Rechtbank Rotterdam, 21 september 2026

Eiser heeft beroep ingesteld wegens het uitblijven van een besluit op zijn bezwaar tegen het primaire besluit. Het UWV heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

Met het besluit van 17 maart 2025 (het bestreden besluit) op het bezwaar van eiser is het UWV bij zijn eerdere beslissing gebleven. Eiser heeft beroepsgronden ingediend tegen het bestreden besluit. Het UWV heeft op deze gronden gereageerd met een verweerschrift.

Met toepassing van artikel 8:32, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) heeft de rechtbank bij beslissing van 12 november 2025 bepaald dat kennisneming van de medische stukken is voorbehouden aan de gemachtigde van de werkgever, mr. S.M.C. Verheyden.

Eiser heeft op 12 december 2025 aanvullende gronden ingediend. Verweerder heeft schriftelijk gereageerd op deze gronden en daarbij een nadere rapportage van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van 26 maart 2026 en een rapportage van de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 7 april 2026 overgelegd.

De rechtbank heeft het beroep op 1 juni 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, en middels een videoverbinding de gemachtigde van eiser, de gemachtigde van het UWV en de gemachtigde van de werkgever.

In het kader van de heroverweging in bezwaar heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep op 20 januari 2025 een medisch onderzoek uitgevoerd. De verzekeringsarts heeft in de rapportage van 20 januari 2025 geconcludeerd dat de FML moet worden aangevuld met een beperking ten aanzien van FML-item 3.7 (trillingsbeslasting). De aangepaste FML van 20 januari 2025 heeft voor de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep geen aanleiding gevormd om tot een ander oordeel te komen dan de primaire arbeidsdeskundige. In de rapportage van 12 maart 2025 heeft de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep geconcludeerd dat het arbeidsongeschiktheidspercentage van eiser correct is vastgesteld. Naar aanleiding van de rapportages van de verzekeringsarts bezwaar en beroep en de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft het UWV het bezwaar van eiser ongegrond verklaard. Eiser heeft tegen deze beslissing beroep ingesteld.

In het Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten zijn regels gesteld betreffende de vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid op grond van de Wet WIA.

De psychische klachten van eiser hebben de primaire arts aanleiding gegeven om beperkingen aan te nemen in de rubrieken Persoonlijk functioneren, Sociaal functioneren en Fysieke omgevingseisen. Vanwege de slaapproblemen, fysieke klachten en psychische klachten van eiser is ook een energetische beperking aangenomen. Naar aanleiding van de door eiser geclaimde beperking ten aanzien van het handelingstempo heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep gemotiveerd toegelicht dat een beperking op dat gebied alleen voorkomt als er sprake is van een ernstige stoornis, zoals de ziekte van Parkinson of dementie. Bij eiser is een dergelijke ernstige stoornis niet vastgesteld, zodat geen aanleiding bestaat om een beperking aan te nemen ten aanzien van het handelingstempo. Daarnaast heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep in de rapportage van 26 maart 2026 voldoende gemotiveerd toegelicht dat er geen medisch objectiveerbare reden is om verdergaande beperkingen aan te nemen ten aanzien van de rubriek Persoonlijk functioneren. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft daartoe gemotiveerd toegelicht dat bij het psychisch onderzoek dat de primaire arts en verzekeringsarts bezwaar en beroep hebben verricht, geen aandacht- of concentratiestoornissen objectiveerbaar waren en dat ook uit het dagverhaal van eiser blijkt dat hij is staat is tot eenvoudige en routinematige taken. Eiser heeft verder ook geen medische informatie naar voren gebracht waaruit blijkt dat verdergaande beperkingen wegens problematiek op het gebied van aandacht, concentratie of prikkelverwerking aangewezen zijn.

