Uitspraak · Strafrecht
Rechtbank Rotterdam, 5 november 2026 – De verdachte wordt veroordeeld voor mishandeling van haar
ECLI:NL:RBROT:2026:16267Zaaknummer 10-231175-23
- Instantie
- Rechtbank Rotterdam
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Publicatiedatum
- 20 november 2026
- Zaaknummer
- 10-231175-23
- Rechtsgebied
- Strafrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudig
- Uitkomst
- Strafrechtelijke veroordeling
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 36f Sr
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
De verdachte wordt veroordeeld voor mishandeling van haar buurvrouw. De verdachte wordt veroordeeld tot een voorwaardelijke taakstraf van 50 uur.
De rechtbank:
verklaart niet bewezen dat de verdachte primair ten laste gelegde feit heeft gepleegd en spreekt de verdachte daarvan vrij;
verklaart bewezen dat de verdachte het subsidiair ten laste gelegde feit, zoals in hoofdstuk 2 is omschreven, heeft gepleegd;
stelt vast dat het bewezenverklaarde oplevert het in hoofdstuk 3 vermelde strafbare feit;
verklaart de verdachte strafbaar;
veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 50 (vijftig) uur, waarbij de reclassering bepaalt uit welke werkzaamheden deze taakstraf zal bestaan;
beveelt dat de tijd die door de verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, in mindering wordt gebracht op de taakstraf volgens de maatstaf van twee uur per dag, zodat 46 (zesenveertig) uur taakstraf moet worden verricht;
beveelt dat, voor het geval de verdachte de taakstraf niet (goed) verricht, vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 23 (drieëntwintig) dagen;
bepaalt dat de taakstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders beslist;
verbindt hieraan een proeftijd, die wordt gesteld op 2 (twee) jaar, waarbij tot tenuitvoerlegging van het voorwaardelijke gedeelte van de straf kan worden beslist als de verdachte de onderstaande voorwaarde niet naleeft;
stelt als algemene voorwaarde dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet aan een strafbaar feit schuldig maakt;
veroordeelt de verdachte hoofdelijk met haar mededader(s), aan de benadeelde partij [benadeelde 1] , te betalen een bedrag van € 1.950,- (duizend negenhonderdvijftig euro), bestaande uit € 1.200,- (duizend tweehonderd euro) als vergoeding van materiële schade en € 750,- (zevenhonderdvijftig euro) als vergoeding van immateriële schade, en de wettelijke rente hierover vanaf 10 september 2023 tot de dag van volledige betaling. Als en voor zover er al door (een) andere mededader(s) (deels) is betaald, wordt de verdachte (in zoverre) van die betalingsverplichting bevrijd;
verklaart de benadeelde partij [benadeelde 1] niet-ontvankelijk in het resterende deel van de vordering; bepaalt dat dit deel van de vordering kan worden aangebracht bij de burgerlijke rechter;
veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte proceskosten, tot op vandaag begroot op € 0 en in de nog te maken kosten voor de tenuitvoerlegging van dit vonnis;
legt aan de verdachte de maatregel tot schadevergoeding op, wat inhoudt dat de verdachte de verplichting heeft om ten behoeve van de benadeelde partij [benadeelde 1] aan de staat € 1.950,- (duizend negenhonderdvijftig euro) te betalen, en de wettelijke rente vanaf 10 september 2023 tot aan de dag van de gehele betaling. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt, gijzeling kan worden toegepast voor de duur van maximaal 19 (negentien) dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op;
bepaalt dat de verdachte van haar verplichting tot het vergoeden van schade is bevrijd als zij en/of haar mededader(s) de schade aan de benadeelde partij of aan de staat heeft/hebben vergoed;
verklaart de benadeelde partij [benadeelde 2] niet-ontvankelijk in de vordering.
