Uitspraak · Bestuursrecht
Rechtbank Rotterdam, 16 november 2026 – Intrekking urgentieverklaring wegens onvoldoende reageren
ECLI:NL:RBROT:2026:16258Zaaknummer ROT 26/2172
- Instantie
- Rechtbank Rotterdam
- Datum uitspraak
- 16 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- ROT 26/2172
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep ongegrond
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Intrekking urgentieverklaring wegens onvoldoende reageren op passende woonruimten. Bevoegdheid. Hardheidsclausule. Beroep ongegrond. Het college heeft de urgentieverklaring in redelijkheid kunnen intrekken.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. G.P. Kleijn, rechter, in aanwezigheid van
mr. J.J.W. Hollebrandse, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 16 november 2026.
| griffier | rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK ROTTERDAM
Bestuursrecht
zaaknummer: ROT 26/2172
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 16 november 2026 in de zaak tussen
[eiseres] , uit [woonplaats] , eiseres
(gemachtigde: mr. M.R. de Kok),
en
het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam, het college
(gemachtigde: mr. A. Wintjes).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de intrekking van de urgentieverklaring van eiseres. De urgentieverklaring is ingetrokken omdat eiseres volgens het college niet voldoende op passende woonruimten heeft gereageerd. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college bevoegd was de urgentieverklaring in te trekken en in redelijkheid heeft kunnen besluiten de hardheidsclausule niet toe te passen. Eiseres krijgt geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Het college heeft de urgentieverklaring van eiseres met het primaire besluit van 20 oktober 2025 ingetrokken. Met het bestreden besluit van 26 januari 2026 op het bezwaar van eiseres is het college bij de intrekking gebleven.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 3 november 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, bijgestaan door haar dochter en haar ambulant begeleider, de gemachtigde van eiseres, en de gemachtigde van het college.
Beoordeling door de rechtbank
Totstandkoming van het bestreden besluit
3. Eiseres heeft een aanvraag gedaan voor een urgentieverklaring op grond van medische noodzaak. Eiseres heeft daarbij onder meer aangegeven dat er in 2020 een incident heeft plaatsgevonden waarbij haar buurman haar woning binnenviel, de voordeur vernielde en haar bedreigde. Eiseres voelt zich angstig en is bang voor een herhaling van het incident. Eiseres wil daarom verhuizen.
4. Op 31 maart 2025 heeft de arts van het team Sociaal Medische Advisering (de SMA-arts) een medisch advies uitgebracht. Uit het advies blijkt dat eiseres bekend is met beperkingen in de psychische belastbaarheid. Sinds het incident met de buurman in 2020 zijn de beperkingen toegenomen. Volgens de SMA-arts is er, gelet op de aard en de ernst van de beperkingen en de lange periode van overlast, sprake van een ontwrichtende situatie. De SMA-arts concludeert dat sprake is van een urgentie situatie, waardoor eiseres binnen drie maanden moet verhuizen.
5. Met het besluit van 2 april 2025 heeft het college eiseres een urgentieverklaring verleend. In het besluit heeft het college eiseres erop gewezen dat per 1 juli 2025 de urgentieregels wijzigen. Onderdeel van die wijzigingen is de verplichting om in de eerste zes maanden (fase 1) van de urgentieperiode minstens vierentwintig keer te reageren op woningadvertenties die passen bij het zoekprofiel. Aan de urgentieverklaring van eiseres is het volgende zoekprofiel gekoppeld:
“Soort woning: Bovenwoning, Flatwoning met lift, Flatwoning zonder lift,
Maisonnettewoning
- Indien geen lift aanwezig, maximaal 1e etage
Minimaal aantal slaapkamers: 0
Maximaal aantal slaapkamers: 2
Minimale huur: € 0,00 (kale huurprijs)
Maximale huur: € 682,96 (kale huurprijs)
Regio: Rotterdam
Door u gekozen urgentieregio: Urgentieregio Hart van Rotterdam”
6. Op 9 oktober 2025 heeft het college telefonisch contact gehad met de dochter van eiseres. Het college heeft aangegeven dat fase 1 voorbij is en dat eiseres in die periode van zes maanden onvoldoende op passende woonruimten heeft gereageerd. Eiseres stond op dat moment op de tweede plaats voor een woning. Het college heeft aangegeven dat eiseres een week de tijd krijgt, voor het geval zij in aanmerking komt voor de betreffende woning.
