Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 10 juni 2026

Blijkens de stellingen en overgelegde stukken staat tussen partijen het volgende vast:

Op grond van voormelde beschikking is de man voorlopig gerechtigd tot omgang met de minderjarige kinderen:

Verder dient de man op grond van voormelde beschikking nu -inclusief de wettelijke indexeringen- € 260,67 per maand per kind te betalen voor de kosten van verzorging en opvoeding van de minderjarige kinderen.

De man verzoekt de rechtbank bij beschikking, voor zoveel mogelijk bij voorraad:

De vrouw voert verweer en verzoekt de rechtbank bij beschikking, voor zoveel mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:

Door de omstandigheid dat beide partijen en de kinderen de Poolse nationaliteit bezitten draagt deze zaak een internationaal karakter zodat eerst de vraag moet worden beantwoord of de Nederlandse rechter rechtsmacht toekomt.

De Nederlandse rechter is bevoegd kennis te nemen van de verzoeken inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, omdat de minderjarige kinderen ten tijde van de indiening van het verzoek hun gewone verblijfplaats in Nederland hadden (artikel 7 Brussel II-ter).

Op grond van artikel 15 HKBV 1996 wordt op dit verzoek het Nederlandse recht toegepast.

De man legt aan zijn verzoek het volgende ten grondslag. De man ging er altijd vanuit dat hij samen met de vrouw het gezag over de kinderen had. Volgens de man ging ook de vrouw daarvan uit. Het is volgens de man ook altijd de bedoeling geweest van partijen dat zij gezamenlijk het gezag over de kinderen zouden uitoefenen. De man stelt dat het wettelijk uitgangspunt is dat ouders gezamenlijk met het gezag over hun minderjarige kinderen zijn belast. Naar de mening van de man zijn er op dit moment onvoldoende gronden om af te wijken van het wettelijk uitgangspunt. De man beaamt dat het Uniforme Hulpaanbod (hierna: UHA) waar partijen naar verwezen zijn in de genoemde beschikking van 27 november 2024, niet het gewenste resultaat heeft gehad maar het heeft wel positieve ontwikkelingen opgeleverd. Zo hebben partijen gewerkt aan het herkennen van patronen in de communicatie en communiceren partijen nu met elkaar over datgene wat noodzakelijk is voor de kinderen. Verder is de man ook betrokken bij de kinderen. De man persisteert dan ook bij zijn verzoek. Tegelijkertijd heeft de advocaat van de man ter zitting aangegeven dat een raadsonderzoek over het gezag goed kan zijn zodat duidelijk wordt dat er geen sprake is van een onaanvaardbaar risico dat de kinderen klem of verloren raken tussen ouders en dat niet te verwachten is dat hierin binnen afzienbare tijd voldoende verbetering zou komen of afwijzing anderszins in het belang van het kind noodzakelijk is.

De rechtbank overweegt het volgende. Op grond van artikel 1:253c van het Burgerlijk Wetboek (BW) kan de tot het gezag bevoegde vader van het kind, die nimmer het gezag gezamenlijk met de moeder heeft uitgeoefend, de rechtbank verzoeken de ouders met het gezamenlijk gezag over het kind te belasten. Uit het tweede lid van voornoemd artikel volgt dat indien dit verzoek ertoe strekt de ouders gezamenlijk met het gezag te belasten en de andere ouder met dit gezamenlijk gezag niet instemt, het verzoek slechts wordt afgewezen indien er een onaanvaardbaar risico is dat het kind klem of verloren zou raken tussen de ouders en niet te verwachten is dat hierin binnen afzienbare tijd voldoende verbetering zou komen of afwijzing anderszins in het belang van het kind noodzakelijk is.

In afwachting van de rapportage van de Raad zal de behandeling van de zaak op dit punt worden aangehouden.

De Nederlandse rechter is internationaal bevoegd om kennis te nemen vaan het verzoek inzake kinderalimentatie, aangezien de onderhoudsgerechtigden hun gewone verblijfplaats hebben in Nederland (artikel 3 sub b Alimentatieverordening).

Op het alimentatieverzoek wordt Nederlands recht toegepast, omdat de onderhoudsgerechtigden hun gewone verblijfplaats in Nederland hebben (artikel 15 Alimentatieverordening jo. artikel 3 Haags Protocol 2007).

De man voert als grond voor zijn verzoek tot wijziging van de kinderalimentatie aan dat sinds voormelde beschikking de omstandigheden zodanig zijn gewijzigd dat de vastgestelde bijdrage niet meer aan de wettelijke maatstaven voldoet. In dit verband stelt hij dat bij de vaststelling van de draagkracht van de vrouw ten behoeve van de kinderalimentatie door de rechtbank rekening is gehouden met een maandelijkse aflossing van € 722,00 door de vrouw op een gezamenlijk krediet bij de ING. Dit krediet is afgelost waardoor de aflossing vanaf 12 juni 2025 is komen te vervallen en hiermee dus geen rekening meer gehouden hoeft te worden bij de berekening van de draagkracht van de vrouw.

De vrouw heeft erkend dat de door de man gestelde wijziging van omstandigheden zich heeft voorgedaan.

Er heeft zich dus een wijziging van omstandigheden voorgedaan, die een onderzoek naar de behoefte van de minderjarige kinderen aan een bijdrage en naar de huidige financiële draagkracht van de onderhoudsplichtigen noodzakelijk maakt. Daarna zal blijken of deze wijziging als rechtens relevant is aan te merken.

De man verzoekt de rechtbank de gewijzigde onderhoudsverplichting met ingang van de datum van het verval van de aflossingsverplichting van het gezamenlijke krediet in te laten gaan, zijnde 12 juni 2025. Ter zitting heeft de man subsidiair verzocht de gewijzigde onderhoudsverplichting in te laten gaan vanaf het moment waarop de vrouw is aangeschreven over de wijziging van de kinderalimentatie en meer subsidiair vanaf de datum van indiening van het verzoekschrift bij de rechtbank.

De vrouw is van mening dat de wijziging van de onderhoudsverplichting niet eerder in mag gaan dan de datum van indiening van het verzoekschrift. De vrouw heeft vanaf het moment dat werd gevraagd om een wijziging van de kinderalimentatie direct de benodigde stukken toegestuurd, zodat nieuwe berekeningen konden worden gemaakt.

Bij het bepalen van de behoefte aan een onderhoudsbijdrage en de financiële draagkracht om die te voldoen hanteert de rechtbank de uitgangspunten, zoals deze zijn neergelegd in de aanbevelingen van de Expertgroep Alimentatie.

Partijen zijn het erover eens dat de behoefte van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] in 2025 € 1.184,00 per maand bedroeg. Hierin is een bedrag opgenomen van € 91,00 met betrekking tot de kosten voor de buitenschoolse opvang die de vrouw zelf maandelijks moet betalen. De behoefte bedroeg dan in 2025 € 592,00 per maand per kind.

Partijen zijn het erover eens dat voor de berekening van het netto besteedbaar inkomen (NBI) van de vrouw kan worden uitgegaan van de door de vrouw overgelegde jaaropgave 2025. Het NBI van de vrouw komt dan uit op € 2.888,00 per maand.

De man is van mening dat bij de berekening van de draagkracht van de vrouw niet moet worden gerekend met het woonbudget van 30% van het NBI, maar dat moet worden uitgegaan van de (lagere) daadwerkelijke woonlasten van de vrouw. De man hanteert een woonlast van € 288,66 per maand, bestaande uit de huur van € 704,16[_63679577-15f6-48c6-9a64-d36508c5af4f] minus de huurtoeslag van € 415,50[_0bf3c3ad-2172-46ad-b0fd-108f784c5e37].

De vrouw voert aan dat in de alimentatieberekening gerekend moet worden met een woonbudget van 30% van het NBI omdat er geen tekort is in de draagkracht om in de behoefte te kunnen voorzien.

De draagkracht van de vrouw is dan volgens de formule € 903,00 per maand.

Partijen zijn het erover eens dat voor wat betreft het NBI van de man kan worden aangesloten bij de door de man overgelegde berekening die op basis van de jaaropgave 2025 uitkomt op een NBI van € 3.257,00 per maand.

De draagkracht van de man is dan volgens de formule € 679,00 per maand.

De verdeling van de kosten van de kinderen over de onderhoudsplichtigen wordt dan berekend volgens de formule: ieders draagkracht gedeeld door de totale draagkracht vermenigvuldigd met de behoefte van de kinderen. Uit de draagkrachtvergelijking tussen partijen volgt dan dat de vrouw met € 675,00 per maand en de man met € 509,00 per maand moet bijdragen in de behoefte van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] van € 1.184,00 per maand.