De primaire arts heeft in verband met de fysieke klachten, die voortvloeien uit de ziektes van eiser, beperkingen vastgesteld in de rubrieken Dynamische handelingen en Statistische houdingen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft daarnaast in de rapportage van 20 januari 2025 voldoende gemotiveerd toegelicht dat geen aanleiding bestaat voor het aannemen van verdergaande beperkingen vanwege de voetklachten van eiser, omdat met de beperking op FML-item 4.21 al rekening is gehouden met alle activiteiten waarbij sprake is van druk op de voet. Eiser is daarnaast wegens zijn ziekte voor FML-item 3.8 beperkt geacht in zijn blootstelling aan zonlicht. Eiser heeft ter zitting voor het eerst aangevoerd dat hij op dit item ook beperkt is voor blootstelling aan Uv-licht afkomstig uit kunstverlichting. Omdat eiser dit niet nader onderbouwde standpunt pas voor het eerst ter zitting in beroep heeft aangevoerd, ziet de rechtbank gelet op de goede procesorde geen aanleiding dit standpunt bij de beoordeling te betrekken.

De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft verder voldoende gemotiveerd toegelicht dat geen medische noodzaak bestaat voor het aannemen van een verdergaande urenbeperking. Bij eiser is geen sprake is van een stoornis in de energiehuishouding. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft er daarbij op gewezen dat het bioritme van recuperatie een 24-uurs ritme kent, zodat een persoon die één dag per week een hoeveelheid uren kan werken, dat in principe ook op andere werkdagen zou kunnen. Daarnaast blijkt volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep uit het dagverhaal van eiser dat sprake is van een slechte slaaphygiëne en dat eiser in ieder geval voor een periode van zes uur per dag activiteiten kan verrichten. De urenbeperking die de primaire arts heeft vastgesteld, acht de verzekeringsarts bezwaar en beroep daarom ruim genoeg. De rechtbank kan dit volgen. De rechtbank weegt daarbij mee dat uit de rapportage van 20 januari 2025 blijkt dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep de verschillende fysieke klachten van eiser heeft beoordeeld in combinatie met zijn psychische klachten en slaapproblemen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft verder in de rapportages van 20 maart 2025 en 26 maart 2026 gemotiveerd toegelicht dat ook geen aanleiding bestaat om op preventieve gronden een grotere urenbeperking vast te stellen, omdat eisers klachten met de gestelde beperkingen niet zullen verergeren bij belasting.

De rechtbank volgt eiser verder niet in zijn standpunt dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep onvoldoende heeft gemotiveerd waarom de verschillen met de eerdere medische beoordelingen geen aanscherping van zijn belastbaarheid rechtvaardigen. De in het kader van de Ziektewet (ZW) en Eerstejaars Ziektewet (EZWB) verrichte beoordelingen hebben betrekking op andere data in geding dan de datum die in deze WIA-beoordeling voorligt. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft bij die medische beoordeling dan ook geen rekening hoeven houden met de belastbaarheid die in het kader van de ZW en EZWB is vastgesteld.

Gelet op de voorgaande overwegingen is de rechtbank van oordeel dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep de belastbaarheid van eiser afdoende heeft gemotiveerd. Wat eiser in beroep heeft aangevoerd, heeft de rechtbank onvoldoende aanknopingspunten gegeven om te twijfelen aan het medisch oordeel van de verzekeringsarts bezwaar en beroep, zodat er voor de benoeming van een deskundige geen aanleiding bestaat.

Vergelijking van het inkomen dat eiser in de geduide functies zou kunnen verdienen met het inkomen dat eiser verdiende voordat hij ziek werd, geeft een verlies aan verdiencapaciteit van 54,98 %. De rechtbank is daarmee van oordeel dat het UWV terecht per 5 oktober 2023 aan eiser een WIA-uitkering heeft toegekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 54,98%.

Omdat het bestreden besluit is genomen nadat eiser beroep heeft ingesteld wegens het niet-tijdig nemen van een besluit op bezwaar, bestaat aanleiding het UWV te veroordelen in de proceskosten die eiser in het kader van dat beroep heeft gemaakt. Het UWV moet ook het door eiser betaalde griffierecht voor het instellen van het beroep niet-tijdig nemen van een besluit vergoeden.

De kosten voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht vast op € 467,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 0,5). De rechtbank hanteert een wegingsfactor van 0,5, omdat het beroep niet-tijdig nemen van een besluit op bezwaar ten tijde van de indiening ervan alleen ging over de vraag of de beslistermijn was overschreden.