Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 13 juli 2026

De ontvanger heeft een dwangbevel uitgevaardigd met betrekking tot de voorlopige aanslag Zorgverzekeringswet over het jaar 2022 (het dwangbevel). Tevens heeft de ontvanger vervolgingskosten in rekening gebracht.

De ontvanger heeft het bezwaar van belanghebbende tegen de kosten van het dwangbevel ongegrond verklaard.

De rechtbank heeft het beroep op 11 juni 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben namens de ontvanger deelgenomen: [inspecteur 1], mr. [inspecteur 2], mr. [inspecteur 3]. De gemachtigde van belanghebbende heeft zich afgemeld voor de zitting.

De rechtbank is van oordeel dat de kosten van het dwangbevel terecht en niet tot een te hoog bedrag aan belanghebbende in rekening zijn gebracht. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

De inspecteur heeft met dagtekening 30 augustus 2024 aan belanghebbende de voorlopige aanslag Zvw 2022 opgelegd.

De uiterste betaaldatum van de voorlopige aanslag is 11 oktober 2024.

Per brief van 30 oktober 2024 heeft de ontvanger aan belanghebbenden een aanmaning verzonden vanwege het uitblijven van de betaling van de voorlopige aanslag.

De kosten van de aanmaning bedragen € 19.

Met dagtekening 28 november 2024 heeft de ontvanger een dwangbevel verzonden wegens het uitblijven van de betaling van de voorlopige aanslag.

De kosten van het dwangbevel bedragen € 145.

Belanghebbende stelt zich op het standpunt dat de kosten van het dwangbevel ten onrechte in rekening zijn gebracht. Belanghebbende betoogt dat de aanslag viel onder het eerder aangevraagde crediteurenakkoord betreffende de zogenoemde coronaregeling van de Belastingdienst.

De rechtbank stelt voorop dat zij niet bevoegd is om te oordelen over beslissingen van de ontvanger met betrekking tot de uitvaardiging en tenuitvoerlegging van een dwangbevel, het verlenen van een kwijtschelding en het verlenen van uitstel van betaling.[_ce133ef2-c7e5-4dee-bfba-5524c3508fad]Voor bepaalde besluiten op grond van de IW 1990 is in de regelgeving een uitzondering gemaakt, in welk geval de belastingkamer wel bevoegd is. Een dergelijke uitzondering is niet aan de orde. De belastingkamer van de rechtbank is voor dit gedeelte onbevoegd.

De belastingkamer van de rechtbank is wel bevoegd om te oordelen over de kosten van het dwangbevel. De rechtbank overweegt dat de invordering van een belastingaanslag kan geschieden door middel van een door de ontvanger uit te vaardigen dwangbevel.[_a7cfb6d1-c8a7-4b05-87c5-0e3e848ef337] Bij het dwangbevel kunnen tevens de kosten van het dwangbevel worden ingevorderd.[_d6bedf29-63dc-4a5b-9fa6-1a19877d09cd] Ingevolge artikel 1 van de Kostenwet invordering rijksbelasting (Kostenwet) worden kosten in rekening gebracht ter zake van het verrichten van werkzaamheden voor de invordering van bedragen door de zorg van een inzake rijksbelastingen bevoegde ontvanger en door een belastingdeurwaarder op grond van de bepalingen van de Invorderingswet 1990 of enige andere wettelijke bepaling aan degene die in gebreke is gebleven het verschuldigde tijdig te betalen. De kosten van de betekening van een dwangbevel worden vastgesteld op grond van artikel 3 Kostenwet en zijn afhankelijk van de hoogte van de belastingschuld. In 2024 was voor het betekenen van een dwangbevel met bevel tot betaling verschuldigd € 49 verhoogd met € 4 van elk geheel bedrag van € 45 waarmee de gevorderde som € 45 te boven gaat. Het maximumbedrag van de kosten was in 2024 € 14.597.

De rechtbank stelt vast dat de ontvanger de kosten van het dwangbevel conform de Kostenwet heeft berekend. Naar het oordeel van de rechtbank zijn de betekeningskosten van het dwangbevel terecht en niet tot een te hoog bedrag aan belanghebbende in rekening gebracht.