Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 29 juli 2026

De zitting met gesloten deuren heeft plaatsgevonden op 29 juli 2026, nabij het woonadres van betrokkene. Daarbij zijn verschenen en gehoord:

Bij aanvang van de zitting heeft de rechter betrokkene kort kunnen zien en spreken in de deuropening van haar woning. Betrokkene gaf daarbij aan dat zij niet opgenomen wil worden, maar thuis wil blijven wonen. Dat gaat volgens betrokkene prima, want het gaat nog helemaal goed met haar. Vervolgens gaf betrokkene aan dat zij niks met de aanwezigen te maken wil hebben en heeft zij de deur van haar woning dichtgegooid. Gelet daarop is de rechter van oordeel dat betrokkene in de gelegenheid is gesteld om te worden gehoord, maar niet bereid is zich (verder) te doen horen en daarmee afstand doet van haar recht om (verder) te worden gehoord. Daarnaast stelt de rechter vast dat de advocaat van betrokkene zich op het standpunt heeft gesteld dat de zitting zonder betrokkene voortgezet kan worden. De rechter heeft daarop besloten om de zitting in afwezigheid van betrokkene voort te zetten.

Het CIZ verzoekt de rechtbank ten aanzien van betrokkene een rechterlijke machtiging tot opname en verblijf te verlenen voor de duur van zes maanden.

De mentor van betrokkene benoemt dat er sprake is van ernstige verwaarlozing van betrokkene zelf en haar omgeving. Rondom de woning van betrokkene is sprake van veel stankoverlast en ongedierte. De woningbouw heeft al laten weten dat de situatie niet meer houdbaar is. Betrokkene gaat ook lichamelijk steeds verder achteruit gaat. Zij loopt moeizaam en komt daardoor vrijwel niet meer buiten. Haar buren en de huishoudelijke hulp verzorgen nu haar boodschappen. Betrokkene laat de huishoudelijke hulp binnen, maar de persoonlijke zorg accepteert zij wisselend. Zij is daarnaast erg achterdochtig en vergeetachtig. Zo vergat betrokkene laatst dat zij een paar uur eerder samen met haar hulp de post had opengemaakt, waardoor zij erg achterdochtig werd omdat de post was opengemaakt en zij vervolgens de politie belde. Betrokkene ziet de zorgen onvoldoende in en wil graag thuis blijven wonen. Er is geprobeerd om dat met passende hulp vorm te geven, maar dat is onvoldoende gelukt.

De advocaat bepleit namens betrokkene afwijzing van het verzoek. Betrokkene betwist dat er bij haar sprake is van een psychogeriatrische aandoening. Zij vindt dat het goed met haar gaat en zij heeft geen last van wanen. Betrokkene ziet wel in dat haar woning een rommel is geworden, maar zij weet niet zo goed hoe zij deze rommel moet aanpakken. Verder doet betrokkene alles nog zelf; zij wandelt met haar hondje naar de supermarkt voor boodschappen. Ook heeft betrokkene thuis een huishoudelijke hulp. Betrokkene is erg gehecht aan haar vrijheid, voelt zich in haar woning helemaal thuis en heeft hier fijne mensen om zich heen. Zij vreest dat zij dit allemaal zal kwijtraken als zij wordt opgenomen en dat wil zij dus absoluut niet.

De rechtbank verleent de gevraagde machtiging voor de duur van zes maanden. Zij legt hierna uit waarom zij deze beslissing neemt.

De rechtbank is van oordeel dat betrokkene lijdt aan een psychogeriatrische aandoening, in de vorm van een uitgebreide neurocognitieve stoornis, passend bij een dementieel beeld. Deze diagnose is in november 2025 gesteld door een GZ-psycholoog en bevestigd door de onafhankelijke arts in de medische verklaring. De enkele betwisting van betrokkene dat sprake is van psychogeriatrische aandoening geeft de rechtbank geen reden om te twijfelen aan de in de medische verklaring gestelde diagnose.

Het gedrag dat voortvloeit uit deze aandoening leidt tot ernstig nadeel. Dit nadeel bestaat uit ernstig lichamelijk letsel, ernstige psychische schade, ernstige verwaarlozing, maatschappelijke teloorgang en gevaar voor de algemene veiligheid van personen en goederen.

De rechtbank neemt daarbij in overweging dat betrokkene veel last heeft van wanen en achterdocht. Zij is er van overtuigd dat andere mensen spullen neerzetten of verplaatsen in haar woning en daardoor wordt zij onrustig en voelt zij zich onveilig. Ook is betrokkene vaak spullen kwijt en beschuldigt zij anderen dan van diefstal. Betrokkene voelt zich verder steeds vaker eenzaam en raakt met momenten ontredderd. Daarnaast is er bij betrokkene sprake van een toegenomen zorgbehoefte op het gebied van zelfzorg en zorg voor haar omgeving. Betrokkene heeft incontinentieklachten en verzorgt zichzelf niet of nauwelijks. Ook is de woning van betrokkene overvol geraakt en sterk vervuild, hetgeen de gezondheid van betrokkene niet ten goede komt. Inmiddels is er bewind en mentorschap ingeschakeld om betrokkene te ondersteunen. Betrokkene is volledig afhankelijk van de zorg.

De opname en het verblijf zijn noodzakelijk en geschikt om het ernstig nadeel te voorkomen of af te wenden. Betrokkene is blijvend aangewezen op intensieve en gespecialiseerde 24-uurszorg, toezicht en begeleiding in de nabijheid in een veilige en gestructureerde woonvoorziening. Dit kan haar in een verpleeginstelling worden geboden.

Betrokkene verzet zich hiertegen. Betrokkene geeft aan dat zij thuis wil blijven wonen en niet in een verpleeginstelling wil worden opgenomen.

Er zijn geen minder bezwarende alternatieven die hetzelfde beoogde effect hebben. Betrokkene houdt vrijwel alle geboden zorg af. Zij heeft individuele begeleiding en een huishoudelijke hulp, maar zij laat deze slechts moeizaam toe en hiermee kan het ernstig nadeel niet meer voldoende worden afgewend. Verder weigert betrokkene de inzet van thuiszorg of een dagbesteding.

Gelet op het voorgaande is voldaan aan de criteria voor verlening van een rechterlijke machtiging tot opname en verblijf als bedoeld in de Wzd. De machtiging zal worden verleend voor de verzochte duur van zes maanden, met ingang van heden en tot en met 29 januari 2027.

verleent een machtiging tot opname en verblijf voor [betrokkene], geboren op [geboortedag] 1942 in [geboorteplaats];

bepaalt dat deze machtiging geldt tot en met 29 januari 2027.