januari 2026 steekhoudend toegelicht dat het maatmaninkomen correct is vastgesteld op grond van artikel 7a van het Schattingsbesluit. Op grond van het eerste lid wordt uitgegaan van het feitelijk verdiende loon in de maatgevende arbeid in het refertejaar. Betrokkene heeft in dat refertejaar daadwerkelijk als lasser gewerkt van 22 augustus 2022 tot en met 24 oktober 2022. Conform het tweede lid zijn alleen volledige aangiftetijdvakken representatief, zodat uitsluitend de maand september 2022 als volledig en representatief tijdvak kan worden aangemerkt. De rechtbank merkt daarbij op dat betrokkene niet heeft betwist dat deze maand representatief was (qua urenomvang) en ter zitting heeft betrokkene bovendien erkend dat geen sprake was van een afwijkend arbeidspatroon in die maand. Omdat in het refertejaar dus sprake was van maatgevende arbeid met maatgevende omvang, was er geen aanleiding om op grond van het derde lid een alternatieve referteperiode van maximaal één jaar te hanteren. Betrokkene heeft ter zitting gesteld dat hij zijn brutoloon altijd kunstmatig laag heeft gehouden en een groot deel van zijn loon heeft laten uitbetalen in de vorm van onkostenvergoedingen, om loonbeslag door de deurwaarder te voorkomen. Deze gestelde, maar niet onderbouwde, omstandigheid maakt niet dat sprake is van een uitzonderingssituatie op grond waarvan moet worden uitgegaan van een hoger maatmaninkomen op grond van het vierde of vijfde lid van artikel 7a van het Schattingsbesluit. De keuze van betrokkene om een lager brutoloon te aanvaarden ten gunste van een hogere onkostenvergoeding komt in het kader van deze WIA-beoordeling dan ook voor zijn eigen rekening en risico. De arbeidsdeskundige mocht derhalve uitgaan van het (in bezwaar licht gecorrigeerde) maatmanloon van € 17,21 per uur.

Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.