Uitspraak · Strafrecht

Rechtbank Rotterdam, 5 november 2026 – De verdachte wordt veroordeeld voor het medeplegen

ECLI:NL:RBROT:2026:16266Zaaknummer 10-231178-23

Instantie
Rechtbank Rotterdam
Datum uitspraak
5 november 2026
Publicatiedatum
20 november 2026
Zaaknummer
10-231178-23
Rechtsgebied
Strafrecht
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Uitkomst
Strafrechtelijke veroordeling
Hoofdwetsartikel
Artikel 36f Sr
Zittingsplaats
Rotterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

De verdachte wordt veroordeeld voor het medeplegen van mishandeling van drie slachtoffers. De verdachte wordt veroordeeld tot een voorwaardelijke taakstraf van 70 uur.

De rechtbank:

verklaart niet bewezen dat de verdachte primair ten laste gelegde feit heeft gepleegd en spreekt de verdachte daarvan vrij;

verklaart bewezen dat de verdachte het subsidiair ten laste gelegde feit, zoals in hoofdstuk 2 is omschreven, heeft gepleegd;

stelt vast dat het bewezenverklaarde oplevert het in hoofdstuk 3 vermelde strafbare feit;

verklaart de verdachte strafbaar;

veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 70 (zeventig) uur, waarbij de reclassering bepaalt uit welke werkzaamheden deze taakstraf zal bestaan;

beveelt dat de tijd die door de verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, in mindering wordt gebracht op de taakstraf volgens de maatstaf van twee uur per dag, zodat 64 (vierenzestig) uur taakstraf moet worden verricht;

beveelt dat, voor het geval de verdachte de taakstraf niet (goed) verricht, vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 32 (tweeëndertig) dagen;

bepaalt dat de taakstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders beslist;

verbindt hieraan een proeftijd, die wordt gesteld op 2 (twee) jaar, waarbij tot tenuitvoerlegging van het voorwaardelijke gedeelte van de straf kan worden beslist als de verdachte de onderstaande voorwaarde niet naleeft;

stelt als algemene voorwaarde dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet aan een strafbaar feit schuldig maakt;

veroordeelt de verdachte hoofdelijk met zijn mededader(s), aan de benadeelde partij [benadeelde 1] , te betalen een bedrag van € 1.950,- (duizend negenhonderdvijftig euro), bestaande uit € 1.200,- (duizend tweehonderd euro) als vergoeding van materiële schade en € 750,- (zevenhonderdvijftig euro) als vergoeding van immateriële schade, en de wettelijke rente hierover vanaf 10 september 2023 tot de dag van volledige betaling. Als en voor zover er al door (een) andere mededader(s) (deels) is betaald, wordt de verdachte (in zoverre) van die betalingsverplichting bevrijd;

verklaart de benadeelde partij [benadeelde 1] niet-ontvankelijk in het resterende deel van de vordering; bepaalt dat dit deel van de vordering kan worden aangebracht bij de burgerlijke rechter;

veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte proceskosten, tot op vandaag begroot op € 0 en in de nog te maken kosten voor de tenuitvoerlegging van dit vonnis;

legt aan de verdachte de maatregel tot schadevergoeding op, wat inhoudt dat de verdachte de verplichting heeft om ten behoeve van de benadeelde partij [benadeelde 1] aan de staat € 1.950,- (duizend negenhonderdvijftig euro) te betalen, en de wettelijke rente vanaf 10 september 2023 tot aan de dag van de gehele betaling. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt, gijzeling kan worden toegepast voor de duur van maximaal 19 (negentien) dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op;

bepaalt dat de verdachte van zijn verplichting tot het vergoeden van schade is bevrijd als hij en/of zijn mededader(s) de schade aan de benadeelde partij of aan de staat heeft/hebben vergoed;

veroordeelt de verdachte hoofdelijk met zijn mededader(s), aan de benadeelde partij [benadeelde 2] , te betalen een bedrag van € 1.452,98 (duizend vierhonderdtweeënvijftig euro en achtennegentig cent), bestaande uit € 452,98 (vierhonderdtweeënvijftig euro en achtennegentig cent) als vergoeding van materiële schade en € 1.000,- (duizend euro) als vergoeding van immateriële schade, en de wettelijke rente hierover vanaf 10 september 2023 tot de dag van volledige betaling. Als en voor zover er al door (een) andere mededader(s) (deels) is betaald, wordt de verdachte (in zoverre) van die betalingsverplichting bevrijd;

