Uitspraak · Internationaal privaatrecht
Rechtbank Rotterdam, 13 november 2026 – luchtvaartzaak, doorwerking buitengewone omstandigheden
ECLI:NL:RBROT:2026:16269Zaaknummer 12153730 CV EXPL 26-7852
- Instantie
- Rechtbank Rotterdam
- Datum uitspraak
- 13 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- 12153730 CV EXPL 26-7852
- Rechtsgebied
- Civiel recht, Internationaal privaatrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Vordering afgewezen
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
luchtvaartzaak, doorwerking buitengewone omstandigheden
5 De beslissing
De kantonrechter:
wijst de vordering af;
veroordeelt AirHelp in de proceskosten, aan de zijde van de Vervoerder vastgesteld op € 217,50;
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
Dit vonnis is gewezen door mr. B.J.R. van Tongeren en uitgesproken ter openbare terechtzitting.
654
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK ROTTERDAM
Locatie Rotterdam
Zaaknummer: 12153730 CV EXPL 26-7852
Uitspraak: 13 november 2026
vonnis van de kantonrechter
in de zaak van
AIRHELP GERMANY GMBH,
vestigingsplaats: Berlijn (Duitsland),
eiseres,
gemachtigde: mr. D.E. Lof,
tegen
TRANSAVIA AIRLINES C.V.,
vestigingsplaats: Schiphol, gemeente Haarlemmermeer,
gedaagde,
gemachtigden: mr. G.I. Niesert en [gemachtigde] .
Partijen worden hierna ‘AirHelp’ respectievelijk ‘de Vervoerder’ genoemd.
1 Het verloop van de procedure
Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:
- de dagvaarding van 24 februari 2026, met bijlagen;
- de conclusie van antwoord, met bijlagen;
- de conclusie van repliek;
- de conclusie van dupliek, met bijlagen;
- de rolbeslissing van 11 september 2026.
AirHelp heeft, hoewel daartoe behoorlijk in de gelegenheid gesteld, niet op de rolbeslissing gereageerd. Daarop is een datum voor deze uitspraak bepaald
2 De feiten
Passagier [persoon A] heeft een door de Vervoerder op 4 januari 2026 uit te voeren vlucht (HV5244) geboekt van Lissabon naar Rotterdam (hierna: ‘de vlucht’). De afstand van de vlucht bedraagt 1.802 kilometer.
Het vliegschema van het voor de vlucht bestemde toestel was deze dag als volgt:
- HV6093: Rotterdam (06.35 uur) => Faro (09.35 uur)
- HV6094: Faro (10.20 uur) => Rotterdam (13.20 uur)
- HV5243: Rotterdam (14.50 uur) => Lissabon (17.45 uur)
- HV5244: Lissabon (18.35 uur) => Rotterdam (21.25 uur)
De Vervoerder heeft de vlucht vertraagd uitgevoerd, waardoor de passagier zijn eindbestemming met een aankomstvertraging van meer dan drie uur heeft bereikt. Hij heeft zijn vordering op de Vervoerder aan AirHelp gecedeerd.
3 Het geschil
AirHelp heeft geëist:
- de Vervoerder te veroordelen tot betaling aan haar van € 400,- aan hoofdsom, met rente, en € 60,- (15%) aan buitengerechtelijke kosten,
- de Vervoerder te veroordelen in de proceskosten, met rente, en
- het vonnis uitvoerbaar bij voorraad te verklaren.
Zij baseert haar eis op ‘Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van de verordening (EEG) nr. 295/91’ (hierna: ‘de Verordening’) en de daaromtrent gevormde jurisprudentie. Zij stelt dat de Vervoerder vanwege de door genoemde passagier ondervonden vertraging gehouden is om hem – en als gevolg van de cessie nu AirHelp – te compenseren conform artikel 7 van de Verordening tot een bedrag van € 400,-. Naast de hoofdsom maakt AirHelp jegens de Vervoerder aanspraak op wettelijke rente en op een vergoeding voor verrichte buitengerechtelijke werkzaamheden.
De Vervoerder heeft gemotiveerd verweer gevoerd, dat strekt tot afwijzing van de vordering. Op wat zij daartoe naar voren heeft gebracht en op wat AirHelp verder nog heeft aangevoerd, wordt hierna, voor zover van belang voor de uitkomst, teruggekomen.
4 De beoordeling
Nu de Vervoerder de vlucht met een aankomstvertraging van meer dan drie uur heeft uitgevoerd, heeft genoemde passagier – en door de cessie nu AirHelp – op grond van artikel 5 lid 1 sub c-iii in verbinding met artikel 7 lid 1 sub b van de Verordening en de daaromtrent gevormde jurisprudentie in beginsel recht op een compensatie van € 400,-.
In beginsel, nu de Vervoerder niet verplicht is die compensatie te betalen als sprake is van buitengewone omstandigheden in de zin van artikel 5 lid 3 van de Verordening. In dat artikellid is bepaald dat een luchtvaartmaatschappij niet verplicht is compensatie te betalen als zij kan aantonen dat de annulering – hier: de langdurige vertraging – het gevolg is van buitengewone omstandigheden die ondanks het treffen van alle redelijke maatregelen niet voorkomen konden worden.
