Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 4 juni 2026

Op grond van de stellingen en overgelegde stukken staat tussen partijen het volgende vast:

Ingevolge de beschikking van deze rechtbank van 27 september 2023 (kenmerk C/02/411937 FA RK 23-3343) dient de man met ingang van 18 oktober 2022 een bedrag van € 190,= per maand per kind te betalen voor de kosten van verzorging en opvoeding van de minderjarigen [minderjarige 1] en [minderjarige 2].

De man verzoekt nu, naar de rechtbank begrijpt, de door hem te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de minderjarigen [minderjarige 1] en [minderjarige 2] nader vast te stellen op € 75,= per maand per kind, dan wel op een zodanig bedrag als de rechtbank redelijk acht, primair met ingang van 15 april 2025, althans subsidiair met ingang van de datum van indiening van het verzoekschrift.

Op de standpunten van partijen wordt, voor zover nodig om de verzoeken te beoordelen, hierna ingegaan.

De man voert als grond voor zijn verzoek aan dat sinds voormelde beschikking van 27 september 2023 de omstandigheden zodanig zijn gewijzigd dat de vastgestelde bijdrage niet meer aan de wettelijke maatstaven voldoet. De man stelt dat hij sinds de geboorte van [minderjarige 3] op 25 januari 2025, onderhoudsplichtig is voor vier kinderen. Ten tijde van de beschikking van 27 september 2023 was hij onderhoudsplichtig voor drie kinderen. Daarnaast stelt de man dat zijn inkomen is gewijzigd, doordat hij arbeidsongeschikt is geraakt. In 2025 ontving hij een Ziektewetuitkering. Inmiddels gaat het om een WIA-uitkering. Daarnaast krijgt de man schuldhulpverlening vanuit de gemeente.

De vrouw voert verweer. Zij betwist dat sprake is van een rechtens relevante wijziging in het inkomen van de man. De vrouw vindt dat de man de bijdrage voor [minderjarige 1] en [minderjarige 2] onverkort kan blijven voldoen.

De rechtbank zal om proceseconomische redenen eerst de ingangsdatum van de eventueel te wijzigen kinderalimentatie beoordelen.

Op grond van artikel 1:402 van het Burgerlijk Wetboek (BW) heeft de rechter een grote mate van vrijheid bij het vaststellen van de ingangsdatum van een alimentatieverplichting. Volgens vaste rechtspraak geldt echter als uitgangspunt dat de rechter behoedzaam gebruik dient te maken van deze bevoegdheid tot wijziging van een bijdrage over een periode in het verleden, tenzij er omstandigheden zijn die aanleiding geven anders te beslissen. Drie data liggen als ingangsdatum het meest voor de hand: de datum waarop de omstandigheden zijn ingetreden die voor de onderhoudsverplichting bepalend zijn, de datum van het inleidend processtuk en de datum waarop de rechter beslist.

Op de zitting is van de zijde van de man aangevoerd dat hij vanaf de maand juli 2025 is gestopt met het betalen van kinderalimentatie aan de vrouw, maar dat door de schulphulpverlening een regeling met haar is getroffen. Vanuit de schuldsanering heeft de vrouw nog betalingen ontvangen ter zake van kinderalimentatie en is de man de huidige betalingsachterstand aan het inlopen.

Onder deze omstandigheden acht de rechtbank het redelijk om voor de ingangsdatum van een wijziging uit te gaan van de datum van de in deze zaak te wijzen beschikking. Naar het oordeel van de rechtbank doet die ingangsdatum het meest recht aan de feitelijke situatie van partijen en de betrokken belangen. De rechtbank heeft hier tevens bij betrokken dat de man het niet nodig vindt dat de vrouw betalingen die zij tot nu toe heeft ontvangen bij een wijziging van de kinderalimentatie naar een lager bedrag, aan hem zou moeten terugbetalen.

Bij het bepalen van de behoefte aan een onderhoudsbijdrage en de financiële draagkracht om die te voldoen hanteert de rechtbank de uitgangspunten, zoals deze zijn neergelegd in de aanbevelingen van de Expertgroep Alimentatie.

Hierna zal de rechtbank eerst bepalen wat de behoefte is van de minderjarige kinderen [minderjarige 1] en [minderjarige 2] en van de andere kinderen van de man ( [minderjarige 4] en [minderjarige 3]) waarvoor hij onderhoudsplichtig is. Vervolgens zal de rechtbank nagaan of de relevante onderhoudsplichtigen in staat zijn dit bedrag te betalen (draagkracht) en zo ja, wie welk deel hiervan moet dragen (draagkrachtvergelijking).

