Rechtbank Overijssel, 6 oktober 2026

[gedaagde] heeft hierna, hoewel daartoe behoorlijk in de gelegenheid gesteld, niet meer gereageerd.

Ten slotte is vonnis bepaald.

[gedaagde] laat deze facturen onbetaald.

De vordering is gecedeerd aan Netpoint Factoring.

Netpoint Factoring vordert (na cessie) van [gedaagde] betaling van de facturen van BENU van 17 maart 2022, 31 maart 2022 en 12 januari 2023 voor in totaal een bedrag van € 41,54. BENU heeft aan [gedaagde] medicatie geleverd. Daarnaast vordert Netpoint Factoring betaling van de bijkomende kosten en de proceskosten.

[gedaagde] voert verweer.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

Toetsing van informatieplichten is hier niet aan de orde, omdat een medische (behandel)overeenkomst op grond van artikel 6:230h lid 2 sub d Burgerlijk Wetboek (BW) is uitgezonderd van de betreffende afdeling uit het BW.

De kantonrechter volgt het standpunt van Netpoint Factoring. Het wel of niet vermelden van een code op een recept door de huisarts, waardoor de factuur wel of niet vergoed wordt door de zorgverzekering, kan niet aan Netpoint Factoring worden tegengeworpen. Dat is iets tussen [gedaagde] en zijn huisarts en komt in deze procedure voor rekening en risico van [gedaagde]. [gedaagde] heeft niet weersproken dat hij de medicatie heeft opgehaald bij de apotheek. Dat betekent dat [gedaagde] daarvoor moet betalen. Nu [gedaagde] dat (nog) niet heeft gedaan, zal de kantonrechter de hoofdsom van € 41,54 toewijzen.

Netpoint Factoring maakt aanspraak op vergoeding van de buitengerechtelijke incassokosten en rente. De kantonrechter moet in het licht van Europese rechtspraak ambtshalve beoordelen of in de betalingsvoorwaarden ten aanzien van de bijkomende kosten bedingen zijn opgenomen, die voor de consument zodanig afwijken van de wettelijke regelingen dat de consument daardoor aanzienlijk wordt benadeeld en door de kantonrechter vernietigd moeten worden.

Netpoint Factoring maakt aanspraak op vergoeding van gemaakte buitengerechtelijke incassokosten van € 40,00. In de artikelen 5 en 7 van de toepasselijke betalingsvoorwaarden is iets bedongen over deze vergoeding. Het beding in artikel 5 is geënt op de wettelijke regeling (zie artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten, hierna: Besluit) en daarmee op zichzelf niet onredelijk bezwarend. Netpoint Factoring heeft daarnaast echter, in artikel 7, nog een aanvullende vergoeding bedongen, in die zin dat ook alle andere met de incasso gemoeide kosten voor rekening van [gedaagde] komen. De totale bedongen vergoeding is daarmee hoger dan de vergoeding conform het Besluit. Dat maakt dat deze bedingen in onderlinge samenhang bezien ten nadele van consumenten/patiënten aanzienlijk afwijken van de wettelijke regeling over de vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. Aldus zijn ze onredelijk bezwarend voor [gedaagde] en moeten ze vernietigd worden. Als gevolg daarvan moet de gevorderde vergoeding voor gemaakte buitengerechtelijke incassokosten worden afgewezen. Dit betekent dat [gedaagde] de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten van € 40,00 niet aan Netpoint Factoring hoeft te betalen.

Netpoint Factoring maakt ook aanspraak op vergoeding van rente. Daarover is in artikel 4 van de betalingsvoorwaarden een beding opgenomen. Nu de overeengekomen rente ruim boven de wettelijke rente van artikel 6:119 BW ligt en Netpoint geen omstandigheden heeft gesteld waaruit kan worden afgeleid dat het beding niet onredelijk bezwarend is, wordt dit beding geacht onredelijk bezwarend te zijn, en moet buiten beschouwing worden gelaten gelet op de jurisprudentie van het Hof van Justitie EU en de Hoge Raad. De gevorderde contractuele rente van 1% per maand wordt daarom afgewezen. De subsidiair gevorderde wettelijke rente wordt ook afgewezen, nu het Hof van Justitie EU in het arrest van 27 januari 2021 (ECLI:EU:C:2021:68) heeft overwogen dat als een beding oneerlijk is, dat oneerlijke beding niet kan worden vervangen door een nationale bepaling van aanvullend recht.

[gedaagde] heeft naar voren gebracht dat hij niet alle facturen waar het hier over gaat heeft ontvangen. Netpoint Factoring heeft bij haar conclusie van repliek naar voren gebracht dat de factuur van 17 maart 2022 naar het geregistreerde adres van [gedaagde] is gestuurd en dat de factuur van 31 maart 2022 op verzoek van [gedaagde] naar het op de factuur genoemde adres is gestuurd. [gedaagde] heeft dit niet weersproken. De kantonrechter gaat er dan ook vanuit dat dit klopt en de facturen naar het juiste adres zijn gestuurd. Verder heeft Netpoint op 10 maart 2026 de zogeheten 14-dagenbrief naar [gedaagde] gestuurd. [gedaagde] heeft de ontvangst van deze brief ook bevestigd. In reactie hierop heeft [gedaagde] bezwaar gemaakt, maar dat bezwaar is door Netpoint Factoring afgewezen. Waarna Netpoint Factoring bij brief van 8 april 2026 nogmaals een sommatie heeft gestuurd. Omdat betaling, ondanks aanmaning, uitbleef, is de kantonrechter van oordeel dat Netpoint Factoring in redelijkheid heeft kunnen besluiten om [gedaagde] te dagvaarden.

veroordeelt [gedaagde] om aan Netpoint Factoring te betalen een bedrag van € 41,54;

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten tot op heden aan de zijde van Netpoint Factoring begroot op bedrag € 373,58, te betalen binnen veertien dagen na dit vonnis, te vermeerderen de kosten van betekening, indien [gedaagde] niet binnen genoemde termijn betaalt en vervolgens betekening van het vonnis plaatsvindt;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

wijst af het meer of anders gevorderde.