Uitspraak · Civiel recht
Rechtbank Oost-Brabant, 11 november 2026 – Aanneming van werk
ECLI:NL:RBOBR:2026:8156Zaaknummer C/01/406178 HA ZA 24-418 en 409202 HA ZA 24-640
- Instantie
- Rechtbank Oost-Brabant
- Datum uitspraak
- 11 november 2026
- Publicatiedatum
- 17 november 2026
- Zaaknummer
- C/01/406178 HA ZA 24-418 en 409202 HA ZA 24-640
- Rechtsgebied
- Civiel recht
- Procedure
- Bodemzaak, Eerste aanleg - enkelvoudig, Tussenuitspraak
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 7:759 BW
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Aanneming van werk. Verzuim. Veel posten. Bewijsopdracht in vrijwaringszaak
De rechtbank
in de hoofdzaak
in conventie en in reconventie
houdt iedere verdere beslissing aan.
in de vrijwaringszaak
in conventie
draagt de aannemer op om feiten en / of omstandigheden te bewijzen waaruit volgt dat hij en de onderaannemer zijn overeengekomen dat de te bouwen dakkapel 3 cm hoger zou worden dan de oude dakkapel,
bepaalt dat de zaak weer op de rol zal komen van woensdag 25 november 2026 voor uitlating door aannemer of hij bewijs wil leveren door het overleggen van bewijsstukken, door het horen van getuigen en/of door een ander bewijsmiddel,
bepaalt dat, als aannemer geen bewijs door het horen van getuigen wil leveren maar wel bewijsstukken wil overleggen, hij die stukken dan direct in het geding moet brengen,
bepaalt dat, als aannemer getuigen wil laten horen, hij de getuigen en de verhinderdagen van de partijen en hun advocaten in de maanden december 2026 tot en met maart 2027 dan direct moet opgeven, waarna dag en uur van het getuigenverhoor zullen worden bepaald,
bepaalt dat het getuigenverhoor zal plaatsvinden op de zitting van mr. M.A. Vieira, in het paleis van justitie te ’s-Hertogenbosch, Leeghwaterlaan 8,
bepaalt dat alle partijen uiterlijk twee weken voor het eerste getuigenverhoor alle beschikbare bewijsstukken aan de rechtbank en de wederpartij moeten toesturen,
houdt iedere verdere beslissing aan.
in reconventie
houdt iedere verdere beslissing aan.
Dit vonnis is gewezen door mr. M.A. Vieira en in het openbaar uitgesproken op 11 november 2026.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK Oost-Brabant
Civiel recht
Zittingsplaats 's-Hertogenbosch
Vonnis van 11 november 2026
in de zaak met zaak- en rolnummer: 406178 HA ZA 24-418 (hoofdzaak) van
[eiser in HA ZA 24-418] ,
te [plaats] ,
eisende partij in conventie,
verwerende partij in reconventie,
hierna te noemen: de opdrachtgever,
advocaat: mr. K.W. Janssen,
tegen
[gedaagde in HA ZA 24-418 en eiser in HA ZA 24-640] B.V., voorheen [oude bedrijfsnaam gedaagde in HA ZA 24-418 en eiser in HA ZA 24-640] B.V.,
te [plaats] ,
gedaagde partij in conventie,
eisende partij in reconventie,
hierna te noemen: de aannemer (mannelijk, enkelvoud),
advocaat: mr. A. van Pelt.
en in de zaak met zaak- en rolnummer: 409202 HA ZA 24-640 (vrijwaringszaak)
[gedaagde in HA ZA 24-418 en eiser in HA ZA 24-640] B.V., voorheen [oude bedrijfsnaam gedaagde in HA ZA 24-418 en eiser in HA ZA 24-640] B.V.,
te [plaats] ,
eiseres in conventie,
verweerster in reconventie,
advocaat: mr. A. van Pelt,
tegen
1 [gedaagde sub 1 in HA ZA 24-640 ] B.V.,
te [plaats] ,2. [gedaagde sub 2 in HA ZA 24-640],
wonend op een geheim adres,3. [gedaagde sub 3 in HA ZA 24-640],
te [plaats] ,
gedaagden in conventie,
eisers in reconventie,
hierna samen te noemen: de onderaannemer (mannelijk, enkelvoud),
advocaat: mr. R.H.J.J. de Hoon.
1 De kern van de zaken
Deze zaken gaan over aanneming van werk.
In de hoofdzaak vordert de opdrachtgever betaling van € 68.276,60, grotendeels omdat de aannemer, volgens de opdrachtgever, zijn werk niet goed heeft gedaan. De aannemer vordert betaling van het openstaande deel van de aanneemsom (€ 7.244,27).
De vrijwaringszaak gaat over de vraag of de onderaannemer gehouden is te voldoen datgene waartoe de aannemer wordt veroordeeld. Ook gaat de vrijwaringszaak over de vraag of de aannemer nog een deel van de onderaanneemsom (€ 5.472,-) moet betalen.
De rechtbank wijst in de hoofdzaak eindvonnis. De aannemer wordt veroordeeld om € 8.281,08 in hoofdsom te betalen, vermeerderd met rente en kosten. De vordering van de aannemer (over het resterende deel van de aanneemsom) wordt afgewezen.
In de vrijwaringszaak wijst de rechtbank nog geen eindvonnis. De aannemer wordt opgedragen zijn standpunt te bewijzen.
Hieronder licht de rechtbank haar oordeel toe.
2 De procedure
in de hoofdzaak
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het tussenvonnis van 8 oktober 2025 en de daarin genoemde stukken - de akte van de opdrachtgever, tevens inhoudende een eisvermeerdering, met producties 26 t/m 34,- de akte reactie wijziging eis tevens houdende verzoek tot benoeming gerechtelijke deskundige, van de aannemer, zonder producties,
- de antwoordakte benoeming deskundige, van de opdrachtgever, zonder producties.
Vervolgens is bepaald dat vonnis zal worden gewezen.
In de vrijwaringszaak
Het verloop van de procedure blijkt uit het tussenvonnis van 8 oktober 2025.
Vervolgens is bepaald dat vonnis zal worden gewezen.
3 Het geschil
in de hoofdzaak
in conventie
De opdrachtgever heeft zijn eis gewijzigd in zijn akte na het tussenvonnis. Na wijziging van eis vordert hij – samengevat – veroordeling van de aannemer tot betaling van € 68.276,60, vermeerderd met rente en kosten.
Volgens de aannemer moet het gevorderde worden afgewezen.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
in reconventie
De vordering van de aannemer en het standpunt daartegenover van de opdrachtgever zijn weergegeven in het tussenvonnis.
in de vrijwaringszaak
De vorderingen van partijen en de standpunten daartegenover zijn weergegeven in het tussenvonnis.
4 De verdere beoordeling
De verdere beoordeling in de hoofdzaak
in conventie
De opdrachtgever vordert, na wijziging van eis, betaling van € 68.276,60 in hoofdsom, vermeerderd met rente en kosten. Dit bedrag is als volgt opgebouwd:
| Post | Bedrag (in €) |
| A. Dakconstructie | 7.861,98 |
| B. Kier/naad afdichting | 0,00 |
| C. Dakranden (goten en overstekken) | 14.431,25 |
| D. Dakkapel | 11.946,03 |
| E. Dakpannen | 7.277,55 |
| F. Algemene voorzieningen | 8.272,47 |
| Gevolgschade | 14.255,32 |
| Expertisekosten | 4.232,00 |
| Totaal | 68.276,60 |
De posten worden hierna puntsgewijs doorgenomen. De rechtbank merkt nog op dat opdrachtgever bij dagvaarding ook een bedrag had gevorderd wegens onverschuldigde betaling. Uit zijn akte na het tussenvonnis blijkt dat hij deze post heeft laten vallen, zodat deze post niet langer behandeling behoeft.
Bij de beoordeling stelt de rechtbank het volgende voorop.
De rechtbank heeft de opdrachtgever in de gelegenheid gesteld de volgende vragen zo specifiek mogelijk en per afzonderlijke (schade)post te beantwoorden, waarna de aannemer daarop mocht reageren:
- Op welk gevorderd bedrag ziet de (schade)post?
- Behoort de betreffende werkzaamheid / het betreffende onderdeel tot de aannemingsovereenkomst? Waarom wel / waarom niet? Anders gezegd: waaruit blijkt concreet dat het onderdeel was van de overeenkomst (precies aanduiden en dus niet enkel verwijzen naar “de aannemingsovereenkomst” bijvoorbeeld)?
- Is de betreffende werkzaamheid / het betreffende onderdeel niet goed uitgevoerd / niet uitgevoerd? Waaruit blijkt dat concreet (specifiek aanduiden en dus niet enkel verwijzen naar “het rapport van deskundige [A] ” bijvoorbeeld)?
- Is de aannemer in de gelegenheid gesteld het specifieke gebrek te herstellen? Zo ja, waaruit blijkt dat? Zo nee, waarom niet?
- Is het herstel niet deugdelijk uitgevoerd? Waaruit blijkt dat?
- Wilt u nog iets anders vermelden over deze post?
Beide partijen hebben vervolgens uitgebreide stukken ingediend en dus, ook met de eerdere stukken en de zitting, ruim de gelegenheid gehad om hun standpunt uit te leggen. Dit heeft geleid tot een bewerkelijke zaak. Als er na de beantwoording toch nog onduidelijkheden zijn over de feiten of de onderbouwing, is dat het risico van de partij die de bewijslast heeft (in dit geval: de opdrachtgever). Op basis van de beschikbare informatie volgen hieronder de conclusies.
Is de aannemer in de gelegenheid gesteld te herstellen?
Een belangrijk discussiepunt vormt de vraag of de aannemer voldoende in de gelegenheid is gesteld om diverse gebreken te herstellen. De aannemer is namelijk in beginsel alleen gehouden schade te vergoeden vanwege het bestaan van een gebrek als hij eerst in de gelegenheid is gesteld het gebrek te herstellen. Dit leidt uitzondering als dit in verband met de omstandigheden van de opdrachtgever niet kan worden gevergd. Dit volgt uit artikel 7:759 lid 1 BW.
De opdrachtgever heeft wat dit betreft in algemene zin een beroep gedaan op een whatsapp van de onderaannemer van 28 juli 2023, waarin de onderaannemer aangeeft dat geen herstel meer zal worden uitgevoerd. Volgens de opdrachtgever is de aannemer door dit bericht van de onderaannemer in verzuim komen te verkeren, omdat de opdrachtgever hieruit mocht opmaken dat geen deugdelijk herstel zou worden uitgevoerd. De rechtbank is, anders dan de opdrachtgever heeft betoogd, van oordeel dat deze app niet betekent dat de opdrachtgever de aannemer (daarna) geen gelegenheid meer moest bieden om herstelwerkzaamheden te verrichten. De aannemer heeft in algemene zin het bestaan van deze app weersproken en, als die wel zou bestaan, betwist dat de opdrachtgever op basis van deze app van de onderaannemer mocht begrijpen dat de aannemer geen herstel meer zou uitvoeren en de opdrachtgever heeft zijn standpunt niet voldoende onderbouwd. De app is namelijk niet overgelegd, noch de daaraan voorafgaande berichten / apps. De rechtbank heeft dus (het bestaan van) de app en de context waarin de app is gestuurd niet kunnen beoordelen. Dit gebrek aan duidelijkheid komt voor risico van de opdrachtgever, die die duidelijkheid had moeten verschaffen.
De opdrachtgever heeft ook in randnummer 21 van zijn akte in algemene zin aangevoerd dat de aannemer heeft stilgezeten en dat hij geen serieuze poging heeft ondernomen om tot herstel van het werk te komen, maar ook dat is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende, omdat dit betoog niet voldoende concreet is. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat de aannemer diverse malen heeft aangegeven, onder meer per brieven van 14 september 2023, 10 oktober 2023 en 9 november 2023, bereid te zijn gebreken te herstellen en dat de onderaannemer in zijn opdracht herstelwerkzaamheden heeft verricht, zodat niet zonder meer kan worden aangenomen dat de aannemer heeft stilgezeten.
De opdrachtgever heeft zich erop beroepen dat de aannemer op enig moment heeft aangegeven dat het werk klaar was en dat het werk gegarandeerd aan de normen voldeed. Deze mededelingen vormen echter nog geen kennisgeving in de zin van artikel 6:83, onder c, BW. Daaruit volgt niet zonder meer dat de aannemer geen herstelwerkzaamheden meer zal verrichten.
De opdrachtgever heeft, kort gezegd, gewezen op jurisprudentie waaruit blijkt dat de regels rond verzuim en ingebrekestelling niet strikt moeten worden toegepast. De rechtbank is zich daarvan bewust, maar dit leidt niet tot een ander oordeel nu de opdrachtgever onvoldoende concreet heeft toegelicht en onderbouwd welke specifieke feiten en omstandigheden maken dat sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 6:83, onder c, BW.
Ten aanzien van een aantal gebreken heeft de opdrachtgever zijn standpunt over de gelegenheid tot het bieden van herstel concreet onderbouwd. Dat wordt, voor zover daaraan wordt toegekomen, besproken bij het betreffende gebrek.
A. De post dakconstructie
De opdrachtgever vordert betaling van € 7.861,98 voor de post “ dakconstructie”.
De opdrachtgever heeft dit bedrag als volgt opgesplitst:
| Dakconstructie | Bedrag in € | |
| Algemene voorzieningen | 190,00 | |
| Verstevigen sporen | 2.475,00 | |
| Verstevigen gordingen | 225,00 | |
| Aanpassen inkepingen sporen nabij muurplaat | 910,00 | |
| Aanhalen dakbeschot | 560,00 | |
| Verstevigen bouwwand | 1.290,00 | |
| Post w&r | 565,00 | |
| Post onvoorzien | 282,50 | |
| BTW | 1.364,48 | |
| Totaal dakconstructie | 7.861,98 |
De post wordt afgewezen vanwege het volgende.
De dakconstructie is volgens de opdrachtgever gebrekkig om meerdere redenen: (i) er zijn balken en gordingen met een dikte van 17 cm geplaatst in plaats van met een dikte van 20 cm, (ii) bepaalde inkepingen zijn onregelmatig en te groot, (iii) het dakbeschot is niet deugdelijk aangebracht en (iv) een bouwwand is niet deugdelijk.
De rechtbank ziet geen aanleiding om schadevergoeding toe te wijzen voor de onjuiste dikte van de balken en gordingen (onderdeel (i)) en de onregelmatige en te grote inkepingen (onderdeel (ii)), alleen al omdat de aannemer niet de gelegenheid is gegeven om deze gebreken te herstellen. De opdrachtgever heeft gesteld dat die gelegenheid wel is gegeven, althans dat die niet behoefde te gegeven worden, maar dat wordt afgewezen om de in r.o. 4.6 t/m 4.11 weergegeven redenen. Dit betekent dat de kostenposten voor het “verstevigen van sporen”, voor het “verstevigen van gordingen” en voor het “aanpassen inkepingen” niet worden toegewezen.