8 Samenstelling rechtbank en ondertekening
Dit vonnis is gewezen door:
mr. E.M. Havik, voorzitter,
en mrs. J. van de Klashorst en T. Urbanus, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. M.M. Voorwinden, griffier,
en uitgesproken op de openbare zitting van deze rechtbank op 5 november 2026.
Mr. J. van de Klashorst en mr. T. Urbanus zijn niet in de gelegenheid dit vonnis te ondertekenen.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
Rechtbank Rotterdam Zittingsplaats Rotterdam
Meervoudige kamer strafzaken
Parketnummer: 10-231175-23
Datum uitspraak: 5 november 2026
Datum zitting: 22 oktober 2026
Tegenspraak zonder aanwezigheid van de verdachte
Verdachte:
[verdachte] ,
geboren op [geboortedatum] 1955 in [geboorteplaats]
ingeschreven op het adres:[adres 1] , [postcode] [woonplaats] .
Advocaat van de verdachte: mr. S. Aarts
Officier van justitie: mr. N. van der Hoeven
Benadeelde partijen: [benadeelde 1] en [benadeelde 2]
Advocaat van de benadeelde partijen: mr. J. van Meerkerk
Kern van het vonnis
De verdachte wordt veroordeeld voor het medeplegen van mishandeling van haar buurvrouw. De verdachte wordt veroordeeld tot een voorwaardelijke taakstraf van 50 uur.
1 Tenlastelegging
De officier van justitie beschuldigt de verdachte van - samengevat - openlijke geweldpleging dan wel medeplegen van mishandeling.
De volledige tenlastelegging houdt in dat
primair:
zij op of omstreeks 10 september 2023 te Ridderkerk
openlijk, te weten, in een flat aan de [naam locatie] , in elk geval op een voor het publiek toegankelijke plaats,
in vereniging
geweld heeft gepleegd tegen een of meerdere personen, te weten [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3]
door die [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3] meermaals
in/op/tegen het gezicht en/of het hoofd, althans het lichaam te slaan;
subsidiair:
zij op of omstreeks 10 september 2023 te Ridderkerk
tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen
[slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3] heeft mishandeld
door die [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3] meermaals
in/op/ tegen het gezicht en/of het hoofd, althans het lichaam te slaan.
2 Bewijs
Vordering van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte moet worden vrijgesproken van het primair ten laste gelegde feit en moet worden veroordeeld voor het subsidiair ten laste gelegde feit.
Conclusie van de verdediging
De verdediging heeft vrijspraak bepleit voor het primair en subsidiair ten laste gelegde feit. Het standpunt van de verdediging zal, voor zover van belang, bij de beoordeling van het bewijs worden besproken.
Oordeel van de rechtbank
Vrijspraak primair
Het primair ten laste gelegde feit is niet bewezen. De verdachte wordt daarvan dus vrijgesproken. De officier van justitie en de verdediging zijn tot dezelfde conclusie gekomen, zodat de rechtbank dit niet verder zal motiveren.
Bewezenverklaring en bewijsmiddelen subsidiair
Het subsidiair ten laste gelegde feit is wel bewezen. De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan mishandeling. De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 2.3.4. De bewezenverklaring van het feit is gebaseerd op de hieronder opgenomen inhoud van de bewijsmiddelen[_c29eb8d1-f947-4e14-9929-713d84e6b5f5] en de onderstaande bewijsmotivering.
1. Proces-verbaal van de politie, verklaring verdachte[_67f6f99c-258d-4c56-9a63-8e32f30af95a]
Ik woon aan het [adres 1] in Ridderkerk. Ik hoorde in de nacht van 10 september 2023 rumoer in het halletje voor de lift. Ik hoorde schelden. Ik ben toen gaan kijken. Ik heb de buurvrouw in het gezicht geslagen.
