Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 23 november 2018

Procesverloop

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het besluit van 4 januari 2018 (bestreden besluit) van het college over zijn aanspraak op huishoudelijke hulp op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (WMO).

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden in Breda op 1 november 2018. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door [vertegenwoordiger verweerder].

Feiten en omstandigheden

1. Eiser krijgt ondersteuning bij zijn huishoudelijke verzorging. Bij besluit van 28 november 2014 heeft het college aangegeven dat eiser zijn huishoudelijke verzorging met het aantal vastgestelde uren behoudt tot 23 maart 2015. Daarna wordt dit omgezet naar het te behalen resultaat, namelijk het schoon houden van het huis van eiser.

Eiser heeft op 25 juli 2016 verzocht het besluit van 28 november 2014 met betrekking tot de inzet van huishoudelijke verzorging te herzien. Tevens heeft hij verzocht tot uitbreiding van de inzet van huishoudelijke verzorging op grond van gewijzigde omstandigheden. Bij besluit van 22 februari 2017 (primair besluit) zijn deze verzoeken afgewezen. Eiser heeft bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit.

Bij het bestreden besluit heeft het college het bezwaar van eiser gegrond verklaard. Daarbij is besloten dat voor het behalen van het resultaatgebied ‘een schoon en leefbaar huis’ tot en met 10 juli 2022 wekelijks een tijdsbestek van 3 uren huishoudelijke zorg wordt ingezet gedurende 1 dag in de week. Tevens heeft eiser met zijn zorgaanbieder afgesproken dat in de zomermaanden, wanneer hij geen studenten en/of onderhuurders heeft, het schoonmaken van het toilet, de badkamer, en de gang bij de wekelijkse werkzaamheden komen. Als de hulp aangeeft dat ze niet uitkomt in de 3 uur met het ondersteuningsplan, is het mogelijk om aan de hand van de taak waar ze niet aan toe komt wat extra tijd in te plannen.

Beroepsgronden

2. Eiser is van mening dat het bestreden besluit geen duidelijkheid dan wel rechtszekerheid biedt ten aanzien van de aanspraak op huishoudelijke hulp in de vakantieperiodes. De zorgaanbieder heeft per e-mail van 22 februari 2018 laten weten dat de extra werkzaamheden in de schoolvakanties niet schriftelijk zullen worden bevestigd omdat zij werken vanuit het resultaat ‘een schoon en leefbaar huis’. Eiser stelt dat hij twee HBO studenten als onderhuurders heeft die ieder 2 uur per week in huis schoonmaken. Het HBO onderwijs heeft 14 weken vakantie per schooljaar. Hij loopt in de vakantieperiodes in totaal dus 56 uur huishoudelijke hulp mis (14 maal 2 uur maal 2 studenten). De zorgaanbieder wil dit compenseren met 0,5 uur extra hulp per vakantieweek, zoals zij dat ook afgelopen zomerperiode hebben gedaan. Dat is volgens eiser onvoldoende. Bovendien is alleen in de zomermaanden 0,5 uur extra hulp verleend, in de overige vakanties gebeurt dit vooralsnog niet.

Wettelijk kader

3. Artikel 1.1.1 van de Wmo 2015 definieert de maatwerkvoorziening als een op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van een persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen ten behoeve van onder andere zelfredzaamheid.

Artikel 2.3.1 van de Wmo 2015 bepaalt dat het college ervoor zorgdraagt dat aan personen die daarvoor in aanmerking komen een maatwerkvoorziening wordt verstrekt.

Artikel 2.3.5, derde lid, van de Wmo 2015 bepaalt dat het college tot verstrekking van een maatwerkvoorziening ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie die de cliënt ondervindt beslist, voor zover de cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met behulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven.

Artikel 2.7 van de Verordening WMO 2015 (de Verordening) stelt dat een cliënt in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen of algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen.

Artikel 7.1 van de verordening stelt dat hulp bij het voeren van een huishouden is gericht op onder ander het schoon en leefbaar houden van de woning. Dit heeft betrekking op de woonkamer, slaapvertrek(ken), hal, keuken, toilet en badkamer. Daarnaast moet met thuis kunnen beschikken over goederen voor primaire levensbehoeften en schone en draagbare kleding. Schone en draagbare kleding ziet op het wassen, drogen, strijken en opruimen van de was.

Beoordeling

Op grond van het voorgaande komt de rechtbank tot de volgende schematische weergave van de weken waarin eiser extra hulp krijgt, hoeveel weken dit betreft en hoeveel uren extra huishoudelijk hulp hij in die weken dient te ontvangen:

2018 2019

2019 2020

2020 2021

2021 2022

6. Nu het beroep gegrond wordt verklaard, dient het griffierecht aan eiser te worden vergoed.

7. De rechtbank zal het college veroordelen in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.002,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde per punt van € 501, en wegingsfactor 1).

Beslissing

De rechtbank:

• verklaart het beroep gegrond;
• vernietigt het bestreden besluit voor zover daarbij het aantal uren extra huishoudelijke hulp gedurende vakantieperiodes niet nader is gespecificeerd;
• bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde gedeelte van het bestreden besluit;
• draagt het college op het betaalde griffierecht van € 46,- aan eiser te vergoeden;
• veroordeelt het college in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.002,-.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C.E.M. Marsé, rechter, in aanwezigheid van mr. A.J.J. Sterks, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 23 november 2018.

griffier rechter

Afschrift verzonden aan partijen op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep.