Uitspraak · Internationaal privaatrecht
Rechtbank Rotterdam, 13 november 2026 – luchtvaartzaak, doorwerking buitengewone omstandigheden
ECLI:NL:RBROT:2026:16264Zaaknummer 12151048 CV EXPL 26-7777
- Instantie
- Rechtbank Rotterdam
- Datum uitspraak
- 13 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- 12151048 CV EXPL 26-7777
- Rechtsgebied
- Civiel recht, Internationaal privaatrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Vordering afgewezen
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
luchtvaartzaak, doorwerking buitengewone omstandigheden
5 De beslissing
De kantonrechter:
wijst de vordering af;
veroordeelt AirHelp in de proceskosten, aan de zijde van de Vervoerder vastgesteld op € 217,50;
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
Dit vonnis is gewezen door mr. B.J.R. van Tongeren en uitgesproken ter openbare terechtzitting.
654
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK ROTTERDAM
Locatie Rotterdam
Zaaknummer: 12151048 CV EXPL 26-7777
Uitspraak: 13 november 2026
vonnis van de kantonrechter
in de zaak van
AIRHELP GERMANY GMBH,
vestigingsplaats: Berlijn (Duitsland),
eiseres,
gemachtigde: mr. D.E. Lof,
tegen
TRANSAVIA AIRLINES C.V.,
vestigingsplaats: Schiphol, gemeente Haarlemmermeer,
gedaagde,
gemachtigden: mr. G.I. Niesert en [gemachtigde] .
Partijen worden hierna ‘AirHelp’ respectievelijk ‘de Vervoerder’ genoemd.
1 Het verloop van de procedure
Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:
- de dagvaarding van 24 februari 2026, met bijlagen;
- de conclusie van antwoord, met bijlagen;
- de conclusie van repliek;
- de conclusie van dupliek, met bijlagen;
- de rolbeslissing van 11 september 2026.
AirHelp heeft, hoewel daartoe behoorlijk in de gelegenheid gesteld, niet op de rolbeslissing gereageerd. Daarop is een datum voor deze uitspraak bepaald
2 De feiten
Passagier [persoon A] heeft een door de Vervoerder op 5 januari 2026 uit te voeren vlucht (HV5052) geboekt van Alicante naar Rotterdam (hierna: ‘de vlucht’).
De afstand van de vlucht, die gepland stond om 10.15 uur te vertrekken en om 12.50 uur te landen, bedraagt 1.569 kilometer.
De Vervoerder heeft de vlucht vertraagd uitgevoerd, waardoor de passagier haar eindbestemming met een aankomstvertraging van drie uur en vijf minuten heeft bereikt.
Zij heeft haar vordering op de Vervoerder aan AirHelp gecedeerd.
3 Het geschil
AirHelp heeft geëist:
- de Vervoerder te veroordelen tot betaling aan haar van € 400,- aan hoofdsom, met rente, en € 60,- (15%) aan buitengerechtelijke kosten,
- de Vervoerder te veroordelen in de proceskosten, met rente, en
- het vonnis uitvoerbaar bij voorraad te verklaren.
Zij baseert haar eis op ‘Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van de verordening (EEG) nr. 295/91’ (hierna: ‘de Verordening’) en de daaromtrent gevormde jurisprudentie. Zij stelt dat de Vervoerder vanwege de door genoemde passagier ondervonden vertraging gehouden is om haar – en als gevolg van de cessie nu AirHelp – te compenseren conform artikel 7 van de Verordening tot een bedrag van € 400,-. Naast de hoofdsom maakt AirHelp jegens de Vervoerder aanspraak op wettelijke rente en op een vergoeding voor verrichte buitengerechtelijke werkzaamheden.
De Vervoerder heeft gemotiveerd verweer gevoerd, dat strekt tot afwijzing van de vordering. Op wat zij daartoe naar voren heeft gebracht en op wat AirHelp verder nog heeft aangevoerd, wordt hierna, voor zover van belang voor de uitkomst, teruggekomen.