verklaart de benadeelde partij [benadeelde 2] niet-ontvankelijk in het resterende deel van de vordering; bepaalt dat dit deel van de vordering kan worden aangebracht bij de burgerlijke rechter;

veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte proceskosten, tot op vandaag begroot op € 0 en in de nog te maken kosten voor de tenuitvoerlegging van dit vonnis;

legt aan de verdachte de maatregel tot schadevergoeding op, wat inhoudt dat de verdachte de verplichting heeft om ten behoeve van de benadeelde partij [benadeelde 2] aan de staat € 1.452,98 (duizend vierhonderdtweeënvijftig euro en achtennegentig cent) te betalen, en de wettelijke rente vanaf 10 september 2023 tot aan de dag van de gehele betaling. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt, gijzeling kan worden toegepast voor de duur van maximaal 14 (veertien) dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op;

bepaalt dat de verdachte van zijn verplichting tot het vergoeden van schade is bevrijd als hij en/of zijn mededader(s) de schade aan de benadeelde partij of aan de staat heeft/hebben vergoed.

8 Samenstelling rechtbank en ondertekening

Dit vonnis is gewezen door:

mr. E.M. Havik, voorzitter,

en mrs. J. van de Klashorst en T. Urbanus, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. M.M. Voorwinden, griffier,

en uitgesproken op de openbare zitting van deze rechtbank op 5 november 2026.

Mr. J. van de Klashorst en mr. T. Urbanus zijn niet in de gelegenheid dit vonnis te ondertekenen.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 Tenlastelegging
  2. 2 Bewijs
  3. 3 Kwalificatie en strafbaarheid
  4. 4 Straf
  5. 5 Vordering van de benadeelde partijen
  6. 6 Wettelijke voorschriften
  7. 7 Beslissingen
  8. 8 Samenstelling rechtbank en ondertekening

Rechtbank Rotterdam Zittingsplaats Rotterdam

Meervoudige kamer strafzaken

Parketnummer: 10-231178-23

Datum uitspraak: 5 november 2026

Datum zitting: 22 oktober 2026

Tegenspraak zonder aanwezigheid van de verdachte

Verdachte:

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum] 1953 in [geboorteplaats]

ingeschreven op het adres:

[adres 1] [postcode] [woonplaats] .

Advocaat van de verdachte: mr. S. Lodder

Officier van justitie: mr. N. van der Hoeven

Benadeelde partijen: [benadeelde 1] en [benadeelde 2]

Advocaat van de benadeelde partijen: mr. J. van Meerkerk

Kern van het vonnis

De verdachte wordt veroordeeld voor het medeplegen van mishandeling van drie slachtoffers. De verdachte wordt veroordeeld tot een voorwaardelijke taakstraf van 70 uur.

1 Tenlastelegging

De officier van justitie beschuldigt de verdachte van - samengevat - openlijke geweldpleging dan wel medeplegen van mishandeling.

De volledige tenlastelegging houdt in dat

primair:

hij op of omstreeks 10 september 2023 te Ridderkerk

openlijk, te weten, in een flat aan de [naam locatie] , in elk geval op een voor het

publiek toegankelijke plaats,

in vereniging

geweld heeft gepleegd tegen een of meerdere personen, te weten [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2]

en/of [slachtoffer 3]

door die [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3] meermaals

in/op/tegen het gezicht en/of het hoofd, althans het lichaam te slaan;

subsidiair:

hij op of omstreeks 10 september 2023 te Ridderkerk

tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen

[slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3] heeft mishandeld

door die [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3] meermaals

in/op/tegen het gezicht en/of het hoofd, althans het lichaam te slaan.

2 Bewijs

2.1.

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte moet worden vrijgesproken van het primair ten laste gelegde feit en moet worden veroordeeld voor het subsidiair ten laste gelegde feit.

2.2.