Tijdens de zitting is gebleken dat tussen partijen niet in geschil is dat voor de bepaling van de behoefte van de kinderen [minderjarige 1] en [minderjarige 2] moet worden uitgegaan van het netto besteedbaar gezinsinkomen (NBGI) in het jaar 2022. Verder staat tussen partijen vast dat het netto besteedbaar inkomen van de vrouw in 2022 € 1.213,= per maand was (parttime werkzaam bij [winkel] B.V.). Partijen verschillen echter van inzicht over de wijze waarop het netto besteedbaar inkomen (NBI) van de man moet worden berekend. De man stelt dat zijn netto inkomen, zoals dat kan worden afgeleid uit de jaaropgave 2022, moet worden verminderd met het bedrag aan kinderalimentatie dat hij in 2022 voor [minderjarige 4] betaalde. De vrouw kan er mee instemmen dat voor de berekening van de hoogte van het NBI van de man wordt uitgegaan van zijn jaaropgave over 2022, maar betwist dat de kinderalimentatie voor [minderjarige 4] op zijn netto inkomen in mindering moet worden gebracht. Volgens de vrouw heeft de man tijdens hun relatie niets voor [minderjarige 4] betaald.

De verschuldigdheid van de bijdrage van € 346,= voor [minderjarige 4] staat vast op grond van de beschikking van de deze rechtbank van 20 augustus 2015 (producties 5 van de man). Daarnaast blijkt uit de door man overgelegde brief van het budgetbeheer van de Gemeente Steenbergen uit juni 2024 (productie 12 van de man) dat hij op dat moment een betalingsachterstand ter zake van de kinderalimentatie voor [minderjarige 4] had van niet meer dan € 708,81. Op grond hiervan is voor de rechtbank voldoende komen vast te staan dat de man ook tijdens de relatie van partijen kinderalimentatie voor [minderjarige 4] heeft betaald. Bij de berekening van de hoogte van het NBI van de man in 2022 zal de rechtbank daarom uitgaan van de jaaropgave 2022 van de man, althans de hoogte van het bruto jaarinkomen van de man bij [bedrijf] zoals dat volgt uit zijn aangifte inkomstenbelasting over 2022 van € 43.745,= (productie 4 van de man), verminderd met een bedrag van € 346,= per maand voor [minderjarige 4]. Dit bedrag heeft hij immers niet besteedbaar gehad voor [minderjarige 1] en [minderjarige 2]. Uitgaande van deze uitgangspunten was het NBI van de man in 2022 € 2.397,= per maand (€ 2.743,= minus € € 346,=). De rechtbank verwijst naar de berekening die als bijlage 1 bij deze berekening is gevoegd. Die berekening maakt deel uit van deze beschikking.

Partijen zijn het nagenoeg eens over de hoogte van het kindgebonden budget (KGB) dat zij in 2022 ontvingen voor [minderjarige 1] en [minderjarige 2]. De man vermeldt in de namens hem overgelegde draagkrachtberekening (productie 8) een bedrag van € 89,= per maand. Namens de vrouw is uitgegaan van een bedrag van € 88,= per maand (productie 4). De rechtbank stelt de hoogte van het KGB vast op het gemiddelde. Afgerond gaat het om een bedrag van € 89,= per maand.

De rechtbank stelt vast dat het NBGI van partijen in 2022 € 3.699,= per maand bedroeg. Dit bedrag is gebaseerd op een NBI van de man van € 2.397,= per maand, een NBI van de vrouw van € 1.213,= per maand en een kindgebonden budget van € 89,= per maand.

Tijdens de zitting is gebleken dat partijen het eens zijn over de behoefte van [minderjarige 4]. Partijen zijn daarbij uitgegaan van de behoefte zoals die is vermeld in bepaling 8.1 van het ouderschapsplan dat is gehecht aan de beschikking van deze rechtbank van 20 augustus 2015 (productie 5 van de man). Het gaat om een behoefte van € 520,= per maand in 2015. Geïndexeerd naar 2026 bedraagt de behoefte van [minderjarige 4] € 733,= per maand. De rechtbank zal hiervan uitgaan.

Het aandeel van de onderhoudsplichtigen in de behoefte van de kinderen becijfert de rechtbank aan de hand van ieders huidig NBI, waarbij ieders draagkracht wordt vastgesteld aan de hand van de formule of de tabel, zoals opgenomen in eerder genoemde aanbevelingen.

Uitgaande van de hiervoor staande uitgangspunten is de draagkracht van de vrouw voor het betalen van een bijdrage in de kosten van de kinderen [minderjarige 1] en [minderjarige 2]: € 131,= per maand (cijfers 2025). De rechtbank verwijst naar de berekening die als bijlage 2 bij deze berekening is gevoegd. Die berekening maakt deel uit van deze beschikking.

Geïndexeerd naar 2026 gaat het om een draagkracht van € 137,= per maand. De rechtbank zal hiervan uitgaan.