Hierbij is uitgangspunt dat stelplicht en bewijslast ten aanzien van de aanwezigheid van buitengewone omstandigheden bij de luchtvaartmaatschappij rusten. Zij moet in het voorkomende geval bovendien aantonen dat zij zelfs met inzet van alle beschikbare materiële en personeelsmiddelen kennelijk niet had kunnen vermijden – behoudens indien zij op het relevante tijdstip onaanvaardbare offers uit het oogpunt van de mogelijkheden van haar onderneming had gebracht – dat de buitengewone omstandigheden waarmee zij werd geconfronteerd, tot annulering of langdurige vertraging van de vlucht leidden.
Volgens de Vervoerder komt haar een beroep op deze disculpatiegrond toe. Daartoe heeft zij – samengevat – het volgende aangevoerd. Op deze dag was er sprake van winterse omstandigheden, die de operatie van de Vervoerder hebben verstoord. De eerste vlucht van het toestel (a) is vertraagd omdat het wegens het winterse weer eerst een de-icingprocedure moest ondergaan en daarop moest wachten. Hierdoor is de vlucht met een vertraging van een uur en vier minuten in Faro aangekomen (10.39 uur). Als gevolg van die vertraging en de slechte weersomstandigheden heeft ook vlucht b vertraging opgelopen. Deze landde een uur en tien minuten later dan gepland in Rotterdam (14.30 uur). De bij de vluchten a en b opgelopen vertraging heeft doorgewerkt op vlucht c. Die vlucht heeft extra vertraging opgelopen omdat het toestel vanwege de winterse omstandigheden extra brandstof moest meenemen, voor het geval het toestel, gegeven het voortdurende slechte weer, tijdens de vlucht zou moeten uitwijken naar een andere luchthaven. Vlucht c is uiteindelijk met een vertraging van een uur en 54 minuten (19.39 uur) in Lissabon aangekomen. Door de eerder opgelopen vertraging is ook vlucht d later dan gepland vertrokken en twee uur en 47 minuten later dan gepland geland, zij het vanwege de nachtsluiting in Rotterdam (vanaf 23.00 uur) in Amsterdam, om 00.12 uur. De Vervoerder heeft de betrokken passagier kosteloos vervoer aangeboden van Amsterdam naar Rotterdam. Op deze wijze heeft zij getracht de vertraging zo beperkt mogelijk te houden. Het is helaas niet gelukt die onder de drie uur te brengen.
Volgens de considerans bij de Verordening kan van buitengewone omstandigheden als bedoeld in artikel 5 lid 3 daarvan (onder meer) sprake zijn als weersomstandigheden de uitvoering van de vlucht in kwestie verhinderen. Van belang is verder dat volgens Europese jurisprudentie (ECLI:EU:C:2020:460) een luchtvaartmaatschappij ook een beroep toekomt op artikel 5 lid 3 van de Verordening als het voor de vlucht bestemde toestel bij een eerdere vlucht wegens een buitengewone omstandigheid vertraging heeft opgelopen, mits er een direct causaal verband is tussen die omstandigheid en de vertraging van de latere vlucht.
Ook dan is voor een succesvol beroep op dat artikellid echter eveneens vereist dat de Vervoerder zelfs met inzet van alle beschikbare materiële en personeelsmiddelen kennelijk niet had kunnen vermijden – tenzij zij op het relevante tijdstip onaanvaardbare offers uit het oogpunt van de mogelijkheden van haar onderneming had gebracht – dat de passagier als gevolg van de buitengewone omstandigheden zijn eindbestemming zou bereiken met een aankomstvertraging van drie uur of meer.
De Vervoerder heeft gesteld dat het toestel voor vertrek van vlucht a vanwege de winterse omstandigheden ijs-/sneeuwvrij gemaakt moest worden en dat de toen opgelopen vertraging van een uur en vier minuten het gevolg was van dit ‘de-icen’ en het wachten daarop. De kantonrechter stelt voorop dat zowel het de-icen als het wachten daarop een buitengewone omstandigheid kan vormen, mits dat door de Vervoerder voldoende wordt onderbouwd. Het is daarbij aan de Vervoerder om omstandigheden aan te voeren die maken dat het de-icen van het toestel in dit geval niet inherent was aan de normale uitvoering van haar bedrijfsactiviteit en dat zij daarop ook geen daadwerkelijke invloed kon uitoefenen.
