Uitspraak · Omgevingsrecht
Rechtbank Oost-Brabant, 11 november 2026 – Asielzoekerscentrum in Nuenen
ECLI:NL:RBOBR:2026:8045Zaaknummer 26/1073
- Instantie
- Rechtbank Oost-Brabant
- Datum uitspraak
- 11 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- 26/1073
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Omgevingsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudig
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 1:2 Awb
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Asielzoekerscentrum in Nuenen. Omgevingsvergunning voor buitenplanse omgevingsplanactiviteit. Eiser is geen belanghebbende bij de vergunningverlening.
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit;
- verklaart het bezwaar van eiser niet-ontvankelijk;
- bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde bestreden besluit;
- draagt het college op om het griffierecht van € 200,- aan eiser te vergoeden.
Deze uitspraak is gedaan door mr. O.Y. Ifzaren, voorzitter, mr. J. Heijerman en mr. J.H.G. van den Broek, in aanwezigheid van A.J.H. van der Donk, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.
| griffier | voorzitter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK OOST-BRABANT
Zittingsplaats 's-Hertogenbosch
Bestuursrecht
zaaknummer: SHE 26/1073 OWA
uitspraak van de meervoudige kamer van de rechtbank van 11 november 2026 in de zaak tussen
[eiser], uit [woonplaats], eiser,
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Nuenen, Gerwen en Nederwetten, het college,
(gemachtigden: mr. R.S. Klaver, [gemachtigde 1] en [gemachtigde 2]).
Als derde-partij neemt aan de zaak deel: Centraal Orgaan opvang Asielzoekers,
uit ’s-Gravenhage, het COA
(gemachtigden: mr. L.A. van Els en [gemachtigde 3]).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over omgevingsvergunningen voor tien jaar die het college heeft verleend aan het COA ten behoeve van de realisatie van een tijdelijk asielzoekerscentrum (AZC) in Nuenen. Eiser is het hier niet mee eens.
In deze uitspraak komt de rechtbank tot het oordeel dat eiser geen belanghebbende is bij het besluit van het college tot verlening van de omgevingsvergunningen. Eiser wordt daarvoor in onvoldoende onderscheidende mate geraakt door de realisatie van het AZC. Het college heeft het bezwaar van eiser daarom ten onrechte inhoudelijk behandeld. Het beroep is dus gegrond, maar voor eiser betekent dit dat zijn beroepsgronden niet inhoudelijk worden behandeld. De rechtbank legt hierna uit hoe zij tot dit oordeel komt.
Procesverloop
2. Op 1 september 2025 heeft het college aan het COA ten behoeve van een AZC drie omgevingsvergunningen verleend voor de duur van tien jaar voor:
- de activiteit ‘planologische afwijking van het bestemmingsplan’ (artikel 2.1, eerste lid, onder c, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo);
- de omgevingsplanactiviteit voor het bouwen van twee tijdelijke woongebouwen en het aanleggen van een tijdelijke uitweg (artikel 5.1, eerste lid, onder a, van de Omgevingswet (Ow) en de bouwactiviteit voor die twee tijdelijke woongebouwen (artikel 5.1, tweede lid, onder a, van de Ow);
- de omgevingsplanactiviteit voor het bouwen van een tijdelijk dienstengebouw en bijgebouwen (artikel 5.1, eerste lid, onder a, van de Ow) en de bouwactiviteit voor dit tijdelijk dienstengebouw en die tijdelijke bijgebouwen (artikel 5.1, tweede lid, onder a, van de Ow).
Met het bestreden besluit van 12 maart 2026 heeft het college de verleende omgevingsvergunningen in stand gelaten met toevoeging van enkele voorschriften en met verbetering van de motivering ten aanzien van sociale veiligheid, locatiekeuze, geluid en het geen sprake zijn van een stedelijk ontwikkelingsproject.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 13 oktober 2026 op zitting behandeld, gelijktijdig met de zaak met zaaknummer SHE 26/2140. Aan de zitting hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigden van het college en de gemachtigden van het COA, vergezeld van [naam], locatiemanager van het AZC.