Tijdens de zitting is gebleken dat tussen partijen niet langer in geschil is dat voor de berekening van de draagkracht van de man moet worden uitgegaan van zijn inkomen uit een WIA-uitkering. Beide partijen vinden dat de berekening kan worden gebaseerd op de inkomensgegevens van de betaalspecificatie van het UWV over de maand maart 2026. Daarop is een WIA-uitkering vermeld van € 3.226,= bruto per maand. Dit bedrag moet nog worden vermeerderd met de gebruikelijke vakantietoeslag. De rechtbank houdt verder rekening met de van toepassing zijnde algemene heffingskorting en de verschuldigde inkomstenbelasting en premies volksverzekeringen. Aan de hand van deze uitgangspunten becijfert de rechtbank het NBI van de man in 2026 op een bedrag van € 2.429,= per maand.

De man stelt dat, hoewel de behoefte van alle kinderen waarvoor hij onderhoudsplichtig verschillend is, zijn draagkracht in gelijke delen over de vier kinderen zou moeten worden gedeeld. Met de moeder van [minderjarige 4] is afgesproken dat hij voortaan met een bedrag van € 75,= per maand bijdraagt in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige 4]. Volgens de man zou hij op basis van zijn huidige draagkracht, en een gelijke verdeling over vier kinderen, echter een lagere bijdrage per maand per kind kunnen voldoen. De man vindt het evenwel redelijk om voor alle vier de kinderen hetzelfde bedrag te betalen. Daarom is namens hem op de zitting verzocht te bepalen dat hij, ondanks dat zijn draagkracht daartoe ontoereikend is, met een bedrag van € 75,= per maand per kind zal bijdragen in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige 1] en [minderjarige 2].

Deze uitgangspunten worden van de zijde van de vrouw betwist. Zij stelt zich op het standpunt dat de draagkracht van de man op een andere manier over de vier kinderen moet worden verdeeld. De vrouw vindt dat op de draagkracht van de man eerst € 75,= in mindering moet worden gebracht ten behoeve van [minderjarige 4]. Dat is het bedrag dat de man met de moeder van [minderjarige 4] heeft afgesproken en dat staat al vast. Het resterende gedeelte van de draagkracht van de man moet vervolgens worden gedeeld door de andere drie kinderen, naar rato van ieders behoefte.

De rechtbank overweegt dat uit het bovenstaande blijkt dat de huidige draagkracht van de man € 234,= per maand is. De totale kosten van verzorging en opvoeding van zijn vier kinderen zijn (€ 733,= plus € 991,= plus € 334,=) € 2.058,= per maand. Als de draagkracht onvoldoende is om volledig in de behoefte van zijn kinderen te voorzien, zou deze - in beginsel gelijk - over de kinderen moeten worden verdeeld. Dat beginsel lijdt evenwel uitzondering als een of meer kinderen een aanmerkelijk hogere (of lagere) behoefte hebben. Ten aanzien van [minderjarige 1], [minderjarige 2] (€ 495,50 per kind) en [minderjarige 3] (334,=) is er een relatief klein verschil in behoefte. Ten aanzien van de behoefte van [minderjarige 4] is dat evenwel anders, deze is beduidend hoger (€ 733,=). Verder heeft te gelden dat indien op de draagkracht van de man van € 234,= per maand eerst de bijdrage voor [minderjarige 4] van € 75,= per maand in mindering wordt gebracht, zoals de vrouw voorstaat, een draagkracht van de man voor de overige drie kinderen resteert van € 159,= per maand. De rekensom die dan volgens de vrouw zou moeten worden gemaakt leidt tot een bijdrage voor [minderjarige 1] en [minderjarige 2] die lager is dan het door de man tijdens de zitting aangeboden bedrag van € 75,= per kind per maand. Dit is geenszins in hun belang. Dit alles vormt voor de rechtbank aanleiding om de man te volgen in zijn standpunt.

Niet in geschil is tussen partijen dat geen zorgkorting dient te worden toegepast; er is geen contact tussen de man en de kinderen.

Deze beslissing zal, gelet op het karakter daarvan en het belang dat hierover voor alle partijen duidelijkheid bestaat, uitvoerbaar bij voorraad worden verklaard zoals is verzocht. Dat wil zeggen dat de beslissing direct geldt, ook als iemand in hoger beroep gaat.

Omdat partijen een relatie met elkaar hebben gehad en de zaak over hun kinderen gaat, zullen de proceskosten worden gecompenseerd. Dat betekent dat iedere partij zijn eigen kosten moet dragen.

verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad;

compenseert de kosten van het geding aldus dat iedere partij de eigen kosten draagt;

wijst het meer of anders verzochte af.