Het niet deugdelijke dakbeschot, onderdeel (iii), gaat, naar de rechtbank begrijpt, om het feit dat het dakbeschot niet tot over de overstekken is aangebracht en dat folie niet zou zijn gefixeerd. Het staat echter niet vast dat hier sprake is van een gebrek. De aannemer heeft betwist dat de gestelde gebreken er zijn en de opdrachtgever heeft dat niet voldoende onderbouwd. De opdrachtgever heeft ter onderbouwing verwezen naar het rapport van de deskundige [A] . In het rapport van de deskundige [A] van 12 maart 2024 is weliswaar inderdaad een foto opgenomen waarop te zien is dat het dakbeschot niet tot over de gevel is aangebracht. De foto is echter niet overtuigend, omdat de foto door de opdrachtgever is aangeleverd en het onduidelijk is wanneer de foto is gemaakt. Daardoor is het onduidelijk of deze foto de situatie weergeeft op het moment dat de aannemer voor het laatst aan het dak had gewerkt, en juist dat moment is van belang. De aannemer heeft betwist dat dit het geval is. Volgens de aannemer is de foto tijdens het bouwproject gemaakt, niet na afloop. Omdat de opdrachtgever deze duidelijkheid had moeten verschaffen, komt de onduidelijkheid voor zijn risico. De rechtbank ziet dan geen aanleiding om een bedrag in verband met de post “aanhelen dakbeschot” van € 560,- toe te wijzen.
De niet deugdelijke bouwwand, onderdeel (iv), gaat, naar de rechtbank begrijpt, om een bouwwand die deels door (of namens) de aannemer zou zijn verwijderd en die daarom verstevigd moet worden. De aannemer heeft echter betwist dat hij iets aan de constructie van de bouwwand heeft gedaan. Het staat daarom niet vast dat de (constructie van de) bouwwand door of namens de aannemer is aangepast. Gezien het late stadium waarin de opdrachtgever dit standpunt heeft ingenomen (bij akte na tussenvonnis) en de lange duur van de procedure, ziet de rechtbank, ter bewaking van een goede procesorde, geen aanleiding om de opdrachtgever de gelegenheid te geven zijn standpunt verder te onderbouwen. De opdrachtgever had dit standpunt eerder kunnen innemen, bijvoorbeeld bij de dagvaarding of anderszins voor of tijdens de zitting. De rechtbank ziet geen aanleiding om het bedrag van € 1.290,- voor de post “verstevigen bouwwand” toe te wijzen.
De opdrachtgever heeft de aan de dakconstructie verwante gevorderde posten “algemene voorzieningen”, “W&R” en “onvoorzien” niet concreet toegelicht. Daarom komen - mede in het licht van wat hiervoor is overwogen over de andere posten - ook deze posten die verband houden met de dakconstructie - niet voor vergoeding in aanmerking.
B. De post kier-/naadafdichting
De opdrachtgever had aanvankelijk ook afzonderlijk een bedrag gevorderd wegens het niet goed aansluiten van de constructie. Uit zijn akte na het tussenvonnis blijkt dat hij deze post heeft laten vallen, zodat deze post niet langer behandeling behoeft.
C. De post dakranden (goten en overstekken)
De opdrachtgever vordert betaling van € 14.431,25 voor de post “dakranden”.
De post wordt afgewezen vanwege het volgende.
Volgens de opdrachtgever zijn er verschillende gebreken aan de dakranden. Behalve wat betreft de gebreken aan de goot, is de aannemer van de gebreken (onvoldoende ventilatie bij plaatsing van HPL-beplating, kleurverschil in de HPL-beplating, zaagsnedes met kartels en schilfers) pas op de hoogte gebracht bij ontvangst van het rapport van deskundige [A] . Na ontvangst van het rapport heeft de opdrachtgever de aannemer echter niet de gelegenheid gegeven om deze gebreken te herstellen. Alleen al daarom is de vordering die verband houdt met de gebreken aan de dakranden (behalve aan de goten) niet toewijsbaar. De opdrachtgever heeft erop gewezen dat in de brief van 2 augustus 2023 is aangegeven “afwerking hpl dakkapel buitenzijde is scheef”, maar daarmee is de aannemer niet in gebreke gesteld voor de gestelde onvoldoende ventilatie, het kleurverschil en de zaagsnedes (voor zover de opdrachtgever heeft bedoeld dat te betogen). De aannemer heeft overigens betwist dat de gebreken bestaan, maar gezien het voorgaande hoeft daarover niet te worden beslist.
Wat betreft de gebreken aan de goot geldt het volgende. Volgens de opdrachtgever is de opstand van de goot met 30 mm te laag en is de goot (deels) onvoldoende op afschot.
De rechtbank is van oordeel dat deze gestelde gebreken niet zijn komen vast te staan.
Hoewel deskundige [A] verklaart dat de opstand van de goot met 30 mm onvoldoende is, staat daar tegenover de verklaring van de aannemer, wiens deskundigheid, net als die van de deskundige [A] , wordt verondersteld, dat de opstand wel voldoende is. Verder heeft de deskundige [A] zijn stelling dat 30 mm onvoldoende is, niet toegelicht en volstaat hij met een algemene bewering dat dit onvoldoende is.
Ook het gebrek aan voldoende afschot van de goot is niet voldoende onderbouwd. De deskundige [A] stelt dit wel, maar de aannemer betwist het en de deskundige [A] heeft zijn bevindingen onvoldoende handen en voeten gegeven en zijn conclusies onvoldoende gestaafd zodat daar niet vanuit kan worden gegaan. Zijn toelichting bestaat uit een foto[_ebd24660-c58d-405d-914f-2c40a2793cab], maar daarop is niet te zien dat de goot onvoldoende op afschot ligt (de foto is niet scherp, van bovenaf genomen en niet is te zien dat de waterpas in de goot ligt).
In het rapport van de deskundige [A] van 12 maart 2024 zijn ook twee foto’s opgenomen (afbeelding 5, pagina 16) waarop wateroverlast te zien zou zijn. Daaruit volgt echter niet zonder meer dat de goot onvoldoende opstand heeft of niet voldoende op afschot ligt. Zoals de aannemer heeft aangevoerd, is op de foto’s ook te zien dat er veel vuil in de goot ligt. De aannemer heeft gesteld dat dit ook een oorzaak kan zijn van de wateroverlast. De rechtbank acht deze verklaring aannemelijk. Gelet hierop had het op de weg gelegen van de opdrachtgever om zijn stelling nader te onderbouwen. Nu hij dat niet heeft gedaan, komt dat voor zijn rekening.
D. De post dakkapel
De opdrachtgever vordert betaling van € 11.946,03 voor de post ‘dakkapel’. Deze post is als volgt opgebouwd:
| Dakkapel | Bedrag in € | |
| Algemene voorzieningen | 190,00 | |
| Verwijderen uitbreiding dakkapel | 520,00 | |
| Aanbrengen dakkapel uitbreiding | 5.000,00 | |
| Leveren en plaatsen nieuw kozijn | 1.950,00 | |
| Aanbrengen keraliet beplating | 925,00 | |
| Post w&r | 858,50 | |
| Post onvoorzien | 429,25 | |
| BTW | 2.073,28 | |
| Totaal dakkapel | 11.946,03 |
Van de post “dakkapel” wordt € 7.681,08 toegewezen, op grond van het volgende.