Beoordeling door de rechtbank
Inleiding
3. Deze uitspraak gaat over het AZC in Nuenen. Het AZC, dat ten tijde van de zitting al een maand werd bewoond, is ingericht voor de huisvesting van maximaal 159 personen, zowel gezinnen als alleenstaanden. Het AZC ligt in het zuiden van Nuenen, nabij de A270. In de directe omgeving van het AZC liggen verschillende sociale voorzieningen, zoals sportvelden, een skatepark en Scouting Panta Rhei.
Eiser woont in de [locatie]. Hij maakt zich zorgen over verschillende onderdelen van de vergunningen, in het bijzonder over de vraag of daarin de sociale veiligheid rondom het AZC wel goed is geregeld. Daarom is hij in beroep gekomen tegen de omgevingsvergunningen aan die het AZC mogelijk maken.
Belanghebbendheid
4. De rechtbank moet ambtshalve, dus uit eigen beweging, beoordelen of eiser belanghebbende was bij de verleende vergunningen. Alleen een belanghebbende kan namelijk bezwaar maken tegen een besluit. Op grond van artikel 1:2, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) is een belanghebbende iemand ‘wiens belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken’. Op grond van vaste rechtspraak geldt als uitgangspunt dat degene die rechtstreeks feitelijke gevolgen ondervindt van een activiteit die een besluit toestaat, in beginsel belanghebbende is bij dat besluit. Daarbij geldt wel de eis dat het gaat om gevolgen van enige betekenis die deze persoon in het bijzonder raken. Hij is geen belanghebbende als hij zich onvoldoende onderscheidt van anderen.
Om te bepalen of er gevolgen van enige betekenis zijn voor iemand die tegen een besluit procedeert, moet de rechtbank bijvoorbeeld kijken naar de afstand tot, het zicht op, de planologische uitstraling van en de milieugevolgen van de activiteit die het besluit toestaat. Zij bekijkt die factoren zo nodig in onderlinge samenhang. Ook de aard, intensiteit en frequentie van de feitelijke gevolgen kunnen van belang zijn.[_074f8862-3eb5-474d-b442-60fb70f56460] Als iemand geen belanghebbende is, dan moet een door die persoon ingediend bezwaar niet-ontvankelijk worden verklaard. Dat wil zeggen dat zijn bezwaargronden niet inhoudelijk worden behandeld.
Eiser vindt dat hij belanghebbende is omdat zijn verzoeken om voorlopige voorziening steeds inhoudelijk zijn behandeld. De rechtbank moet zich in deze zaak echter een eigen oordeel vormen over de vraag of eiser belanghebbende is en is daarbij niet gebonden aan het oordeel van de voorzieningenrechter. Daar komt bij dat de voorzieningenrechter in die uitspraken steeds in het midden heeft gelaten of eiser als belanghebbende kan worden gezien.
Aangezien meer dan 1000 bezwaren waren ingediend, heeft het college iedereen die binnen een straal van 260 meter van het AZC woont aangemerkt als belanghebbende en hun bezwaren inhoudelijk behandeld.
Eiser heeft aangevoerd dat hij verwacht last te zullen krijgen van geluid, van verkeersstromen en van mensen die in de wijk gaan rondhangen. Ook meent eiser belanghebbende te zijn vanwege de gevolgen van het AZC voor de sociale veiligheid in de omgeving en voor het nabijgelegen Natura 2000-gebied ‘Strabrechtse Heide & Beuven’. Volgens eiser gaat de verharding op het terrein waar het AZC komt ook leiden tot wateroverlast op zijn perceel.
Het college handhaaft in deze beroepsprocedure zijn standpunt in bezwaar dat eiser belanghebbende is bij de vergunningverlening.
De rechtbank stelt voorop dat de woning van eiser [aantal 1] meter is verwijderd van de grens van het perceel waarop het AZC wordt gerealiseerd en [aantal 2] meter van het dichtstbijzijnde gebouw daarvan. Tussen de woning van eiser en het AZC ligt bovendien een bos. Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat eiser van de ruimtelijke ontwikkeling ter plaatse van het AZC geen gevolgen van enige betekenis ondervindt.
Evenmin heeft eiser aannemelijk gemaakt dat hij door het AZC in betekenisvolle mate last krijgt van toegenomen verkeersstromen. Eiser woont niet aan de ontsluitingsweg en het is niet aannemelijk dat (voet)verkeer vanuit het AZC anderszins in betekenisvolle mate langs de woning van eiser komt. Eiser heeft ter zitting bevestigd dat hij sinds de opening van het AZC begin september geen merkbare verkeerstoename of toename van bewoners van het AZC in zijn wijk heeft ervaren. Ook op dit punt ervaart hij van het AZC dus geen gevolgen van enige betekenis.