7. Met het besluit van 20 oktober 2025 heeft het college de urgentieverklaring ingetrokken. Het college heeft hieraan ten grondslag gelegd dat eiseres in een periode van zes maanden drie keer op een passende woning heeft gereageerd, terwijl zij minimaal vierentwintig keer had moeten reageren. Volgens het college zijn er in de betreffende periode ruim zestig passende woningen aangeboden op het platform WoonnetRijnmond.
8. Eiseres heeft bezwaar gemaakt tegen het besluit van 20 oktober 2025. Met het bestreden besluit is het college bij de intrekking gebleven.
Was het college bevoegd de urgentieverklaring in te trekken?
9. Eiseres voert aan dat het college niet bevoegd was de urgentieverklaring in te trekken, omdat er tijdens fase 1 minder dan vierentwintig passende woningen zijn aangeboden op WoonnetRijnmond. Eiseres stelt verder dat zij slechts bij drie woningen een reële kans maakte.
Tussen partijen is niet in geschil dat eiseres in de periode van zes maanden op drie woningen heeft gereageerd. De vraag die partijen verdeeld houdt, is of het college bevoegd was op grond van dat gegeven de urgentieverklaring in te trekken. De rechtbank is van oordeel dat het college bevoegd was de urgentieverklaring in te trekken. Op grond van de Verordening woonruimtebemiddeling regio Rotterdam 2025 (de Verordening) kan het college een urgentieverklaring intrekken als de houder van de urgentieverklaring tijdens de eerste fase heeft nagelaten op tenminste vierentwintig passende woonruimten te reageren. Een woonruimte is passend als deze voldoet aan het in de urgentieverklaring opgenomen woonruimtetype en is gelegen in de in de urgentieverklaring genoemde voorkeursurgentieregio.[_d1ba0752-6929-4501-9b44-5f899543391b] Eiseres heeft haar stelling, dat er minder dan vierentwintig passende woonruimten zijn aangeboden, niet voldoende onderbouwd. Het college heeft een overzicht van de advertenties waarop eiseres had kunnen reageren overgelegd. Op de zitting heeft het college erkend dat een deel van de aangeboden woonruimten in het overzicht een benedenwoning is en daardoor niet passend is. De rechtbank stelt verder vast dat een deel van de woonruimten uit het overzicht geen lift heeft en hoger is gelegen dan de eerste etage. Ook die woonruimten passen niet bij het zoekprofiel. Dat neemt niet weg dat er, ook zonder de woonruimten op de begane grond en de te hoog gelegen woonruimten zonder lift, meer dan vierentwintig passende woonruimten zijn aangeboden in de periode van zes maanden. De stelling van eiseres, dat zij meende slechts bij drie woonruimten een reële kans te maken, betekent niet dat daarom niet aan de verplichting om op minstens vierentwintig woningen te reageren hoeft te worden voldaan.
Deze beroepsgrond slaagt niet.
Heeft het college in redelijkheid kunnen besluiten de hardheidsclausule niet toe te passen?
10. Eiseres betoogt dat het college de hardheidsclausule had moeten toepassen. Zonder urgentieverklaring zal het volgens eiseres nog jaren duren voordat zij een andere woonruimte heeft gevonden, waardoor haar klachten zullen verergeren. Volgens eiseres is zij als gevolg van het gedrag van de buurman in een sociaal isolement beland. Er is volgens eiseres sprake van een schrijnende situatie.
De rechtbank is van oordeel dat het college in redelijkheid heeft kunnen besluiten de hardheidsclausule niet toe te passen. Voor toepassing van de hardheidsclausule is op grond van de Verordening vereist dat weigering van een urgentieverklaring leidt tot een schrijnende situatie en dat sprake is van bijzondere, bij het vaststellen van de Verordening onvoorziene omstandigheden.[_5e5e7c24-1814-481d-a0bf-67a6d27ecc3b] Het college heeft in redelijkheid kunnen besluiten dat niet aan deze voorwaarden wordt voldaan. Eiseres heeft nagelaten op voldoende woningen te reageren. Dat is geen omstandigheid die bij het vaststellen van de Verordening niet is voorzien. In de Verordening is juist een bepaling opgenomen die aan dat nalaten een consequentie verbindt, namelijk de intrekking van de urgentieverklaring. Van een onvoorziene omstandigheid is daarom geen sprake.
Deze beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
11. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. G.P. Kleijn, rechter, in aanwezigheid van
mr. J.J.W. Hollebrandse, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 16 november 2026.
| griffier | rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Voetnoten
- Artikel 3.1.4, tweede lid, aanhef en onder a, van de Verordening.
- Artikel 3.1.7, eerste lid, van de Verordening.
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.