De dakkapel is volgens de opdrachtgever gebrekkig om meerdere redenen: (i) (de uitbreiding van) de dakkapel is 64 mm te laag, (ii) de dakconstructie van de dakkapel is niet aangebracht met voldoende afschot, (iii) het kozijn van de uitbreiding van de dakkapel heeft een onjuiste maat en een afwijkende omtimmering en is niet geventileerd en (iv) de keraliet beplating is niet voorzien van ventilatievoorzieningen.
i. De dakkapel is 64 mm te laag
Wat betreft onderdeel (i) overweegt de rechtbank als volgt. Het staat vast dat de dakkapel 64 mm lager is dan is overeengekomen. Volgens de opdrachtgever zijn partijen overeengekomen dat de nieuwe dakkapel 3 cm hoger zou worden dan de vorige en is de nieuwe dakkapel juist 3 cm lager. De aannemer heeft erkend dat er geen 3 cm is gewonnen. De aannemer is dus toerekenbaar tekortgeschoten. Deze tekortkoming verplicht de aannemer in beginsel tot vergoeding van schade die de opdrachtgever hierdoor lijdt.
De opdrachtgever vordert de kosten van het aanbrengen van een geheel nieuwe dakkapel.
Voor zover de aannemer heeft willen stellen dat partijen een afspraak hebben gemaakt over de afwikkeling van deze tekortkoming, heeft hij dat niet, of niet voldoende duidelijk, gedaan.
De aannemer heeft tegenover de vordering tot vergoeding van de kosten voor het vervangen van de dakkapel aangevoerd dat de kosten van het vervangen van de dakkapel niet in verhouding staan tot het nadeel. Daarmee doet de aannemer in feite een beroep op de redelijkheid en billijkheid (artikel 6:2 BW). De rechtbank ziet hierin echter geen aanleiding om de kosten van het vervangen van de dakkapel af te wijzen, juist omdat vaststaat dat partijen waren overeengekomen dat 3 cm in hoogte zou worden gewonnen. In de offerte staat duidelijk “3 cm aan de binnenkant te winnen in hoogte”, waaruit volgt dat de opdrachtgever de hoogte van belang vond. Verder staat tussen partijen vast dat het verschil gaat om een dakkapel met een binnenhoogte van 181 cm in plaats van 188 cm. De rechtbank overweegt dat deze afwijking zich bevindt in de bandbreedte waarin de lengte van de gemiddelde Nederlander varieert (anders dan als de afwijking bijvoorbeeld was geweest tussen 230 cm en 240 cm). Een vermindering tot 181 cm leidt ertoe dat een aanzienlijk deel van de volwassenen niet meer rechtop kan staan. De rechtbank is daarom met de opdrachtgever van oordeel dat sprake is van een beperking die vervanging van de dakkapel rechtvaardigt. Omdat het ook vaststaat dat de aannemer de gelegenheid is gegeven het gebrek te herstellen, liggen de gevorderde kosten van het vervangen van de dakkapel daarom voor toewijzing gereed.
ii. Het dak van de dakkapel is niet aangebracht met voldoende afschot
De rechtbank overweegt ten aanzien van onderdeel (ii) als volgt. De opdrachtgever heeft gesteld dat de dakkapel niet op afschot ligt, maar dit is door de aannemer betwist en onvoldoende onderbouwd gezien deze betwisting. Ter ondersteuning heeft de opdrachtgever verwezen naar het rapport van de deskundige [A] , waarin ter onderbouwing is gewezen op water op het dak (waarvan een foto is opgenomen in het rapport). De aannemer heeft echter onbetwist gesteld dat het water op de foto op een andere dakkapel ligt, niet op de door hem aangebrachte dakkapel. De opdrachtgever heeft hier tegenover geen nadere toelichting gegeven. Daarnaast heeft de aannemer betwist dat water op een dak betekent dat het dak niet voldoende op afschot ligt, waarop de opdrachtgever eveneens geen verdere toelichting heeft gegeven. Tot slot wordt in het rapport van de deskundige [A] weliswaar een NEN-norm genoemd, maar ook dit is niet overtuigend. Het is namelijk onduidelijk waarom deze norm van toepassing zou zijn en vooral hoe de deskundige [A] tot de conclusie is gekomen dat niet aan de norm is voldaan. Gezien dit alles oordeelt de rechtbank dat niet vaststaat dat de door de aannemer aangebrachte dakkapel onvoldoende op afschot ligt.
iii. Het kozijn: onjuiste maat, afwijkende omtimmering en niet geventileerd
Wat betreft onderdeel (iii) is de rechtbank van oordeel dat uit de vaststaande feiten niet volgt dat de aannemer tekort is geschoten. De opdrachtgever heeft aangevoerd dat het kozijn niet de juiste maat en (van de bestaande dakkapel) afwijkende omtimmering heeft, maar de aannemer heeft daartegenover betwist dat partijen een bepaalde afmeting zijn overeengekomen. De opdrachtgever heeft daarop niet nader onderbouwd waarom hij een andere maat van het kozijn dan het geleverde kozijn op basis van de overeenkomst mocht verwachten. De opdrachtgever heeft ook niets concreets gesteld over de omtimmering. De opdrachtgever heeft verder gesteld dat het kozijn gebrekkig is vanwege het ontbreken van ventilatie, maar de aannemer heeft betwist dat het kozijn daarom gebrekkig is en daarop heeft de opdrachtgever zijn vordering niet nader onderbouwd. De vordering die verband houdt met het gestelde ondeugdelijke kozijn wordt daarom afgewezen.
iv. De keraliet beplating[_27dc3a5b-ccb6-4697-b6ed-5937f9b3719b] heeft geen ventilatievoorzieningen
De rechtbank is van oordeel dat de vordering met betrekking tot de keraliet beplating (onderdeel iv) niet kan worden toegewezen, omdat niet is komen vast te staan dat de opdrachtgever de aannemer de gelegenheid heeft gegeven het gebrek, namelijk het ontbreken van ventilatie, te herstellen. De opdrachtgever heeft gewezen op de mails van 26 en 28 april 2023 en de brief van 2 augustus 2023, maar in deze mails en brief wordt het ventilatiegebrek bij de keraliet beplating niet genoemd. Wel wordt gesproken over de “afwerking HPL dakkapel buitenzijde is scheef”, maar deze formulering ziet niet op het ontbreken van ventilatie, maar over het scheef zijn van de afwerking. De aannemer heeft ook een beroep gedaan op een whatsapp van 28 juli 2023, maar dat beroep is, zoals is beschreven in r.o. 4.7, niet voldoende.
v. De post algemene voorzieningen
De opdrachtgever heeft betaling gevorderd van € 190,00 aan algemene voorzieningen.