Voor de door eiser gevreesde gevolgen voor de sociale veiligheid geldt, daargelaten of deze vrees reëel is, dat eiser onvoldoende persoonlijk door deze gevolgen wordt geraakt om zich te onderscheiden van een willekeurige andere inwoner van Nuenen.
Eiser heeft nog aangevoerd dat hij vreest voor de invloed van de ontwikkeling van het AZC op het nabijgelegen Natura 2000-gebied ‘Strabrechtse Heide & Beuven’. Dit Natura 2000-gebied ligt echter op meer dan vijf kilometer afstand van de woning van eiser. Zo de ontwikkeling van het AZC al gevolgen zou hebben voor dit Natura 2000-gebied, geldt dat eiser niet in het bijzonder door deze gevolgen wordt geraakt. Eiser onderscheidt zich, anders gezegd, ook op dit punt onvoldoende van een willekeurige andere inwoner van Nuenen.
Eiser heeft aangevoerd dat hij wateroverlast te duchten zal hebben als gevolg van de ontwikkeling van het AZC omdat het plan niet voldoet aan de waterbergingsopgave op het AZC-terrein. Daargelaten of de stelling van eiser juist is, acht de rechtbank wateroverlast op het perceel van eiser onaannemelijk, alleen al vanwege de afstand tussen zijn perceel en het ontwikkelperceel en het tussengelegen bos. Ook op dit punt zal eiser geen gevolgen van enige betekenis ervaren.
Eiser heeft de rechtbank verzocht om het college op te dragen stukken in het geding te brengen waarmee eiser zou kunnen staven dat hij wel belanghebbende is. Het gaat over stukken over de bodemgesteldheid van de ontwikkellocatie, een akoestisch rapport over de geluidsaspecten ter hoogte van het ontwikkelperceel en stukken die onderliggend zijn aan de stikstofberekeningen die zijn uitgevoerd. De rechtbank is echter van oordeel dat deze stukken niet relevant zijn voor de beoordeling of eiser belanghebbende is. Op voorhand staat namelijk al vast dat deze stukken geen betrekking zullen hebben op eventuele gevolgen die eiser zelf van het project zal ervaren.
De conclusie is dat eiser geen gevolgen van enige betekenis ervaart van het AZC en dat hij zich ook verder onvoldoende onderscheidt van een willekeurige andere inwoner van Nuenen om als belanghebbende te kunnen worden aangemerkt. Dat betekent dat het college eiser ten onrechte ontvankelijk heeft verklaard in zijn bezwaar. Het beroep is daarom gegrond. De rechtbank kan zich voorstellen dat dit oordeel voor eiser teleurstellend is, gezien de voorgeschiedenis en de inspanningen die hij zich heeft getroost om zijn standpunten naar voren te brengen. Echter, indien iemand niet als belanghebbende kan worden aangemerkt, dan kan de rechtbank niet toekomen aan een bespreking van de inhoudelijke gronden.
Conclusie en gevolgen
5. Het beroep is gegrond omdat het college eiser ten onrechte ontvankelijk heeft verklaard in zijn bezwaar. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. De rechtbank neemt nu zelf een beslissing op het bezwaar van eiser en verklaart het bezwaar niet-ontvankelijk. Dat betekent dat de inhoudelijke gronden die eiser heeft aangevoerd, niet worden besproken. De voor het AZC verleende omgevingsvergunningen blijven dus in stand.
Omdat het beroep gegrond is, moet het college het griffierecht van € 200,- aan eiser terugbetalen.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit;
- verklaart het bezwaar van eiser niet-ontvankelijk;
- bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde bestreden besluit;
- draagt het college op om het griffierecht van € 200,- aan eiser te vergoeden.
Deze uitspraak is gedaan door mr. O.Y. Ifzaren, voorzitter, mr. J. Heijerman en mr. J.H.G. van den Broek, in aanwezigheid van A.J.H. van der Donk, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.
| griffier | voorzitter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Voetnoten
- Zie voor dit toetsingskader bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 14 oktober 2026, ECLI:NL:RVS:2026:6069, overweging 7.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.