Rechtbank Oost-Brabant, 3 augustus 2026

Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 15 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres met haar gemachtigde, de gemachtigden van het college en [naam] namens de derde-partij vergezeld van de gemachtigde van de derde-partij.

Eiseres stelt dat het looppad naar de [adres] mogelijk een openbaar pad wordt. Hoewel door vergunninhouder is aangegeven dat er een afsluitbare poort zal worden geplaatst aan het mandelige pad van de nieuwbouwwoningen, verzoekt eiseres deze afspraak juridisch te borgen, bij voorkeur als voorschrift in de omgevingsvergunning. Als dat niet mogelijk is, vraagt zij om een officiële verklaring van de vergunninghouder waarin wordt bevestigd dat de afsluitbare poort wordt geplaatst en in stand blijft.

Het college voert aan dat de beroepsgrond over het looppad in de kern een herhaling vormt van hetgeen eiseres in bezwaar heeft aangevoerd. Eiseres heeft deze grond in beroep niet wezenlijk nader onderbouwd. Het college verwijst daarom op dit punt naar de beslissing op bezwaar en het integraal overgenomen advies van de bezwarencommissie.

Met het college is de rechtbank van oordeel dat zowel de aanvraag als de verleende omgevingsvergunning niet ziet op het toestaan van een (openbaar) voetpad tussen de voor- en achterzijde van de te bebouwen percelen. Een openbare verbinding kan daarom ook geen onderwerp van geschil zijn en er bestaat ook geen juridische basis daarvoor een voorschrift in de omgevingsvergunning op te nemen.

Eiseres stelt dat het besluit onvoldoende is gemotiveerd omdat de voorziene parkeeroplossing onvoldoende waarborgen biedt om parkeeroverlast te voorkomen. Omdat niet alle benodigde parkeerplaatsen op eigen terrein kunnen worden gerealiseerd, wordt deels gebruikgemaakt van openbare parkeerplaatsen, die ook door derden kunnen worden gebruikt. Volgens eiseres bestaat daardoor het risico dat opnieuw op de rabatstrook bij haar woning wordt geparkeerd, zoals eerder bij het voormalige takelbedrijf, hetgeen destijds leidde tot overlast en onveilige situaties. Zij voert aan dat de gemeente eerder heeft aangegeven hiertegen niet te kunnen handhaven en acht de huidige toezegging dat zo nodig zal worden gehandhaafd of aanvullende maatregelen zullen worden genomen onvoldoende. Eiseres verzoekt daarom om vooraf maatregelen te treffen om nieuwe parkeeroverlast te voorkomen. Daarnaast stelt zij dat, ondanks meerdere overleggen met de gemeente, nog geen oplossing is bereikt en dat zij onvoldoende wordt betrokken bij het proces. Volgens eiseres had moeten worden afgeweken van de geldende parkeernormen in die zin dat meer parkeerplaatsen hadden moeten worden voorgeschreven in de vergunning.

Het college stelt dat de rabatstrook en eventuele verkeersmaatregelen in de openbare ruimte geen onderdeel uitmaken van de verleende omgevingsvergunning. Volgens het college voldoet het bouwplan aan de parkeereis uit het omgevingsplan, nu feitelijk vier parkeerplaatsen op eigen terrein worden gerealiseerd, terwijl drie parkeerplaatsen zijn vereist. De realisatie en instandhouding daarvan zijn bovendien als voorschrift aan de vergunning verbonden. Volgens het college ziet de vrees van eiseres voor toekomstige parkeeroverlast op mogelijk feitelijk gebruik van de openbare ruimte en niet op de rechtmatigheid van de vergunning. Ook is volgens het college geen sprake van een concrete en ondubbelzinnige toezegging waarop eiseres mocht vertrouwen. Uit de gevoerde gesprekken en correspondentie blijkt slechts dat mogelijke oplossingen zijn onderzocht. Daarnaast dateren enkele door eiseres aangehaalde stukken van na het bestreden besluit en kunnen deze de rechtmatigheid daarvan niet aantasten. Daarom kan deze beroepsgrond volgens het college niet slagen.

De rechtbank is met het college van oordeel dat de discussie over de verkeersinrichting van de openbare weg los staat van de vergunningverlening voor het bouwplan. De aanvraag is beoordeeld aan de hand van de toepasselijke regelgeving. Aan de parkeereis uit het omgevingsplan (artikel 8.1.1, onder b, van de planregels) wordt voldaan. Daarbij is van belang dat het vergunde bouwplan feitelijk voorziet in vier parkeerplaatsen op eigen terrein, terwijl de planregel drie parkeerplaatsen op eigen terrein voorschrijft. De realisatie en instandhouding van de noodzakelijke parkeerplaatsen is in de vergunning geborgd. De beroepsgrond over parkeren op de rabatstrook, verkeersveiligheid en gestelde toezeggingen kan daarom niet leiden tot vernietiging van de beslissing op bezwaar.