2. Proces-verbaal van de politie, verklaring aangeefster [slachtoffer 2][_f5dec32a-38f8-4e7b-8076-733e2a1149ba]
Op 10 september 2023 ging ik met mijn man met de lift naar onze woning aan de [adres 2] in Ridderkerk. Naast mij wonen [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] . Ik zag [medeverdachte 1] staan in de hal bij de lift. Ik zag dat [medeverdachte 1] direct onze richting op kwam gelopen en mijn man met een harde vuistslag op zijn gezicht sloeg. Ik heb geprobeerd om [medeverdachte 1] van mijn man af te trekken. Ik had hem van achteren beet bij zijn schouders. Onmiddellijk begon de zoon van [medeverdachte 1] mij te slaan. Vervolgens kreeg ik ook meerdere klappen van [medeverdachte 2] . Ze begon en echt te "maaien" met twee handen tegen mijn hoofd aan, waardoor mijn bril ook op de grond viel. Ik heb nog steeds veel pijn van de mishandeling.
3. Proces-verbaal van de politie[_c5dd86c9-f943-49e6-a945-628df7866e4f]
Op 10 september 2023 kwamen wij ter plaatse op het [naam locatie] in Ridderkerk. Wij zagen op de galerij op de tweede etage een persoon met een bebloed gezicht staan. Wij zagen meerdere bloedspetters op de muur van de galerij. De persoon betrof: [slachtoffer 2] .
Bewijsmotivering
Vast staat dat er op 10 september 2023 een ruzie heeft plaatsgevonden tussen de aangevers en de verdachten en dat hierbij geweld is gebruikt. Eveneens staat vast dat de verdachte hierbij de aangeefster [slachtoffer 2] in het gezicht heeft geslagen. De verklaringen over wie er begonnen is met het geweld, lopen echter uiteen.
De aangeefster [slachtoffer 2] heeft verklaard dat zij en haar man door de man en de zoon van de verdachte zijn aangevallen toen zij uit de lift kwamen. De verdachte is daar op enig moment bijgekomen en heeft de aangeefster toen in haar gezicht geslagen. De verdachte heeft daarentegen verklaard dat zij op het rumoer in de hal is afgekomen en toen door de aangeefster werd geslagen. Als reactie daarop heeft zij teruggeslagen.
De rechtbank acht de verklaring van de aangeefster betrouwbaar. Deze verklaring vindt wat de aanleiding voor het geweld betreft steun in de verklaringen van de aangevers [slachtoffer 1] en [slachtoffer 3] en wordt bovendien ondersteund door het letsel dat bij de aangeefster is waargenomen. Zij had een bebloed gezicht toen de politie ter plaatse kwam. De verklaring van de aangeefster vindt daarentegen geen steun in het dossier. De rechtbank gaat daarom uit van de lezing van de aangeefster. Daaruit volgt dat de verdachte, net als haar man en zoon, de fysieke confrontatie heeft gezocht met de aangeefster. Gelet hierop acht de rechtbank, anders dan de verdediging, niet aannemelijk geworden dat er sprake was van een noodweersituatie. Het noodweerverweer wordt verworpen.
De rechtbank is anders dan de officier van justitie niet van oordeel dat de verdachte als medepleger ook verantwoordelijk kan worden gehouden voor het geweld dat door haar man en zoon richting de aangevers [slachtoffer 1] en [slachtoffer 3] is gebruikt. Uit het dossier volgt niet dat daarbij sprake was van een nauwe en bewuste samenwerking.
Volledige bewezenverklaring
Bewezen is dat:
zij op 10 september 2023 te Ridderkerk, [slachtoffer 2] heeft mishandeld door die [slachtoffer 2]
in/op/tegen het gezicht te slaan.
3 Kwalificatie en strafbaarheid
Kwalificatie
Het bewezen feit levert het volgende strafbare feit op:
mishandeling
Strafbaarheid van het feit
Het feit en de verdachte zijn strafbaar.
4 Straf
Eis van de officier van justitie
De verdachte moet voor het subsidiair ten laste gelegde feit worden veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 70 uur, subsidiair 35 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. Daarnaast moet aan de verdachte worden opgelegd een vrijheidsbeperkende maatregel voor de duur van 1 jaar, inhoudende een contactverbod met [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] , subsidiair 7 dagen hechtenis per overtreding.