4 De beoordeling
Nu de Vervoerder de vlucht met een aankomstvertraging van meer dan drie uur heeft uitgevoerd, heeft genoemde passagier – en door de cessie nu AirHelp – op grond van artikel 5 lid 1 sub c-iii in verbinding met artikel 7 lid 1 sub b van de Verordening en de daaromtrent gevormde jurisprudentie in beginsel recht op een compensatie van € 400,-.
In beginsel, nu de Vervoerder niet verplicht is die compensatie te betalen als sprake is van buitengewone omstandigheden in de zin van artikel 5 lid 3 van de Verordening. In dat artikellid is bepaald dat een luchtvaartmaatschappij niet verplicht is compensatie te betalen als zij kan aantonen dat de annulering – hier: de langdurige vertraging – het gevolg is van buitengewone omstandigheden die ondanks het treffen van alle redelijke maatregelen niet voorkomen konden worden.
Hierbij is uitgangspunt dat stelplicht en bewijslast ten aanzien van de aanwezigheid van buitengewone omstandigheden bij de luchtvaartmaatschappij rusten. Zij moet in het voorkomende geval bovendien aantonen dat zij zelfs met inzet van alle beschikbare materiële en personeelsmiddelen kennelijk niet had kunnen vermijden – behoudens indien zij op het relevante tijdstip onaanvaardbare offers uit het oogpunt van de mogelijkheden van haar onderneming had gebracht – dat de buitengewone omstandigheden waarmee zij werd geconfronteerd, tot annulering of langdurige vertraging van de vlucht leidden.
Volgens de Vervoerder komt haar een beroep op deze disculpatiegrond toe. Daartoe heeft zij – samengevat – het volgende aangevoerd. De eerste vlucht van het toestel die dag (HV5051) stond gepland om 07.00 uur te vertrekken vanuit Rotterdam en om 09.25 uur te landen in Alicante, om vanaf daar de onderhavige (tweede) vlucht uit te voeren. Vanwege zeer slechte weersomstandigheden in Rotterdam waren de start- en landingsbanen echter tijdelijk, tot 10.00 uur, niet bruikbaar. Om 10.01 uur is het toestel vervolgens vertrokken voor het uitvoeren van de eerste vlucht naar Alicante, waar het met een vertraging van drie uur en dertien minuten (om 12.38 uur) is aangekomen. De slechte weersomstandigheden waarmee vlucht HV5051 te maken kreeg, hebben doorgewerkt op vlucht HV5052. De Vervoerder heeft al het redelijkerwijs mogelijke gedaan om de vertraging van deze passagier zo beperkt mogelijk te houden maar haar opties waren onder de gegeven omstandigheden beperkt. Zo zou het inzetten van een ander toestel geen realistische optie zijn geweest, gezien de korte vertragingsduur en het feit dat de lucht vertrok vanaf Alicante, wat geen ‘homebase’ van de Vervoerder is en waar zij dus niet zonder meer over een extra toestel kan beschikken.
Volgens de considerans bij de Verordening kan van buitengewone omstandigheden als bedoeld in artikel 5 lid 3 daarvan (onder meer) sprake zijn als weersomstandigheden de uitvoering van de vlucht in kwestie verhinderen. Van belang is verder dat volgens Europese jurisprudentie (ECLI:EU:C:2020:460) een luchtvaartmaatschappij ook een beroep toekomt op artikel 5 lid 3 van de Verordening als het voor de vlucht bestemde toestel bij een eerdere vlucht wegens een buitengewone omstandigheid vertraging heeft opgelopen, mits er een direct causaal verband is tussen die omstandigheid en de vertraging van de latere vlucht.
Ook dan is voor een succesvol beroep op dat artikellid echter eveneens vereist dat de Vervoerder zelfs met inzet van alle beschikbare materiële en personeelsmiddelen kennelijk niet had kunnen vermijden – tenzij zij op het relevante tijdstip onaanvaardbare offers uit het oogpunt van de mogelijkheden van haar onderneming had gebracht – dat de passagier als gevolg van de buitengewone omstandigheden zijn eindbestemming zou bereiken met een aankomstvertraging van drie uur of meer.
De Vervoerder heeft onbetwist gesteld dat het voor de vlucht bestemde toestel haar eerste vlucht deze dag niet volgens schema kon uitvoeren omdat de start- en landingsbanen in Rotterdam door zeer slechte weersomstandigheden tijdelijk niet bruikbaar waren. De toen opgelopen vertraging is daarmee het gevolg is van een buitengewone omstandigheid die niet inherent is aan de normale uitvoering van haar bedrijfsactiviteit en waarop zij ook geen daadwerkelijke invloed kan uitoefenen. Deze vertraging heeft, zo heeft de Vervoerder ook onbetwist gesteld, doorgewerkt op de uitvoering van de onderhavige (tweede) vlucht van het toestel, die hierdoor met een vertraging van drie uur en 20 minuten is vertrokken en met een vertraging van drie uur en vijf minuten is aangekomen.
Hoewel duidelijk is dat de passagier haar eindbestemming heeft bereikt met een vertraging van meer dan drie uur, is de vertraging van haar (tweede) vlucht naar het oordeel van de kantonrechter het rechtstreeks gevolg van de buitengewone omstandigheden waarmee het toestel bij de uitvoering van de eerdere (eerste) vlucht die dag te maken kreeg.
Ook heeft de Vervoerder voldoende aannemelijk gemaakt dat zij heeft voldaan aan het onder 4.3 bedoelde vereiste. In dat verband heeft zij onweersproken gesteld dat het toestel (nagenoeg) direct nadat de start- en landingsbanen weer bruikbaar waren voor het uitvoeren van de eerste vlucht vanaf Rotterdam is vertrokken, dat zij geen extra toestel beschikbaar had in Alicante en dat het inzetten van een ander toestel, gezien de (relatief) korte vertragingsduur en het feit dat de door deze passagier geboekte vlucht vanaf Alicante vertrok, ook geen realistische optie zou zijn geweest. Daarbij merkt de kantonrechter op dat het door AirHelp bij repliek genoemde toestel, dat volgens haar in Rotterdam beschikbaar zou zijn geweest, vanwege de tijdelijk onbruikbare start- en landingsbanen ook niet eerder naar Alicante had kunnen vertrekken. Overigens heeft de Vervoerder hiervan bij dupliek gesteld dat dit toestel niet in Rotterdam maar in Amsterdam stond en vanwege het weer pas beschikbaar was in Rotterdam ruim nadat vluchten HV5051 en HV5052 waren vertrokken. Daartoe heeft zij nog een stuk overgelegd, waarop AirHelp niet meer heeft gereageerd.
Dat alles betekent dat het door de Vervoerder gedane beroep op artikel 5 lid 3 van de Verordening doel treft. Het door AirHelp gevorderde wordt dan ook afgewezen.
AirHelp is hier de in het ongelijk gestelde partij en daarom moet zij de proceskosten betalen. De kantonrechter stelt deze kosten aan de kant van de Vervoerder tot vandaag vast op € 174,- aan gemachtigdensalaris (twee punten à € 87,-) en € 43,50 aan nakosten. Dit is in totaal € 217,50. Hier kan nog een bedrag bij komen als de uitspraak wordt betekend.
Dit vonnis wordt, zoals gevorderd, uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
5 De beslissing
De kantonrechter:
wijst de vordering af;
veroordeelt AirHelp in de proceskosten, aan de zijde van de Vervoerder vastgesteld op € 217,50;
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
Dit vonnis is gewezen door mr. B.J.R. van Tongeren en uitgesproken ter openbare terechtzitting.
654
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.