Deze post is niet toewijsbaar, omdat de verschuldigdheid ervan is betwist en de post niet deugdelijk is toegelicht. De opdrachtgever heeft over deze post slechts gesteld dat de deskundige heeft verklaard dat deze post verschilt van de afzonderlijk gevorderde post “algemene voorzieningen” (randnummer 156 akte van de opdrachtgever, tevens inhoudende een eisvermeerdering), maar daarmee is de post nog niet toegelicht.
vi. De posten w&r en onvoorzien
De posten winst en risico (w&r), opslag van 10%, onvoorzien, en opslag van 5% zijn toewijsbaar. Het is gesteld en niet betwist dat een andere aannemer eveneens een opslag van 10% voor winst en risico en 5% voor onvoorzien zou rekenen. De opdrachtgever zou deze kosten dus ook moeten betalen als hij het werk door een andere aannemer zou laten uitvoeren. Deze posten vormen daarmee schade.
vii. Tussenconclusie over de post dakkapel
Uit het voorgaande volgt dat de aannemer tekort is geschoten en dat een bedrag toewijsbaar is, omdat de dakkapel te laag is. Dit gaat om € 7.681,08 dat als volgt is opgebouwd:
- Verwijderen uitbreiding dakkapel: € 520,00
- Aanbrengen dakkapel uitbreiding: € 5.000,00
- Opslag w&r en onvoorzien (10%) € 828,00
- Totaal exclusief btw € 6.348,00
- Btw € 1.333,08
- Totaal inclusief btw € 7.681,08
De post dakpannen
De opdrachtgever vordert betaling van € 7.277,55 voor de post “dakranden”.
De post wordt afgewezen alleen al omdat de opdrachtgever de aannemer niet de gelegenheid heeft gegeven om de gebreken aan de dakpannen te herstellen, als deze er al zijn. Verwezen wordt naar r.o. 4.6 t/m 4.11. De aannemer heeft overigens betwist dat de gebreken bestaan, maar gezien het voorgaande hoeft daarover niet te worden beslist.
F. De post algemene voorzieningen
De opdrachtgever vordert betaling van € 8.272,47 voor de post “algemene voorzieningen”. Dit bedrag is als volgt opgebouwd:
| Algemene voorzieningen | Bedrag in € | |
| Algemene voorzieningen | 920,00 | |
| Kosten constructie berekening | 2.600,00 | |
| Bescherming van de woning | 260,00 | |
| Post afvoeren afval | 465,00 | |
| Steiger / loopbrug | 1.700,00 | |
| Post w&r | 594,50 | |
| Post onvoorzien | 297,25 | |
| BTW | 1.435,72 | |
| Totaal algemene voorzieningen | 8.272,47 |
Onderdeel van de post “algemene voorzieningen” is de (sub)post van € 2.600,00 in hoofdsom voor de constructieberekening (in de akte heeft de opdrachtgever het over € 2.500,-, maar uit de lijst met kostenposten blijkt dat het gaat om € 2.600,-). Deze post wordt alleen al afgewezen, omdat zij uitgaat van het uitgangspunt dat de aannemer een constructieberekening op basis van de overeenkomst zou moeten maken. Zoals al in r.o. 5.11.4 van het tussenvonnis is overwogen is dit een onjuist uitgangspunt. De rechtbank ziet geen aanleiding om hierop terug te komen. Van een onjuiste juridische of feitelijke grondslag is geen sprake.
Ook de andere onderdelen van de post “algemene voorzieningen” zijn niet toewijsbaar.
Naar de rechtbank begrijpt houden de andere onderdelen van de post “algemene voorzieningen” verband met alle door de opdrachtgever gestelde gebreken. Zoals uit het voorgaande blijkt is de rechtbank van oordeel dat slechts een beperkt deel van de gevorderde schadevergoeding kan worden toegewezen.
De post “algemene voorzieningen” is door de opdrachtgever verder niet gespecificeerd per gebrek, waardoor de post niet is te herleiden tot het toegewezen deel van de gevorderde schadevergoeding en daaraan gekoppeld kan worden. Deze onduidelijkheid komt voor rekening en risico van de opdrachtgever. Met het tussenvonnis zijn partijen immers in de gelegenheid gesteld om per afzonderlijke (schade)post de vragen, waaronder die over de hoogte van het schadebedrag, te beantwoorden. De rechtbank constateert dat aan deze instructie met de post “algemene voorzieningen” geen gehoor is gegeven. Het gevorderde bedrag voor deze post zal dan ook integraal worden afgewezen.
De post gevolgschade
De opdrachtgever vordert betaling van € 14.255,32 voor de post “Gevolgschade”. Dit bedrag is als volgt opgebouwd:
| Gevolgschade | Bedrag in € | |
| Waterschade | 2.920,00 | |
| Opslagkosten | 10.303,79 | |
| Herstel dakdoorvoeren | 1.031,53 | |
| Totaal gevolgschade | 14.255,32 |
De subposten worden hierna doorgenomen.
i. De post waterschade
De rechtbank oordeelt dat het bedrag van € 2.920,00 voor de waterschade niet toewijsbaar is, omdat de opdrachtgever deze post onvoldoende heeft onderbouwd.
Uit de feiten volgt, naar het oordeel van de rechtbank, dat de aannemer wat dit betreft tekort is geschoten. De waterschade houdt verband met een afdekzeil dat naar verluidt niet deugdelijk is geplaatst, kort voordat er een verwachte regendag was. De aannemer heeft niet betwist dat hij (althans zijn onderaannemer) het afdekzeil niet deugdelijk heeft geplaatst. Weliswaar heeft de aannemer aangevoerd dat het afdekken niet uitdrukkelijk is overeengekomen, maar naar het oordeel van de rechtbank kan dat de aannemer niet baten. Van een aannemer mag worden verwacht dat hij het werk deugdelijk afdekt als dit mogelijk door regen kan worden aangetast. Dat afdekken hoeft niet uitdrukkelijk te zijn overeengekomen.
Niettemin is de vordering niet toewijsbaar. De schade die voortvloeit uit het niet afdekken is niet voldoende onderbouwd. De opdrachtgever heeft foto’s overgelegd (productie 19, foto’s 8, 9 en 10) waarop waterschade te zien is, maar de aannemer heeft betwist dat deze foto’s betrekking hebben op de lekkage veroorzaakt door het niet-deugdelijk plaatsen van het zeil en de opdrachtgever heeft onvoldoende onderbouwd dat deze foto’s daar wel betrekking op hebben. De opdrachtgever stelt in zijn akte, tevens inhoudende een eisvermeerdering, weliswaar dat hij de foto’s na de lekkage heeft gestuurd naar de aannemer (wat aannemelijk zou maken dat dit foto’s waren van de lekkage als gevolg van het niet deugdelijk afdekken met het zeil), maar de aannemer heeft reeds in zijn conclusie van antwoord betwist dat de opdrachtgever enig bewijs van de schade had gestuurd. Het had daarom op de weg van de opdrachtgever gelegen om nader bewijs over te leggen van het feit dat hij de foto’s van de lekkage heeft gestuurd. Nu hij dat niet heeft gedaan, staat het niet vast dat de foto’s zijn gestuurd. De foto’s onderbouwen dus niet de schade, omdat betwist is dat dit foto’s zijn van de schade en de opdrachtgever niet heeft onderbouwd dat dit wel foto’s zijn de schade (bijvoorbeeld door te bewijzen dat hij ze heeft gestuurd). Het is daarom onduidelijk of de overgelegde foto’s daadwerkelijk de schade laten zien die is ontstaan door het niet deugdelijk afdekken met het zeil.
De opdrachtgever heeft verder een eigen gemaakte begroting van de kosten overgelegd, maar de juistheid van de begroting is betwist en de rechtbank kan op geen enkele manier toetsen / vaststellen of deze begroting reëel is (ook omdat de omvang van de waterschade niet vaststaat). Naar de rechtbank veronderstelt, gaat deze begroting uit van de schade die zichtbaar is op de foto’s en waarvan niet vaststaat dat deze veroorzaakt is door de aannemer.