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft verzocht geen straf op te leggen. Subsidiair is verzocht te volstaan met een voorwaardelijke geldboete of taakstraf.
Oordeel van de rechtbank
Ernst en omstandigheden van het feit
De verdachte heeft haar buurvrouw mishandeld, waardoor zij pijn en letsel heeft opgelopen. De verdachte heeft hierdoor niet alleen een inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer, maar ook gevoelens van angst en onveiligheid teweeggebracht. Het slachtoffer zat op het moment van de mishandeling in een scootmobiel, waardoor zij kwetsbaar was. De mishandeling vond plaats in het appartementencomplex waar het slachtoffer woont, een plek waar zij zich bij uitstek veilig zou moeten voelen. Uit de op de zitting afgelegde slachtofferverklaring blijkt dat de mishandeling veel impact op haar heeft gehad en nog steeds heeft.
Persoon en persoonlijke omstandigheden
Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 1 oktober 2026 blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld voor strafbare feiten. Het strafblad van de verdachte leidt dus niet tot een hogere straf.
Redelijke termijn
De verdachte moet binnen een redelijke termijn worden berecht. De redelijke termijn is in dit geval gestart op 11 september 2023, omdat de verdachte toen in verzekering is gesteld. Tot aan dit vonnis is een periode van drie jaar en twee maanden verstreken. Omdat er geen sprake is van bijzondere omstandigheden, is de redelijke termijn in deze zaak twee jaar. Dat betekent dat de redelijke termijn is geschonden. Dit heeft gevolgen voor de op te leggen straf.
Oplegging straf
Gelet op de ernst van het strafbare feit is een taakstraf passend. Bij het bepalen van de duur van de taakstraf houdt de rechtbank ook rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Daarom wordt een taakstraf van 50 uur opgelegd. De taakstraf wordt, mede vanwege het overschrijden van de redelijke termijn en de omstandigheid dat zich geen nieuwe strafrechtelijke incidenten tussen aangevers en de verdachte hebben voorgedaan, voorwaardelijk opgelegd. De voorwaardelijke straf heeft ook als doel te voorkomen dat de verdachte in de toekomst opnieuw een strafbaar feit pleegt.
De rechtbank ziet (anders dan de officier van justitie) geen aanleiding om daarnaast een vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen. De officier van justitie heeft oplegging van deze maatregel geëist omdat - kort gezegd - het provoceren moet stoppen en aangevers zich weer veilig moeten voeren. Er zijn inmiddels een aantal jaren verstreken sinds het incident. De verdachte heeft in de tussentijd geen nieuwe strafbare feiten (jegens het slachtoffer) gepleegd. Tussen aangevers en de verdachte speelt een langlopend conflict. Een vrijheidsbeperkende maatregel is niet bedoeld als instrument om dit conflict te beëindigen en stuit ook op praktische bezwaren: de verdachte en de aangevers zijn nog steeds buren.
5 Vordering van de benadeelde partijen
Vorderingen
[benadeelde 1] heeft als benadeelde partij € 5.807,59 als vergoeding voor materiële schade en € 14.231,25 als vergoeding voor immateriële schade gevorderd, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. [benadeelde 2] heeft als benadeelde partij € 10.607,03 als vergoeding voor materiële schade en € 35.506,25 als vergoeding voor immateriële schade gevorderd, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De verdachte moet hoofdelijk worden veroordeeld tot vergoeding van deze schade.