Conclusie van de verdediging

De verdediging heeft vrijspraak bepleit voor het primair en subsidiair ten laste gelegde feit. Het standpunt van de verdediging zal, voor zover van belang, bij de beoordeling van het bewijs worden besproken.

2.3.

Oordeel van de rechtbank

2.3.1.

Vrijspraak primair

Het primair ten laste gelegde feit is niet bewezen. De verdachte wordt daarvan dus vrijgesproken. De officier van justitie en de verdediging zijn tot dezelfde conclusie gekomen, zodat de rechtbank dit niet verder zal motiveren.

2.3.2.

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen subsidiair

Het subsidiair ten laste gelegde feit is wel bewezen. De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het medeplegen van mishandeling. De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 2.3.4. De bewezenverklaring van het feit is gebaseerd op de hieronder opgenomen inhoud van de bewijsmiddelen[_456ad115-bd5b-4025-8ac4-b07b7bbd7a62] en de onderstaande bewijsmotivering.

1. Proces-verbaal van de politie, verklaring aangeefster [slachtoffer 2][_c62e0af6-08ba-418f-a391-f7f2d686b1e8]

Op 10 september 2023 gingen mijn man, [slachtoffer 1] , en ik met de lift naar onze woning aan de [adres 2] in Ridderkerk. Naast ons woont [verdachte] (de rechtbank begrijpt: de verdachte). Ik zag [voornaam verdachte] staan in de hal bij de lift. Ik zag dat [voornaam verdachte] direct onze richting op kwam gelopen en mijn man met een harde vuistslag op zijn gezicht sloeg. Ik heb geprobeerd om [voornaam verdachte] van mijn man af te trekken. Ik had hem van achteren beet bij zijn schouders. Onmiddellijk begon de zoon van [voornaam verdachte] mij te slaan. Ik zag dat hij mij met een gebalde vuist op mijn kaak sloeg. Ik voelde daarbij heel veel pijn. Later voelde ik dat er wat los hing in mijn mond. Dit bleek een tand door mijn lip te zijn. Ik voelde dat mijn lip dik werd. Ik heb ook gezien dat de zoon van [voornaam verdachte] mijn man sloeg. Onze buurman [persoon A] kwam er ook bij. Ik zag dat de zoon van [voornaam verdachte] [persoon A] meerdere keren met vuistslagen probeerde te slaan. [persoon A] kreeg een klap tegen zijn neus en verloor veel bloed.

2. Proces-verbaal van de politie, verklaring aangeefster [slachtoffer 1][_8751ce5a-e511-4f10-9cb4-2cd1c3e774eb]

Op 10 september 2023 gingen mijn vrouw en ik met de lift naar onze woning aan de [adres 2] in Ridderkerk. Toen de liftdeuren opengingen op de tweede verdieping zag ik dat de bewoner van [adres 1] , meneer [verdachte] (de rechtbank begrijpt: de verdachte), samen met zijn zoon bij de lift stond. Ik zag dat [verdachte] mijn kant op kwam. Opeens voelde ik een harde klap tegen mijn hoofd. Ik voelde een harde dreun op mijn rechterslaap. Voordat ik het doorhad, kwam de tweede dreun. Ik zag dat de buurman [persoon A] de trap op kwam naar de tweede verdieping. Ik voelde een frontale klap op mijn gebit. Dit was met vuist. Ik voelde de knokkels tegen mijn gezicht aankomen. Ik voelde direct een stekende pijn bij mijn onderkaak. Ik ging op dat moment knock-out en viel op de grond. Toen ik wakker werd zag ik dat [persoon A] onder het bloed zat. Ik ben met de ambulance afgevoerd en bekeken in het ziekenhuis. Ik had een scheur van ongeveer 2,5 á 3 centimeter in mijn bovenlip. Het moest van binnenuit gehecht worden.

3. Proces-verbaal van de politie, verklaring aangeefster [slachtoffer 3][_d6e96ba7-e1ac-4e95-bfd3-bfe5b362cde4]

[voornaam slachtoffer 1] en [voornaam slachtoffer 2] wonen aan het [adres 2] in Ridderkerk op de tweede etage van het appartementencomplex. Zij wonen naast [verdachte] (de rechtbank begrijpt: de verdachte). Ik was op de eerste etage. Ik hoorde een hoop geschreeuw. Ik hoorde dat het [voornaam slachtoffer 2] en [voornaam slachtoffer 1] waren. Ik ben gaan kijken. Ik zag dat [voornaam verdachte] met zijn vuist op het hoofd van [voornaam slachtoffer 2] sloeg. Ik zag dat [voornaam slachtoffer 1] een enorme klap in het gezicht kreeg van de zoon van [voornaam verdachte] . Ik wilde gaan helpen. Voordat ik het wist kreeg ik een klap van de zoon van [voornaam verdachte] . Ik kreeg deze klap vol in mijn gezicht en daardoor viel ik op de grond. Ik ben volgens mij het bewustzijn verloren. Ik voelde hevige pijn bij mijn neus en oog. Op dit moment is mijn linkeroog ook blauw/paars en staat mijn neus door de klap scheef. Ik heb erge hoofdpijn.

4. Proces-verbaal van de politie[_1f26cb73-4f44-4437-81aa-496b8e7a424c]

Op 10 september 2023 kwamen wij ter plaatse op het [naam locatie] in Ridderkerk. Wij zagen op de galerij op de tweede etage drie personen met een bebloed gezicht staan. Wij zagen meerdere bloedspetters op de muur van de galerij. Deze personen betroffen: [slachtoffer 2] , [slachtoffer 1] en [slachtoffer 3] .

2.3.3.

Bewijsmotivering

Vast staat dat er op 10 september 2023 een ruzie heeft plaatsgevonden tussen de aangevers en de verdachten en dat hierbij geweld is gebruikt. De verklaringen over wie er begonnen is met het geweld en welk geweld er precies is toegepast, lopen echter uiteen.

De aangevers [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] hebben verklaard dat zij door de verdachte en zijn zoon zijn aangevallen toen zij uit de lift kwamen. Zij hebben hierbij meerdere klappen in het gezicht gekregen. De aangever [slachtoffer 3] heeft geprobeerd om hen te helpen en is toen ook in het gezicht geslagen door de verdachte.

De verdachte heeft daarentegen verklaard dat de aangever [slachtoffer 1] hem uit het niets heeft geslagen en getrapt. Hij is toen naar achteren gevallen, waarop de aangeefster [slachtoffer 2] hem heeft beetgepakt. Hij heeft mogelijk, uit reactie, de aangever [slachtoffer 1] een klap terug gegeven. Vervolgens heeft de aangever [slachtoffer 3] de verdachte een klap in zijn gezicht gegeven.

De rechtbank acht de verklaringen van de aangevers betrouwbaar. Deze verklaringen bieden steun aan elkaar en worden bovendien ondersteund door het letsel dat bij de aangevers is waargenomen. Zij hadden elk een bebloed gezicht toen de politie ter plaatse kwam. De verklaring van de verdachte vindt daarentegen geen steun in het dossier en past ook niet bij het bij hem aangetroffen letsel. De rechtbank gaat daarom uit van de lezing van de aangevers. Daaruit volgt dat de verdachte samen met zijn zoon de fysieke confrontatie heeft gezocht door hen aan te vallen. Gelet hierop acht de rechtbank, anders dan de verdediging, niet aannemelijk geworden dat er een noodweersituatie was. Het noodweerverweer wordt verworpen.

De rechtbank is met de verdediging van oordeel dat uit de bewijsmiddelen niet volgt dat de verdachte zelf geweld heeft gebruikt richting de aangever [slachtoffer 3] . Dat maakt echter niet dat hij daarvoor niet als medepleger verantwoordelijk kan worden gehouden. Uit de bewijsmiddelen volgt dat er een nauwe en bewuste samenwerking was tussen de verdachte en zijn zoon, die in de kern bestond uit een gezamenlijke uitvoering. Beide personen hebben verschillende geweldshandelingen verricht tegen de aangevers. Ook dit verweer wordt verworpen.

2.3.4.

Volledige bewezenverklaring

Bewezen is dat:

hij op 10 september 2023 te Ridderkerk tezamen en in vereniging met een ander, [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] heeft mishandeld door die [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] meermaals in/op/tegen het gezicht en/of het hoofd te slaan.

3 Kwalificatie en strafbaarheid

3.1.

Kwalificatie

Het bewezen feit levert het volgende strafbare feit op:

medeplegen van mishandeling, meermalen gepleegd

3.2.

Strafbaarheid van het feit en van de verdachte

Het feit en de verdachte zijn strafbaar.

4 Straf

4.1.

Eis van de officier van justitie

De verdachte moet voor het subsidiair ten laste gelegde feit worden veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 70 uur, subsidiair 35 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. Daarnaast moet aan de verdachte worden opgelegd een vrijheidsbeperkende maatregel voor de duur van 1 jaar, inhoudende een contactverbod met [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] , subsidiair 7 dagen hechtenis per overtreding.

4.2.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft verzocht geen straf op te leggen. Subsidiair is verzocht te volstaan met een geheel voorwaardelijke straf of een taakstraf van zeer beperkte omvang.

4.3.

Oordeel van de rechtbank

4.3.1.

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft samen met zijn zoon drie slachtoffers mishandeld, waardoor zij pijn en letsel hebben opgelopen. Twee van de slachtoffers waren zijn buren. De verdachten hebben hierdoor niet alleen een inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van de slachtoffers, maar ook gevoelens van angst en onveiligheid teweeggebracht. Eén van de slachtoffers zat op het moment van de mishandeling in een scootmobiel, waardoor zij kwetsbaar was. De mishandeling vond plaats in het appartementencomplex waar de slachtoffers wonen, een plek waar zij zich bij uitstek veilig zouden moeten voelen. Uit de op de zitting afgelegde slachtofferverklaringen blijkt dat de mishandeling veel impact op hen heeft gehad en nog steeds heeft.

4.3.2.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 1 oktober 2026 blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld voor strafbare feiten. Het strafblad van de verdachte leidt dus niet tot een hogere straf.

4.3.3.

Redelijke termijn

De verdachte moet binnen een redelijke termijn worden berecht. De redelijke termijn is in dit geval gestart op 10 september 2023, omdat de verdachte toen in verzekering is gesteld. Tot aan dit vonnis is een periode van drie jaar en twee maanden verstreken. Omdat geen sprake is van bijzondere omstandigheden, is de redelijke termijn in deze zaak twee jaar. Dat betekent dat de redelijke termijn is geschonden. Dit heeft gevolgen voor de op te leggen straf.

4.3.4.

Oplegging straf

Gelet op de ernst van het strafbare feit is een taakstraf passend. Bij het bepalen van de duur van de taakstraf houdt de rechtbank ook rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Daarom wordt een taakstraf van 70 uur opgelegd. De taakstraf wordt, mede vanwege het overschrijden van de redelijke termijn en de omstandigheid dat zich geen nieuwe strafrechtelijke incidenten tussen aangevers en de verdachte hebben voorgedaan, voorwaardelijk opgelegd. De voorwaardelijke straf heeft ook als doel te voorkomen dat de verdachte in de toekomst opnieuw een strafbaar feit pleegt.

De rechtbank ziet (anders dan de officier van justitie) geen aanleiding om daarnaast een vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen. De officier van justitie heeft oplegging van deze maatregel geëist omdat – kort gezegd – het provoceren moet stoppen en aangevers zich weer veilig moeten voelen. Er zijn inmiddels een aantal jaren verstreken sinds het incident. De verdachte heeft in de tussentijd geen nieuwe strafbare feiten (jegens de slachtoffers) gepleegd. Tussen aangevers en de verdachte speelt een langlopend conflict. Een vrijheidsbeperkende maatregel is niet bedoeld als instrument om dit conflict te beëindigen en stuit ook op praktische bezwaren: de verdachte en de aangevers zijn nog steeds buren.

5 Vordering van de benadeelde partijen

5.1.

Vorderingen

[benadeelde 1] heeft als benadeelde partij € 5.807,59 als vergoeding voor materiële schade en € 14.231,25 als vergoeding voor immateriële schade gevorderd, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. [benadeelde 2] heeft als benadeelde partij € 10.607,03 als vergoeding voor materiële schade en € 35.506,25 als vergoeding voor immateriële schade gevorderd, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De verdachte moet hoofdelijk worden veroordeeld tot vergoeding van deze schade.

5.2.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft geconcludeerd tot (gedeeltelijke) toewijzing van de vorderingen, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De officier van justitie heeft zich met betrekking tot de hoogte van de schade gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

5.3.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de benadeelde partijen niet-ontvankelijk moeten worden verklaard in de vorderingen: primair vanwege de bepleite vrijspraak en subsidiair omdat de behandeling van de vorderingen, in het bijzonder met betrekking tot de medische causaliteit, een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. Meer subsidiair heeft de verdediging verzocht de behandeling van de vorderingen aan te houden, zodat de verdediging de gelegenheid krijgt onafhankelijk medisch en civielrechtelijk tegenonderzoek te laten verrichten. Uiterst subsidiair is verzocht de onvoldoende onderbouwde, toekomstige en causaal onvoldoende vaststaande materiële schadeposten af te wijzen dan wel de benadeelde partijen daarin niet-ontvankelijk te verklaren, de immateriële schadevorderingen niet-ontvankelijk te verklaren dan wel aanzienlijk te matigen en de wettelijke rente per schadepost te laten ingaan op de datum waarop de schade is ingetreden.

5.4.

Oordeel van de rechtbank

5.4.1.

Vordering [benadeelde 1]

Met betrekking tot het deel van de vordering dat ziet op de geleden schade aan de bril (€ 1.100,-) en de kleding (€ 100,-) is de rechtbank van oordeel dat voldoende is komen vast te staan dat de benadeelde partij deze materiële schade heeft geleden als rechtstreeks gevolg van het gepleegde strafbare feit. De schade is voldoende onderbouwd en door de verdediging met onvoldoende argumenten weersproken. De schade aan de kleding wordt door de rechtbank geschat op € 100,-.

De rechtbank is verder van oordeel dat op grond van het dossier en de vordering voldoende is komen vast te staan dat de benadeelde partij immateriële schade, namelijk als gevolg van licht lichamelijk letsel in de zin van categorie 13 onder c van de Rotterdamse schaal, heeft geleden als rechtstreeks gevolg van het strafbare feit. De schade wordt naar billijkheid begroot op € 750,-. Daarbij is rekening gehouden met de ernst en de aard van het letsel en met bedragen die door de rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend. De rechtbank heeft als vertrekpunt genomen de Rotterdamse schaal (categorie 13 onder c met een bedrag tot € 1.100).

De vordering wordt daarom toegewezen tot een bedrag van € 1.950,-, bestaande uit € 1.200,- aan materiële schade en € 750,- aan immateriële schade.

Met betrekking tot het overige deel van de vordering geldt dat deze gemotiveerd betwist. De beoordeling van dat deel van de vordering vraagt om een nadere uitwisseling van de standpunten en mogelijk om bewijslevering. De behandeling daarvan levert een onevenredige belasting van het strafproces op. De rechtbank verklaart de benadeelde partij daarom in dat deel niet-ontvankelijk. Dat deel van de vordering kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Hoofdelijke veroordeling

De verdachte heeft het strafbare feit waarvoor de schadevergoeding wordt toegekend samen met (een) mededader(s) gepleegd. Zij zijn daarom allen hoofdelijk aansprakelijk voor deze schadevergoeding. Als de mededader(s) de schadevergoeding (voor een deel) hebben betaald, hoeft de verdachte (dat deel) niet meer aan de benadeelde partij te betalen.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft gevorderd de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe vanaf 10 september 2023.

De rechtbank veroordeelt de verdachte in de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en die zij bij de tenuitvoerlegging nog zal maken, omdat de vordering van de benadeelde partij gedeeltelijk wordt toegewezen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op € 0.

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel (als bedoeld in artikel 36f Sr) op. Dit betekent dat de verdachte de schadevergoeding aan de staat moet betalen en de staat het bedrag uitkeert aan de benadeelde partij. Als dwangmiddel kan gijzeling worden toegepast voor de duur van maximaal 19 dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

5.4.2.

Vordering [benadeelde 2]

Met betrekking tot het deel van de vordering dat ziet op de geleden schade aan de kleding (€ 100,-), de ambulancerit (€ 319,24) en het eerste tandartsbezoek (€ 33,74) is de rechtbank van oordeel dat voldoende is komen vast te staan dat de benadeelde partij deze materiële schade heeft geleden als rechtstreeks gevolg van het gepleegde strafbare feit. De schade is voldoende onderbouwd en door de verdediging met onvoldoende argumenten weersproken. De schade aan de kleding wordt door de rechtbank geschat op € 100,-.

De rechtbank is verder van oordeel dat op grond van het dossier en de vordering voldoende is komen vast te staan dat de benadeelde partij immateriële schade, namelijk als gevolg van licht lichamelijk letsel in de zin van categorie 13 onder c van de Rotterdamse schaal, heeft geleden als rechtstreeks gevolg van het strafbare feit. De schade wordt naar billijkheid begroot op € 1.000,-. Daarbij is rekening gehouden met de ernst en de aard van het letsel en met bedragen die door de rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend. De rechtbank heeft als vertrekpunt genomen de Rotterdamse schaal (categorie 13 onder c met een bedrag tot € 1.100).

De vordering wordt daarom toegewezen tot een bedrag van € 1.452,98 bestaande uit € 452,98 aan materiële schade en € 1.000,- aan immateriële schade.

Met betrekking tot het overige deel van de vordering geldt dat deze gemotiveerd is betwist. De beoordeling van dat deel van de vordering vraagt om een nadere uitwisseling van de standpunten en mogelijk om bewijslevering. De behandeling daarvan levert een onevenredige belasting van het strafproces op. De rechtbank verklaart de benadeelde partij daarom in dat deel niet-ontvankelijk. Dat deel van de vordering kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Hoofdelijke veroordeling

De verdachte heeft het strafbare feit waarvoor de schadevergoeding wordt toegekend samen met (een) mededader(s) gepleegd. Zij zijn daarom allen hoofdelijk aansprakelijk voor deze schadevergoeding. Als de mededader(s) de schadevergoeding (voor een deel) hebben betaald, hoeft de verdachte (dat deel) niet meer aan de benadeelde partij te betalen.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft gevorderd de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe vanaf 10 september 2023.

De rechtbank veroordeelt de verdachte in de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en die hij bij de tenuitvoerlegging nog zal maken, omdat de vordering van de benadeelde partij gedeeltelijk wordt toegewezen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op € 0.

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel (als bedoeld in artikel 36f Sr) op. Dit betekent dat de verdachte de schadevergoeding aan de staat moet betalen en de staat het bedrag uitkeert aan de benadeelde partij. Als dwangmiddel kan gijzeling worden toegepast voor de duur van maximaal 14 dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

6 Wettelijke voorschriften

De oplegging van deze straf is gebaseerd op de artikelen 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 47 en 300 van het Wetboek van Strafrecht.

7 Beslissingen

De rechtbank:

verklaart niet bewezen dat de verdachte primair ten laste gelegde feit heeft gepleegd en spreekt de verdachte daarvan vrij;

verklaart bewezen dat de verdachte het subsidiair ten laste gelegde feit, zoals in hoofdstuk 2 is omschreven, heeft gepleegd;

stelt vast dat het bewezenverklaarde oplevert het in hoofdstuk 3 vermelde strafbare feit;

verklaart de verdachte strafbaar;

veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 70 (zeventig) uur, waarbij de reclassering bepaalt uit welke werkzaamheden deze taakstraf zal bestaan;

beveelt dat de tijd die door de verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, in mindering wordt gebracht op de taakstraf volgens de maatstaf van twee uur per dag, zodat 64 (vierenzestig) uur taakstraf moet worden verricht;

beveelt dat, voor het geval de verdachte de taakstraf niet (goed) verricht, vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 32 (tweeëndertig) dagen;

bepaalt dat de taakstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders beslist;

verbindt hieraan een proeftijd, die wordt gesteld op 2 (twee) jaar, waarbij tot tenuitvoerlegging van het voorwaardelijke gedeelte van de straf kan worden beslist als de verdachte de onderstaande voorwaarde niet naleeft;

stelt als algemene voorwaarde dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet aan een strafbaar feit schuldig maakt;

veroordeelt de verdachte hoofdelijk met zijn mededader(s), aan de benadeelde partij [benadeelde 1] , te betalen een bedrag van € 1.950,- (duizend negenhonderdvijftig euro), bestaande uit € 1.200,- (duizend tweehonderd euro) als vergoeding van materiële schade en € 750,- (zevenhonderdvijftig euro) als vergoeding van immateriële schade, en de wettelijke rente hierover vanaf 10 september 2023 tot de dag van volledige betaling. Als en voor zover er al door (een) andere mededader(s) (deels) is betaald, wordt de verdachte (in zoverre) van die betalingsverplichting bevrijd;

verklaart de benadeelde partij [benadeelde 1] niet-ontvankelijk in het resterende deel van de vordering; bepaalt dat dit deel van de vordering kan worden aangebracht bij de burgerlijke rechter;

veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte proceskosten, tot op vandaag begroot op € 0 en in de nog te maken kosten voor de tenuitvoerlegging van dit vonnis;

legt aan de verdachte de maatregel tot schadevergoeding op, wat inhoudt dat de verdachte de verplichting heeft om ten behoeve van de benadeelde partij [benadeelde 1] aan de staat € 1.950,- (duizend negenhonderdvijftig euro) te betalen, en de wettelijke rente vanaf 10 september 2023 tot aan de dag van de gehele betaling. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt, gijzeling kan worden toegepast voor de duur van maximaal 19 (negentien) dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op;

bepaalt dat de verdachte van zijn verplichting tot het vergoeden van schade is bevrijd als hij en/of zijn mededader(s) de schade aan de benadeelde partij of aan de staat heeft/hebben vergoed;

veroordeelt de verdachte hoofdelijk met zijn mededader(s), aan de benadeelde partij [benadeelde 2] , te betalen een bedrag van € 1.452,98 (duizend vierhonderdtweeënvijftig euro en achtennegentig cent), bestaande uit € 452,98 (vierhonderdtweeënvijftig euro en achtennegentig cent) als vergoeding van materiële schade en € 1.000,- (duizend euro) als vergoeding van immateriële schade, en de wettelijke rente hierover vanaf 10 september 2023 tot de dag van volledige betaling. Als en voor zover er al door (een) andere mededader(s) (deels) is betaald, wordt de verdachte (in zoverre) van die betalingsverplichting bevrijd;

verklaart de benadeelde partij [benadeelde 2] niet-ontvankelijk in het resterende deel van de vordering; bepaalt dat dit deel van de vordering kan worden aangebracht bij de burgerlijke rechter;

veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte proceskosten, tot op vandaag begroot op € 0 en in de nog te maken kosten voor de tenuitvoerlegging van dit vonnis;

legt aan de verdachte de maatregel tot schadevergoeding op, wat inhoudt dat de verdachte de verplichting heeft om ten behoeve van de benadeelde partij [benadeelde 2] aan de staat € 1.452,98 (duizend vierhonderdtweeënvijftig euro en achtennegentig cent) te betalen, en de wettelijke rente vanaf 10 september 2023 tot aan de dag van de gehele betaling. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt, gijzeling kan worden toegepast voor de duur van maximaal 14 (veertien) dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op;

bepaalt dat de verdachte van zijn verplichting tot het vergoeden van schade is bevrijd als hij en/of zijn mededader(s) de schade aan de benadeelde partij of aan de staat heeft/hebben vergoed.

8 Samenstelling rechtbank en ondertekening

Dit vonnis is gewezen door:

mr. E.M. Havik, voorzitter,

en mrs. J. van de Klashorst en T. Urbanus, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. M.M. Voorwinden, griffier,

en uitgesproken op de openbare zitting van deze rechtbank op 5 november 2026.

Mr. J. van de Klashorst en mr. T. Urbanus zijn niet in de gelegenheid dit vonnis te ondertekenen.

Voetnoten

  1. De exacte vindplaatsen van de bewijsmiddelen zijn genoemd in de bijbehorende voetnoot. Als wordt verwezen naar paginanummers, wordt - tenzij anders vermeld - gedoeld op paginanummers uit het proces-verbaal met nummer [nummer proces-verbaal] .
  2. Pagina 12 e.v.
  3. Pagina 28 e.v.
  4. Pagina 21 e.v.
  5. Pagina 37 e.v.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.