De vordering tot vergoeding van € 2.920,00 aan waterschade wordt dus afgewezen, omdat de opdrachtgever deze post niet voldoende heeft onderbouwd.
ii. De post opslagkosten
De vordering tot betaling van € 10.303,79 aan opslagkosten wordt afgewezen.
Naar de rechtbank begrijpt, vordert de opdrachtgever met deze post vergoeding van de kosten voor het opslaan van spullen die anders op de zolders hadden kunnen worden opgeslagen. Dit omdat de zolder gevaarlijk zou zijn, terwijl verwacht mocht worden dat de zolder na een bepaalde datum niet meer gevaarlijk zou zijn.
De vordering gaat ervan uit dat er een opleverdatum is vastgesteld waarna de zolder niet meer gevaarlijk zou mogen zijn. Een dergelijke datum is echter niet concreet gesteld noch onderbouwd. Verder veronderstelt de vordering dat opslag op de zolder onmogelijk was en dat dit zou komen door het handelen van de aannemer, wat niet zonder meer uit het gestelde volgt en bovendien betwist wordt.
iii. De post dakdoorvoeren
De vordering tot betaling van € 1.031,53 voor het herstel van de dakdoorvoeren wordt afgewezen, alleen al omdat niet is gesteld noch gebleken dat de aannemer ten aanzien van deze post in verzuim is komen te verkeren. De vraag naar het verzuim / de gelegenheid te herstellen heeft de opdrachtgever voor deze post niet beantwoord in zijn laatste akte. Wel heeft de opdrachtgever in algemene zin gesteld dat voor vergoeding van gevolgschade verzuim niet nodig is, maar die stelling geldt niet voor de post dakdoorvoeren. Met de post dakdoorvoeren wordt vervangende schadevergoeding gevorderd (namelijk de kosten van het plaatsen van de dakdoorvoeren door iemand, omdat de aannemer zijn verplichting daartoe niet is nagekomen). Daarvoor is verzuim nodig.
iv. Tussenconclusie ten aanzien van de post gevolgschade
De vordering die ziet op de gevolgschade wordt op grond van het voorgaande afgewezen.
De post expertisekosten
De opdrachtgever vordert vergoeding van € 4.232,00 aan expertisekosten. Met deze post vordert de opdrachtgever vergoeding van de kosten die hij heeft moeten maken de eerste rapportage van de deskundige [A] (kosten € 2.211,30), de aanvullende rapportage van de deskundige [A] (€ 992,20) en de werkzaamheden van constructiebureau Keetels (€ 1.028,50).
Deze post wordt toegewezen tot een bedrag van € 600,00.
Voor toewijzing van de kosten van een deskundige geldt onder meer dat de kosten in redelijkheid zijn gemaakt en redelijk van omvang zijn (de zogenaamde dubbele redelijkheidstoets). Daarnaast moet de aansprakelijkheid vaststaan, hier op grond van artikel 6:74 BW.
Uit het voorgaande volgt dat de aansprakelijkheid vaststaat voor een deel van het gevorderde, namelijk voor de kosten die verband houden met de onjuiste hoogte van de dakkapel, maar niet voor het overige deel. De opdrachtgever heeft in totaal € 64.044,60 gevorderd aan kosten in verband met gestelde gebreken, gevolgschade en algemene voorzieningen, waarvan € 7.681,08 wordt toegewezen.
De rechtbank oordeelt dat een deel van de expertisekosten toewijsbaar is, omdat voor een deel van het gevorderde de aansprakelijkheid vaststaat. Daarnaast heeft de opdrachtgever redelijkerwijs kosten mogen maken om de schade door de tekortkoming (de onjuiste hoogte van de dakkapel) vast te stellen. Voor het overige was het volgens de rechtbank niet noodzakelijk om een deskundige in te schakelen. Het grootste deel van de rapporten ziet op posten waarvoor de aansprakelijkheid van de aannemer niet is vastgesteld, omdat de opdrachtgever de aannemer niet de kans heeft gegeven te herstellen. Het maken van die kosten was daarom niet redelijk. De rechtbank wijst daarom slechts een deel van de gevorderde kosten toe, namelijk € 600,00.
De aannemer heeft het verweer gevoerd dat de kosten van de deskundige door de rechtsbijstandsverzekeraar van de opdrachtgever zijn voldaan, maar dat is geen reden om deze post af te wijzen. Het feit dat de opdrachtgever de voorzorg heeft genomen om zich tegen dergelijke kosten te verzekeren en de kosten daadwerkelijk door de verzekeraar zijn voorgeschoten of vergoed, bevrijdt de aannemer als aansprakelijke partij niet van zijn wettelijke verplichting tot schadevergoeding. Een andere opvatting zou ertoe leiden dat de schadeveroorzaker ongerechtvaardigd profiteert van het feit dat de benadeelde een verzekering heeft afgesloten, hetgeen rechtens onjuist is. De kosten van de deskundige komen dan ook voor vergoeding in aanmerking.
Conclusie
De aannemer wordt veroordeeld tot betaling van € 8.281,08 (= € 7.681,08 + € 600,00). De wettelijke rente over het bedrag van € 7.681,08 wordt toegewezen vanaf 26 maart 2024, omdat het vaststaat dat de aannemer vanaf toen in verzuim verkeerde in betaling van de herstelkosten. De rente over de expertisekosten wordt toegewezen vanaf de dagvaarding bij gebrek aan een concrete en onderbouwde andere ingangsdatum.
De aannemer heeft vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten gevorderd. Gesteld en niet is betwist dat er buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht ter incasso van de herstelkosten. De vergoeding wordt berekend aan de hand van het toegewezen bedrag aan de herstelkosten (€ 7.681,08) en de staffel uit het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. Dit betekent dat € 918,46 wordt toegewezen. De rente hierover wordt toegewezen zoals gevorderd.
Omdat beide partijen gedeeltelijk ongelijk krijgen, zullen de proceskosten tussen hen worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.
in reconventie
De aannemer vordert de opdrachtgever te veroordelen tot betaling van € 7.244,27, vermeerderd met rente en kosten.
De vordering in reconventie is niet toewijsbaar.
Met zijn vordering vordert de aannemer betaling van het openstaande deel van de aanneemsom. De aannemer heeft toegelicht dat het resterende deel van de aanneemsom verschuldigd is als het werk af is en erkend dat hij het werk niet heeft afgemaakt. Volgens de aannemer heeft hij niettemin recht op betaling van het openstaande deel van de aanneemsom op grond beroep op artikel 6:80 sub a BW, omdat vaststaat dat de opdrachtgever zijn verplichting (tot betaling van het resterende deel van de aanneemsom) niet zal nakomen.
De rechtbank volgt dit betoog van de aannemer niet.
De opdrachtgever heeft betoogd dat de vordering nu niet opeisbaar is en de rechtbank volgt de opdrachtgever in dat betoog. Het staat namelijk niet vast dat de opdrachtgever niet zal nakomen, zoals voorgeschreven door artikel 6:80 sub a BW. Het is nog steeds mogelijk dat, als de aannemer zijn verplichtingen uit de overeenkomst nakomt en zijn werk afmaakt (bijvoorbeeld nadat hij wel deugdelijk in gebreke is gesteld), de opdrachtgever zijn deel van de verplichtingen uit de overeenkomst zal nakomen (en hij dus zal betalen). Dat de opdrachtgever een omzettingsverklaring heeft uitgebracht die achteraf gezien grotendeels geen effect heeft gehad, maakt dit niet anders. Het enkel uitbrengen van een omzettingsverklaring zonder gevolg brengt artikel 6:80, onder a, BW niet in werking.