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft geconcludeerd tot (gedeeltelijke) toewijzing van de vorderingen, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De officier van justitie heeft zich met betrekking tot de hoogte van de schade gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de benadeelde partijen niet-ontvankelijk moeten worden verklaard in de vorderingen: primair vanwege de bepleite vrijspraak en subsidiair omdat de behandeling van de vorderingen, in het bijzonder met betrekking tot de medische causaliteit, een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. Meer subsidiair heeft de verdediging verzocht de behandeling van de vorderingen aan te houden, zodat de verdediging de gelegenheid krijgt onafhankelijk medisch en civielrechtelijk tegenonderzoek te laten verrichten. Uiterst subsidiair is verzocht de onvoldoende onderbouwde, toekomstige en causaal onvoldoende vaststaande materiële schadeposten af te wijzen dan wel de benadeelde partijen daarin niet-ontvankelijk te verklaren, de immateriële schadevorderingen niet-ontvankelijk te verklaren dan wel aanzienlijk te matigen en de wettelijke rente per schadepost te laten ingaan op de datum waarop de schade is ingetreden.
Oordeel van de rechtbank
Vordering [benadeelde 1]
Met betrekking tot het deel van de vordering dat ziet op de geleden schade aan de bril (€ 1.100,-) en de kleding (€ 100,-) is de rechtbank van oordeel dat voldoende is komen vast te staan dat de benadeelde partij deze materiële schade heeft geleden als rechtstreeks gevolg van het gepleegde strafbare feit. De schade is voldoende onderbouwd en door de verdediging met onvoldoende argumenten weersproken. De schade aan de kleding wordt door de rechtbank geschat op € 100,-.
De rechtbank is verder van oordeel dat op grond van het dossier en de vordering voldoende is komen vast te staan dat de benadeelde partij immateriële schade, namelijk als gevolg van geval licht lichamelijk letsel in de zin van categorie 13 onder c van de Rotterdamse schaal, heeft geleden als rechtstreeks gevolg van het strafbare feit. De schade wordt naar billijkheid begroot op € 750,-. Daarbij is rekening gehouden met de ernst en de aard van het letsel en met bedragen die door de rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend. De rechtbank heeft als vertrekpunt genomen de Rotterdamse schaal (categorie 13 onder c met een bedrag tot € 1.100).
De vordering wordt daarom toegewezen tot een bedrag van € 1.950,-, bestaande uit € 1.200,- aan materiële schade en € 750,- aan immateriële schade.
Met betrekking tot het overige deel van de vordering geldt dat deze gemotiveerd is betwist. De beoordeling van dat deel van de vordering vraagt om een nadere uitwisseling van de standpunten en mogelijk om bewijslevering. De behandeling daarvan levert een onevenredige belasting van het strafproces op. De rechtbank verklaart de benadeelde partij daarom in dat deel niet-ontvankelijk. Dat deel van de vordering kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.
Hoofdelijke veroordeling
De verdachte heeft het strafbare feit waarvoor de schadevergoeding wordt toegekend samen met (een) mededader(s) gepleegd. Zij zijn daarom allen hoofdelijk aansprakelijk voor deze schadevergoeding. Als de mededader(s) de schadevergoeding (voor een deel) hebben betaald, hoeft de verdachte (dat deel) niet meer aan de benadeelde partij te betalen.
Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel
De benadeelde partij heeft gevorderd de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe vanaf 10 september 2023.
De rechtbank veroordeelt de verdachte in de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en die zij bij de tenuitvoerlegging nog zal maken, omdat de vordering van de benadeelde partij gedeeltelijk wordt toegewezen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op € 0.
De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel (als bedoeld in artikel 36f Sr) op. Dit betekent dat de verdachte de schadevergoeding aan de staat moet betalen en de staat het bedrag uitkeert aan de benadeelde partij. Als dwangmiddel kan gijzeling worden toegepast voor de duur van maximaal 19 dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.
Vordering [benadeelde 2]
De benadeelde partij zal niet-ontvankelijk worden verklaard in de vordering, aangezien de verdachte wordt vrijgesproken van de mishandeling van [benadeelde 2] .
6 Wettelijke voorschriften
De oplegging van deze straf is gebaseerd op de artikelen 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, en 300 van het Wetboek van Strafrecht.