De man maakt aanspraak op toepassing van een zorgkorting van 35% op de door hem eventueel verschuldigde kinderbijdrage. Hij geeft aan dat hij streeft naar een co-ouderschap en daarom aanspraak maakt op 35% zorgkorting. Ter zitting heeft de man aanvullend gesteld dat ook op basis van de voorlopige regeling de man gemiddeld drie dagen per week omgang heeft met de kinderen en dat toepassing van 35% dus sowieso juist zou zijn.

De vrouw maakt daartegen gemotiveerd bezwaar en stelt dat een zorgkorting van 25% moet worden toegepast. In de beschikking van 27 november 2024 heeft de rechtbank de zorgkorting op basis van de voorlopige omgangsregeling bepaald op 25%. De vrouw wijst erop dat er over vakanties en feestdagen geen aparte afspraken zijn gemaakt

De rechtbank neemt voor de vaststelling van het percentage voor de zorgkorting als uitgangspunt de omgangsregeling zoals die tussen partijen voorlopig is overeengekomen en in de beschikking van 27 november 2024 is vastgelegd.

De man heeft dan in de ene week één dag de zorg voor de kinderen (van maandag na school tot dinsdag aanvang school) en een paar uur op woensdagmiddag en in de andere week vier dagen omgang (van vrijdag na school tot dinsdag aanvang school) en een paar uur op woensdagmiddag. Voor de rechtbank is niet (voldoende) komen vast te staan of er tussen partijen afwijkend van de genoemde beschikking afspraken zijn gemaakt over de verdeling van de vakanties en feestdagen en zo ja, wat die afspraken dan inhouden. De rechtbank houdt daarmee dan ook geen rekening in de bepaling van het percentage van de zorgkorting. Op basis van de omgangsregeling constateert de rechtbank dat de man minder dan gemiddeld drie dagen per week omgang heeft met de kinderen zodat een zorgkorting geldt van 25%. Nu de behoefte van de minderjarige kinderen € 1.184,00 per maand bedraagt, beloopt de zorgkorting een bedrag van € 296,00 per maand. Het aandeel van de man wordt verminderd met dit bedrag, zodat de man als bijdrage voor de verzorging en opvoeding van de kinderen aan de vrouw dient te betalen € 213,00 per maand, zijnde € 106,50 per maand per kind. Per 1 januari 2026 bedraagt de bijdrage van de man dan inclusief wettelijke indexering € 111,40 per maand per kind.

Nu de rechtbank de onderhoudsverplichting met ingang van een voor deze uitspraak gelegen datum zal verlagen, moet de rechtbank aan de hand van de gebleken feiten en omstandigheden beoordelen in hoeverre een daaruit voortvloeiende terugbetalingsverplichting voor de vrouw in redelijkheid kan worden aanvaard. Daarbij is de rechtbank niet afhankelijk van een door de vrouw gevoerd, op die terugbetaling betrekking hebbend, verweer. Bij de beoordeling moet de rechter ook het belang van de man om het te veel betaalde terug te krijgen in aanmerking nemen.

De rechtbank is van oordeel dat de vrouw vanaf 10 november 2025 er rekening mee heeft kunnen en behoren te houden dat zij, indien de man nog een bijdrage aan haar bleef betalen, zij misschien een deel daarvan aan de man zou moeten terugbetalen.

De rechtbank heeft met inachtneming van het bovenstaande een berekening gemaakt van de draagkracht van de vrouw. Deze berekening is als bijlage aan deze beschikking toegevoegd en maakt daarvan deel uit.

verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad voor zover het de bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding betreft;

wijst het meer of anders verzochte ten aanzien van de kinderalimentatie af;

verzoekt de Raad voor de Kinderbescherming locatie Breda het onderzoek dat zal worden uitgevoerd in de zaak met zaaknummer 422600 FA RK 24-2322 uit te breiden met een onderzoek naar het gezag, waarbij in het kader van het gezag de hierboven vermelde vraag dient te worden beantwoord en daarover dan in beide zaken te rapporteren en te adviseren. Het rapport dient vóór hierna te noemen pro forma datum bij de rechtbank te worden ingediend, onder gelijktijdige verstrekking van een afschrift daarvan aan de advocaten van partijen;

houdt de behandeling van het verzoek met betrekking tot het gezag aan tot 22 september 2026 pro forma in afwachting van het raadsonderzoek;

houdt iedere verdere beslissing aan.