De vordering in reconventie wordt afgewezen, omdat niet vaststaat dat de vordering van de aannemer tot betaling van het openstaande deel van de aanneemsom opeisbaar is.
De aannemer wordt veroordeeld in de proceskosten in reconventie, omdat hij in het ongelijk is gesteld. De proceskosten worden begroot op € 1.297,-, bestaande uit € 1.108,- aan salaris advocaat (2,0 punten x € 554,-) en € 189,- aan nakosten.
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
in conventie en in reconventie
Het vervolg
De rechtbank is van oordeel dat de hoofdzaak rijp is voor een eindbeslissing. Uit het volgende zal echter blijken dat in de vrijwaringszaak nog bewijslevering nodig is. Dat voortzetting van de gezamenlijke behandeling zou leiden tot onnodige vertraging van de hoofdzaak is niet zonder meer gegeven. De rechtbank zal daarom om proceseconomische redenen de beslissingen in de hoofdzaak aanhouden, totdat meer duidelijkheid is in de vrijwaringszaak, zodat in de hoofdzaak en in de vrijwaringszaak gelijktijdig een eindvonnis kan worden gewezen.
Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.
De verdere beoordeling in de vrijwaringszaak
in conventie
De aannemer vordert dat de onderaannemer wordt veroordeeld te betalen al hetgeen
waartoe hij (de aannemer) wordt veroordeeld in de hoofdzaak, vermeerderd met rente en kosten.
Uit het voorgaande volgt dat de aannemer wordt veroordeeld om € 8.281,08 aan de opdrachtgever te betalen, plus € 918,46 aan buitengerechtelijke kosten en rente. De vraag in de vrijwaringszaak is of deze kosten kunnen worden doorgelegd naar de onderaannemer.
Grondslag voor de vordering van de aannemer op de onderaannemer is de overeenkomst tussen de aannemer en de onderaannemer. Volgens de aannemer is de onderaannemer tekortgeschoten in de nakoming van deze overeenkomst en verkeert hij te dien aanzien in verzuim. Uit het voorgaande volgt dat het – concreet – gaat om de onjuiste hoogte van de dakkapel. Volgens de aannemer is de onderaannemer tekortgeschoten in het leveren van een dakkapel met de juiste hoogte, maar de onderaannemer betwist dat hij te dien aanzien tekort is geschoten en in verzuim verkeert.
De rechtbank overweegt als volgt.
De tekortkoming van de aannemer (richting de opdrachtgever) bestaat wat dit betreft eruit dat de nieuwe dakkapel 3 cm lager is geworden dan de oude dakkapel in plaats van 3 cm hoger.
De onderaannemer heeft eerst aangevoerd dat de nieuwe dakkapel niet 3 cm lager is dan de oorspronkelijke dakkapel. De rechtbank volgt dit verweer niet. In het rapport van de deskundige [A] (productie 12 bij de dagvaarding in de vrijwaringszaak) staan diverse metingen vermeld. Op basis daarvan heeft de opdrachtgever betoogd dat de nieuwe dakkapel 3 cm lager is geworden dan het oude deel, en niet 3 cm hoger. De aannemer heeft erkend dat deze metingen juist zijn. De onderaannemer heeft deze metingen niet concreet betwist. Verder heeft de aannemer erop gewezen dat de onderaannemer heeft erkend dat de dakkapel te laag is. Die erkenning volgt volgens de aannemer uit de e-mail van 1 september 2023 (productie 6 bij de dagvaarding in de vrijwaringszaak) van de onderaannemer, waarin hij, in reactie op het bericht van de aannemer dat de dakkapel te laag is, die constatering niet betwist en slechts aangeeft dat hij vanwege de onjuiste hoogte aanpassingswerkzaamheden heeft verricht. Tegen deze onderbouwing had de onderaannemer meer moeten aanvoeren. Nu hij dat niet heeft gedaan, wordt zijn verweer verworpen.
De onderaannemer heeft erop gewezen dat deskundige [A] in zijn rapport vermeldt dat de metingen indicatief zijn. Dat betekent echter niet dat niet van die metingen kan worden uitgegaan.
De onderaannemer heeft verder aangevoerd dat in het rapport geen hoogtemeting van het dak voorafgaand aan de uitvoering is vermeld. Dit ziet op de volgende passage uit het rapport van de deskundige [A] :
“De vrijehoogte tussen plafond en laminaatvloer ter plaatse van het bestaande dakkapel (inclusief plafond- en vloer afwerking) bedraagt 1857mm. De vrijehoogte ter plaatse van de uitbreiding van het dakkapel bedraagt (inclusief plafond en vloerafwerking) 1832mm. Afgesproken was dat de vrijehoogte in de uitbreiding 30mm hoger wordt dan de bestaande vrijehoogte. De vrijehoogte dient 1887mm te bedragen.”
Uit deze passage volgt dat is uitgegaan van een bestaande vrije hoogte van 1857 mm. Op basis daarvan is geconcludeerd dat 1832 mm ongeveer 3 cm te laag is en dat de vrije hoogte 1887 mm had moeten bedragen. De onderaannemer heeft dit uitgangspunt niet betwist. Ook daarom gaat de rechtbank daarvan uit en sluit zij aan bij de conclusie in het rapport dat de huidige hoogte van de dakkapel te laag is.
De onderaannemer heeft bovendien toegelicht dat uit de foto’s blijkt dat “de gipsplaten 12mm dik zijn, en de OSB-beplating 18mm. Tezamen komt dit neer op 30 mm. Daaruit blijkt duidelijk dat de dakkapel in ieder geval met 3 cm is verhoogd”. De rechtbank volgt dit verweer niet. Die toelichting is namelijk niet duidelijk. De onderaannemer legt niet uit waarom de dikte van de gipsplaten en de OSB-beplating iets zegt over de hoogte van de dakkapel. Ook maakt hij niet duidelijk waarom dit zou betekenen dat de dakkapel met 3 cm is verhoogd, en of dit voor het hele plafond geldt. Daar komt bij dat de gestelde tekortkoming ziet op een dakkapel die bijna 6 cm te laag is, terwijl de onderaannemer met deze toelichting slechts ingaat op een verschil van 3 cm. Daarmee is zijn verweer onvoldoende onderbouwd.
De rechtbank gaat er dan ook vanuit, ook in de relatie tussen de aannemer en de onderaannemer, dat een dakkapel is gebouwd die niet 3 cm hoger is dan de vorige dakkapel.
De vraag is echter of dit een tekortkoming oplevert. Daarvoor is vereist dat partijen ook hadden afgesproken dat de dakkapel 3 cm hoger zou worden dan de vorige dakkapel.
De onderaannemer heeft betwist dat hij en de aannemer zijn overeengekomen dat de dakkapel 3 cm hoger zou worden. De rechtbank heeft behoefte aan een nadere toelichting van partijen wat dit betreft.
- De aannemer heeft namelijk gemotiveerd gesteld dat partijen zijn overeengekomen dat de dakkapel 3 cm hoger zou worden. Hij heeft erop gewezen dat de onderaannemer aan hem desgevraagd, nadat hij een e-mail van de opdrachtgever had doorgestuurd, heeft laten weten dat het mogelijk is om 3 cm te winnen aan de binnenkant van de dakkapel (e-mail van 13 oktober 2022 van onderaannemer aan de aannemer, productie 18 dagvaarding in de vrijwaringszaak).