7 Beslissingen
De rechtbank:
verklaart niet bewezen dat de verdachte primair ten laste gelegde feit heeft gepleegd en spreekt de verdachte daarvan vrij;
verklaart bewezen dat de verdachte het subsidiair ten laste gelegde feit, zoals in hoofdstuk 2 is omschreven, heeft gepleegd;
stelt vast dat het bewezenverklaarde oplevert het in hoofdstuk 3 vermelde strafbare feit;
verklaart de verdachte strafbaar;
veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 50 (vijftig) uur, waarbij de reclassering bepaalt uit welke werkzaamheden deze taakstraf zal bestaan;
beveelt dat de tijd die door de verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, in mindering wordt gebracht op de taakstraf volgens de maatstaf van twee uur per dag, zodat 46 (zesenveertig) uur taakstraf moet worden verricht;
beveelt dat, voor het geval de verdachte de taakstraf niet (goed) verricht, vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 23 (drieëntwintig) dagen;
bepaalt dat de taakstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders beslist;
verbindt hieraan een proeftijd, die wordt gesteld op 2 (twee) jaar, waarbij tot tenuitvoerlegging van het voorwaardelijke gedeelte van de straf kan worden beslist als de verdachte de onderstaande voorwaarde niet naleeft;
stelt als algemene voorwaarde dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet aan een strafbaar feit schuldig maakt;
veroordeelt de verdachte hoofdelijk met haar mededader(s), aan de benadeelde partij [benadeelde 1] , te betalen een bedrag van € 1.950,- (duizend negenhonderdvijftig euro), bestaande uit € 1.200,- (duizend tweehonderd euro) als vergoeding van materiële schade en € 750,- (zevenhonderdvijftig euro) als vergoeding van immateriële schade, en de wettelijke rente hierover vanaf 10 september 2023 tot de dag van volledige betaling. Als en voor zover er al door (een) andere mededader(s) (deels) is betaald, wordt de verdachte (in zoverre) van die betalingsverplichting bevrijd;
verklaart de benadeelde partij [benadeelde 1] niet-ontvankelijk in het resterende deel van de vordering; bepaalt dat dit deel van de vordering kan worden aangebracht bij de burgerlijke rechter;
veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte proceskosten, tot op vandaag begroot op € 0 en in de nog te maken kosten voor de tenuitvoerlegging van dit vonnis;
legt aan de verdachte de maatregel tot schadevergoeding op, wat inhoudt dat de verdachte de verplichting heeft om ten behoeve van de benadeelde partij [benadeelde 1] aan de staat € 1.950,- (duizend negenhonderdvijftig euro) te betalen, en de wettelijke rente vanaf 10 september 2023 tot aan de dag van de gehele betaling. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt, gijzeling kan worden toegepast voor de duur van maximaal 19 (negentien) dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op;
bepaalt dat de verdachte van haar verplichting tot het vergoeden van schade is bevrijd als zij en/of haar mededader(s) de schade aan de benadeelde partij of aan de staat heeft/hebben vergoed;
verklaart de benadeelde partij [benadeelde 2] niet-ontvankelijk in de vordering.
8 Samenstelling rechtbank en ondertekening
Dit vonnis is gewezen door:
mr. E.M. Havik, voorzitter,
en mrs. J. van de Klashorst en T. Urbanus, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. M.M. Voorwinden, griffier,
en uitgesproken op de openbare zitting van deze rechtbank op 5 november 2026.
Mr. J. van de Klashorst en mr. T. Urbanus zijn niet in de gelegenheid dit vonnis te ondertekenen.
Voetnoten
- De exacte vindplaatsen van de bewijsmiddelen zijn genoemd in de bijbehorende voetnoot. Als wordt verwezen naar paginanummers, wordt - tenzij anders vermeld - gedoeld op paginanummers uit het proces-verbaal met nummer [nummer proces-verbaal] .
- Pagina 67 e.v.
- Pagina 12 e.v.
- Pagina 37 e.v.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.