De Vervoerder heeft onbetwist gesteld dat het de-icen in Rotterdam nodig was vanwege de zeer slechte weersomstandigheden en dat zij daarvoor volledig afhankelijk was van de faciliteiten van die luchthaven en de daarvoor aangewezen derde partij, zodat zij moet afwachten wanneer zij aan de beurt is. In dit geval, zo heeft zij bij dupliek onder overlegging naar een IATA-bericht, onbetwist gesteld, moest het de-icen gebeuren toen de passagiers al aan boord van het toestel waren. Met deze uitleg heeft de Vervoerder naar het oordeel van de kantonrechter voldoende aangetoond dat de bij vlucht a opgelopen vertraging het gevolg is van een buitengewone omstandigheid die niet inherent is aan de normale uitvoering van haar bedrijfsactiviteit en waarop zij ook geen daadwerkelijke invloed kan uitoefenen.
Zij heeft verder onbetwist gesteld dat de door het toestel bij vlucht a opgelopen vertraging rechtstreeks heeft doorgewerkt op de uitvoering van vlucht b, die hierdoor, en door de slechte weersomstandigheden, met een vertraging van een uur en tien minuten in Rotterdam is aangekomen.
De bij vlucht c opgelopen extra vertraging komt volgens de Vervoerder doordat het toestel extra brandstof moest meenemen vanwege de, gezien de voortdurende slechte weersomstandigheden, bestaande kans dat het toestel zou moeten uitwijken naar een andere luchthaven. AirHelp heeft hiervan bij repliek gesteld dat het meenemen van extra brandstof een operationele en voorzorgsbeslissing van de Vervoerder is, die behoort tot haar normale bedrijfsuitoefening en die geen beroep op een buitengewone omstandigheid rechtvaardigt.
In reactie hierop heeft de Vervoerder bij conclusie van dupliek onder verwijzing naar de door haar daarbij overgelegde stukken (een IATA-bericht en de operationele rapportage), waarop AirHelp niet meer heeft gereageerd, gesteld dat de baanconditie in Rotterdam, die voor het maximaal toegestane startgewicht bepalend is, als gevolg van de sneeuwbuien die dag wisselde en dat het toestel bij de operationele berekening onder de toen geldende omstandigheden te zwaar bleek, zodat de belading en de verdeling van de passagiers moest worden aangepast. De weers- en baanomstandigheden maakten dat aanpassen en het innemen van extra brandstof volgens haar dus noodzakelijk.
Hiermee heeft de Vervoerder naar het oordeel van de kantonrechter voldoende aannemelijk gemaakt dat de door het toestel bij vlucht c opgelopen vertraging het gevolg is van een buitengewone omstandigheid, namelijk slechte weersomstandigheden die ook de baan beïnvloedden, die niet inherent is aan de normale uitvoering van haar bedrijfsactiviteit en waarop zij geen daadwerkelijke invloed kon uitoefenen. Die omstandigheid had echter wel tot gevolg dat zij, zo begrijpt de kantonrechter, het toestel anders moest beladen en dat het toestel, als veiligheidsmaatregel, extra brandstof moest innemen omdat er, door die slechte weersomstandigheden, (nu) een reëel risico op een uitwijk bestond. Vast staat dat het toestel door deze extra handelingen extra vertraging heeft opgelopen.
Ten slotte is niet in geschil dat het toestel bij de uitvoering van vlucht d niet meer kon landen in Rotterdam vanwege de avondsluiting daar, dat het toestel daarom uitgeweken is naar Amsterdam en dat de Vervoerder de passagier gratis vervoer heeft aangeboden van Amsterdam naar Rotterdam.
Hoewel duidelijk is dat de passagier zijn eindbestemming heeft bereikt met een vertraging van meer dan drie uur, is de vertraging van zijn vlucht d naar het oordeel van de kantonrechter het rechtstreeks gevolg van de buitengewone omstandigheden waarmee het toestel bij de uitvoering van de eerdere vluchten a en c die dag te maken kreeg. Ook heeft de Vervoerder voldoende aannemelijk gemaakt dat zij heeft voldaan aan het onder 4.6 bedoelde vereiste. In dat verband heeft zij bij dupliek nog stukken overgelegd en daarop toegelicht dat zij deze dag haar reservetoestellen heeft ingezet op diverse vluchten en verder niets anders kon doen. AirHelp heeft, hoewel zij die gelegenheid heeft gehad, daarop niet gereageerd.
Dat alles betekent dat het door de Vervoerder gedane beroep op artikel 5 lid 3 van de Verordening doel treft. Het door AirHelp gevorderde wordt dan ook afgewezen.
AirHelp is hier de in het ongelijk gestelde partij en daarom moet zij de proceskosten betalen. De kantonrechter stelt deze kosten aan de kant van de Vervoerder tot vandaag vast op € 174,- aan gemachtigdensalaris (twee punten à € 87,-) en € 43,50 aan nakosten. Dit is in totaal € 217,50. Hier kan nog een bedrag bij komen als de uitspraak wordt betekend.
Dit vonnis wordt, zoals gevorderd, uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
5 De beslissing
De kantonrechter:
wijst de vordering af;
veroordeelt AirHelp in de proceskosten, aan de zijde van de Vervoerder vastgesteld op € 217,50;
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
Dit vonnis is gewezen door mr. B.J.R. van Tongeren en uitgesproken ter openbare terechtzitting.
654
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.