- De onderaannemer heeft daartegenover gemotiveerd betwist dat partijen zijn overeengekomen dat de dakkapel 3 cm hoger zou worden. De onderaannemer heeft erop gewezen dat in de offerte (van 3 november 2022) en in de opdrachtbevestiging van 1 maart 2023 (beide stukken: productie 4 dagvaarding in de vrijwaringszaak) niet wordt gesproken over het verhogen van de dakkapel.
Gezien de gemotiveerde standpunten over en weer en het feit dat het debat hierover in afwachting van de uitkomst in de hoofdzaak minder is gevoerd, zal de rechtbank partijen de gelegenheid geven hun standpunten nader toe te lichten. Omdat de aannemer de bewijslast draagt (van de afspraak dat de dakkapel 3 cm hoger zou worden), zal hij de gelegenheid krijgen bewijs te leveren van zijn standpunt. De onderaannemer zal in de gelegenheid worden gesteld tegenbewijs te leveren. Daarbij verneemt de rechtbank in het bijzonder wie de hoogte van de dakkapel heeft bepaald en op welke wijze dat is gebeurd.
De onderaannemer heeft aangevoerd dat hij niet in verzuim is komen te verkeren. De rechtbank volgt de onderaannemer hierin niet. Per e-mail van 2 augustus 2023 (productie 5 bij de dagvaarding in de vrijwaringszaak) heeft de aannemer de brief van de opdrachtgever doorgestuurd en de onderaannemer gesommeerd de daarin vermelde gebreken te herstellen, bij gebreke waarvan hij in verzuim zou komen te verkeren. In die brief was ook de onjuiste hoogte van de dakkapel als gebrek vermeld. Omdat de onderaannemer niet aan deze sommatie heeft voldaan, is hij in verzuim komen te verkeren.
De beslissing aangaande de vordering in conventie wordt aangehouden totdat de aannemer en de onderaannemer zich hebben uitgelaten over de afspraak dat de dakkapel 3 cm hoger zou worden.
in reconventie
De onderaannemer vordert in reconventie betaling van € 5.472,-. Dit is het openstaande deel van de onderaanneemsom.
Deze vordering is in beginsel toewijsbaar. De aannemer heeft niet betwist dat dit deel van de onderaanneemsom open staat.
De aannemer heeft tegen de vordering aangevoerd dat de vordering nog niet opeisbaar is, omdat het werk van de onderaannemer niet is opgeleverd. De rechtbank volgt dit verweer niet. Nadat de aannemer op 2 augustus 2023 bij de onderaannemer had geklaagd over gebreken in het werk, heeft de onderaannemer in september 2023 herstelwerkzaamheden verricht. Vervolgens heeft de onderaannemer per e-mail van 14 september 2023 (productie 9 bij de dagvaarding in de vrijwaringszaak) aan de aannemer bericht:
“Afgelopen zaterdag hebben wij alle punten welke aangegeven zijn in onze mail opgelost. Wij willen hiermee het werk afronden tenzij er punten zijn welke onbekend zijn voor ons.
Als ik deze week niks hoor ga ik ervan uit dat de rest betaling in orde wordt gemaakt.”
Met deze e-mail heeft de onderaannemer kenbaar gemaakt dat hij het werk als afgerond beschouwde. De aannemer heeft daar binnen de door de onderaannemer genoemde termijn (“deze week”) niet op gereageerd met de mededeling dat het werk nog niet klaar was (noch binnen een andere termijn waarvan is betoogd dat die redelijk was). Daarmee is het werk door de onderaannemer opgeleverd.
4.100. De aannemer heeft aangevoerd dat de opdrachtgever het werk nimmer heeft geaccepteerd. Dat verweer slaagt niet, omdat dit ziet op de verhouding tussen opdrachtgever en aannemer en niet op de verhouding tussen aannemer en onderaannemer, waarin de vraag naar opeisbaarheid hier van belang is. Dat de opdrachtgever het werk niet heeft geaccepteerd en de aannemer dat wist, betekent niet zonder meer dat ook de aannemer het werk niet heeft geaccepteerd en de onderaannemer dat wist.
4.101. De aannemer heeft verder gewezen op e-mailcorrespondentie van juli 2023 (productie 19 bij de dagvaarding in de vrijwaringszaak), ter onderbouwing van zijn standpunt dat het werk niet is geaccepteerd. Ook dat verweer slaagt niet. Die correspondentie dateert van vóór de herstelwerkzaamheden en de e-mail van 14 september 2023. In die correspondentie geeft de aannemer, kort gezegd, door welke gebreken de opdrachtgever had gemeld. Daarna heeft de onderaannemer echter herstelwerkzaamheden verricht en vervolgens bericht dat het werk was afgerond.
4.102. De aannemer heeft ook gewezen op een e-mail van 16 november 2023 (productie 11 bij de dagvaarding in de vrijwaringszaak). Ook dat maakt het oordeel niet anders. Op dat moment had de oplevering immers al plaatsgevonden, zodat de vordering al opeisbaar was geworden.
4.103. De aannemer heeft tot slot een beroep gedaan op verrekening met zijn tegenvordering en op opschorting. Of dit beroep slaagt, hangt af van de uitkomst in de procedure in conventie.
4.104. De rechtbank houdt de beslissing daarom aan.
5 De beslissing
De rechtbank
in de hoofdzaak
in conventie en in reconventie
houdt iedere verdere beslissing aan.
in de vrijwaringszaak
in conventie
draagt de aannemer op om feiten en / of omstandigheden te bewijzen waaruit volgt dat hij en de onderaannemer zijn overeengekomen dat de te bouwen dakkapel 3 cm hoger zou worden dan de oude dakkapel,
bepaalt dat de zaak weer op de rol zal komen van woensdag 25 november 2026 voor uitlating door aannemer of hij bewijs wil leveren door het overleggen van bewijsstukken, door het horen van getuigen en/of door een ander bewijsmiddel,
bepaalt dat, als aannemer geen bewijs door het horen van getuigen wil leveren maar wel bewijsstukken wil overleggen, hij die stukken dan direct in het geding moet brengen,
bepaalt dat, als aannemer getuigen wil laten horen, hij de getuigen en de verhinderdagen van de partijen en hun advocaten in de maanden december 2026 tot en met maart 2027 dan direct moet opgeven, waarna dag en uur van het getuigenverhoor zullen worden bepaald,
bepaalt dat het getuigenverhoor zal plaatsvinden op de zitting van mr. M.A. Vieira, in het paleis van justitie te ’s-Hertogenbosch, Leeghwaterlaan 8,
bepaalt dat alle partijen uiterlijk twee weken voor het eerste getuigenverhoor alle beschikbare bewijsstukken aan de rechtbank en de wederpartij moeten toesturen,
houdt iedere verdere beslissing aan.
in reconventie
houdt iedere verdere beslissing aan.
Dit vonnis is gewezen door mr. M.A. Vieira en in het openbaar uitgesproken op 11 november 2026.
Voetnoten
- Foto 13 van het rapport de deskundige [A] van 12 maart 2024, productie 20 dagvaarding.
- De opdrachtgever heeft het in zijn akte over keraliet beplating, de aannemer over HPL beplating (omdat de overeenkomst zou zijn gewijzigd). De rechtbank houdt hier de term keraliet beplating aan. Voor het oordeel maakt dit geen verschil.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.