Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 9 juli 2026

De zitting met gesloten deuren heeft plaatsgevonden op 9 juli 2026 in het [ziekenhuis] te [plaats 2]. Daarbij zijn gehoord:

Het CIZ verzoekt de rechtbank een rechterlijke machtiging tot opname en verblijf te verlenen voor de duur van zes maanden.

Tijdens de zitting is samengevat het volgende verklaard.

Betrokkene is vriendelijk aanwezig en neemt regelmatig het woord. Hij vertelt verschillende verhalen, die nauwelijks of geen verband houden met het verzoek. Op de vraag van de rechter wat hij ervan vindt om naar een andere plek te gaan, antwoordt betrokkene: “Kort of lang? Lang? Kan gebeuren, daar moet je nooit boos om worden”.

De casemanager heeft naar voren gebracht dat betrokkene nu in het ziekenhuis verblijft omdat hij recent een hitteberoerte heeft gehad. Hiervoor werd al gevreesd. Betrokkene gaat nu erg hard achteruit, er zijn veel zorgen. Zijn begrip is verstoord. Hij accepteert de zorg niet. Er is constant achter de feiten aangelopen. Er hebben verschillende incidenten plaatsgevonden waarbij ook politie-interventie nodig is geweest. Zo is betrokkene met een bakje naar de Albert Heijn gegaan om dit te (laten) vullen met koffie. Betrokkene doet zijn best maar het gaat niet langer in de thuissituatie. Er is meermaals geprobeerd om een verhuizing naar een zorginstelling met betrokkene te bespreken. Hij kan met ingang van 10 juli 2026 geplaatst worden in de zorginstelling waar ook zijn echtgenote verblijft. Wanneer betrokkene niet met de nodige dwang wordt geplaatst, zal betrokkene gaan dwalen en loopt hij zo de weg op, wat het nodige gevaar met zich meebrengt.

De zaalarts heeft opgemerkt dat betrokkene rondloopt op de afdeling maar hij probeert niet te ontsnappen.

Door de dochter en schoonzoon van betrokkene is aangegeven dat het ten tijde van de ziekenhuisopname van betrokkene zeer warm was. Betrokkene at niet, dronk niet en hij had niet door dat het zeer warm was in huis. Het proces van achteruitgang gaat nu heel snel. Eerder is een verhuizing naar een zorginstelling met betrokkene besproken maar daarop reageerde hij heel pertinent: “Nee, ik ga mijn huis niet uit!”. Als betrokkene niet tot opname gedwongen wordt, gaat hij dwalen en loopt hij naar de winkels, waarna hij de weg terug niet meer weet.

De advocaat van betrokkene heeft aangevoerd dat betrokkene rustig aanwezig is. Dit was eerder deze week ook het geval op het moment dat zij hem sprak. Het verzoek is vergaand, namelijk er is sprake van dwang. De vraag is of drang in deze niet voldoende is, vooral bij een plaatsing vanuit de thuissituatie. Moet dwang overwogen worden als betrokkene met drang naar een zorginstelling gaat?

De rechtbank zal de gevraagde machtiging verlenen voor de duur van zes maanden. Zij legt hierna uit waarom zij deze beslissing neemt.

De rechtbank is van oordeel dat betrokkene lijdt aan een psychogeriatrische aandoening. Betrokkene heeft namelijk cognitieve stoornissen passend bij een dementieel beeld. Eerder op 12 maart 2026 is betrokkene gediagnosticeerd met dementie mengbeeld met probable CAA. Deze diagnose wordt in de medische verklaring bevestigd. De aandoening is door of namens betrokkene niet betwist.

Het gedrag dat voortvloeit uit deze aandoening leidt tot ernstig nadeel. Dit nadeel bestaat uit:

De opname en het verblijf zijn noodzakelijk en geschikt om het ernstig nadeel te voorkomen of af te wenden. Betrokkene verzet zich hiertegen. Hoewel betrokkene ter zitting zelf geen verzet laat zien, heeft hij eerder bij zijn dochter, de huisarts en de casemanager verbaal verzet vertoond. Hij heeft daarbij herhaaldelijk aangegeven in zijn woning te willen blijven en niet te willen verhuizen. Dit is ter zitting door de dochter en de casemanager bevestigd. Ook blijkt uit de, recente, medische verklaring dat betrokkene ten tijde van het onderzoek bij herhaling heeft verklaard dat hij niet instemt met een opname.

Er zijn geen minder bezwarende alternatieven die hetzelfde beoogde effect hebben. Betrokkene weigert de noodzakelijke zorg in de thuissituatie en het risico op verwaarlozing en ernstig nadeel is te groot om verantwoord zelfstandig thuis te blijven wonen. Betrokkene heeft 24-uurszorg, begeleiding, toezicht en sturing nodig in een veilige, gestructureerde omgeving. Betrokkene is in de thuissituatie vrijwel volledig afhankelijk van de zorg van zijn dochter, die inmiddels ernstig overbelast is. Daarnaast is de mate en de snelheid van de cognitieve achteruitgang van betrokkene zeer zorgelijk, zoals ook de dochter en de casemanager hebben uitgesproken. Deze zorgen worden voor de rechtbank bevestigd nu betrokkene ten tijde van het onderzoek door de onafhankelijk specialist ouderengeneeskunde op 15 juni 2026 nog in staat was om zijn standpunt over een opname adequaat weer te geven. Tijdens de zitting was bij betrokkene echter een verdere toename van fors verstoord begrip zichtbaar, zodanig dat betrokkene zijn standpunt niet goed kon verwoorden. Ondanks dat betrokkene rustig en vriendelijk ter zitting aanwezig was, is deze situatie nog erg pril. Betrokkene lijkt nu wat gewend aan de ziekenhuisomgeving, maar het is de vraag hoe hij reageert als hij vanuit het ziekenhuis wordt overgeplaatst naar een nieuwe woonomgeving in een zorginstelling. Gelet op het voorgaande is onvoldoende gebleken dat betrokkene alleen met drang tot een opname is te overtuigen.

verleent een machtiging tot opname en verblijf voor [betrokkene], geboren op [geboortedag] 1941 in [geboorteplaats];

bepaalt dat deze machtiging geldt tot en met 9 januari 2027.